مرور قسمت سوم فصل ۲۳ «Grey’s Anatomy»؛ بحران بارداری مولار سیمون و نگرانی تازه برای لینک
هشدار: این مطلب داستان قسمت سوم فصل بیست‌وسوم «Grey’s Anatomy» را فاش می‌کند.
سیمون گریفیث این فصل حتی فرصت نفس کشیدن هم پیدا نمی‌کند. پس از تصمیم دشوار هفته گذشته‌اش برای پایان دادن به بارداری، قسمت پنجشنبه «Grey’s Anatomy» بحران دیگری را پیش پای شخصیت الکسیس فلوید می‌گذارد: علائم نگران‌کننده‌ای پس از سقط دارویی که به تشخیصی غیرمنتظره منجر می‌شوند.
وس و جولز هر دو متوجه حال نامساعد سیمون می‌شوند، اما او اصرار دارد که فقط دچار گرفتگی و درد شده و تصور می‌کند این وضعیت از عوارض معمول سقط است. وقتی سیمون سر کار تا آستانه بیهوش شدن پیش می‌رود، دیگر نمی‌توان موضوع را نادیده گرفت. آن دو او را برای معاینه دقیق‌تر به اتاقی خصوصی می‌برند.
جولز سونوگرافی انجام می‌دهد، اما به قول خودش «از زبان زنان و زایمان سر درنمی‌آورد»؛ بنابراین از جو کمک می‌خواهد. این در حالی است که جو اساسا برای قطعی کردن تصمیمش به ترک کار به بیمارستان گری اسلون آمده است، نه برای رسیدگی به بیماری تازه.
جو با دیدن نمای موسوم به «طوفان برفی» در سونوگرافی، تشخیص می‌دهد که سیمون بارداری مولار داشته؛ یعنی بارداری او از ابتدا قابلیت ادامه یافتن نداشته است. در روند داستان مشخص می‌شود که سقط دارویی برای تکمیل درمان او کافی نبوده و سیمون به یک اقدام درمانی دیگر نیاز دارد؛ آن هم فوری.
جو با وجود تصمیمش برای استعفا، می‌پذیرد در انجام این اقدام همراه باشد؛ کاری که پیش‌تر بارها انجام داده است. اما درست وقتی ماسک بیهوشی روی صورت سیمون قرار می‌گیرد، ترس بر او غلبه می‌کند. مادر سیمون هنگام به دنیا آوردن او، زیر بیهوشی و در همین بیمارستان جان باخته بود. زنده شدن آن خاطره باعث می‌شود سیمون درخواست کند حین عمل بیدار بماند. هرچند پزشکان این انتخاب را توصیه نمی‌کنند، با خواسته‌اش موافقت می‌کنند.
این هفته برای سیمون واقعا سخت گذشته، اما دست‌کم پایان ماجرا روزنه‌ای از امید دارد. او پس از عمل، وس را می‌بیند که روی صندلی کنار تختش خوابیده است؛ تصویری که بالاخره لبخندی به صورتش می‌آورد. با این همراهی بی‌سروصدا، وس بیش از پیش شبیه کسی به نظر می‌رسد که می‌توان در روزهای دشوار روی او حساب کرد.
در سوی دیگر بیمارستان، کوان رسما به کار در گری اسلون مموریال برگشته؛ چه وبر خوشش بیاید، چه نه. البته فعلا اجازه ورود به اتاق عمل را ندارد و مسئول زیر نظر گرفتن یک بیمار ویژه شده است. این ماموریت ظاهرا ساده، وقتی اندام‌های داخلی بیمار ناگهان بیرون می‌زنند، به یک وضعیت اضطراری تبدیل می‌شود.
کوان با فریاد وبر را صدا می‌زند، اما ست از این سروصدا خوشش نمی‌آید؛ انگار حتی وسط یک بحران پزشکی هم نباید آرامش بیماران ویژه‌اش به هم بخورد! وبر درگیر موضوع دیگری است و ست از کوان می‌خواهد همراه او به اتاق عمل برود.
وبر کمی بعد با عصبانیت وارد می‌شود و اصرار می‌کند کوان همان لحظه اتاق عمل را ترک کند. در مقابل، ست نسبت به شرایط کوان همدلی نشان می‌دهد و همین اتفاق، بار دیگر این دو را به شکلی غیرمنتظره به هم نزدیک می‌کند. گفت‌وگویشان حتی به کوان جرئت می‌دهد تا حدی مقابل وبر بایستد: او جلوی چشم رئیس ناراضی‌اش، نام خود را روی تابلوی برنامه اتاق عمل می‌نویسد. بالاخره حالا حرف ست هم در بیمارستان وزن دارد.
تنش‌های این قسمت فقط به محیط کار محدود نمی‌شوند. لوکاس در پایان به آملیا می‌گوید وقت آن رسیده که از خانه او برود. این تصمیم پس از روزی پر از اختلاف گرفته می‌شود؛ روزی که آملیا هنگام نظارت بر کار برادرزاده‌اش، بارها روش‌های او را صرفا به دلیل تفاوتشان با روش خودش اصلاح می‌کند.
لوکاس روشن می‌کند که نه آملیاست و نه درک، و متفاوت بودن تصمیم‌هایش به معنای اشتباه بودن قضاوت بالینی او نیست. آملیا سرانجام عذرخواهی می‌کند، می‌گوید لوکاس می‌تواند جراح مغز و اعصاب فوق‌العاده‌ای شود و قول می‌دهد نگاه بازتری داشته باشد. لوکاس از این حرف‌ها قدردانی می‌کند، اما تصمیمش برای رفتن تغییر نمی‌کند.
لینک نیز با موفقیت هدایت یک جراحی آزمایشی پا را برای یکی از بنیان‌گذاران یک سازمان غیرانتفاعی بزرگ بر عهده می‌گیرد؛ عملی که بن آن را «مضحک» توصیف می‌کند. بااین‌حال، نگرانی درباره خود لینک اجازه نمی‌دهد این پیروزی کاملا شیرین باشد. در پایان قسمت، او مخفیانه تماس می‌گیرد و درخواست تمدید داروی مسکنش را مطرح می‌کند؛ نشانه‌ای که نگرانی درباره وابستگی او را جدی‌تر می‌کند.
جدایی جولز و وینستون هم قرار نیست به این زودی‌ها بی‌حاشیه شود. آن‌ها در آسانسور برخوردی معذب‌کننده دارند و جولز صریح می‌گوید هنوز آماده شنیدن حرف‌های روحیه‌بخش همیشگی وینستون نیست. با توجه به نحوه پایان رابطه‌شان، دلخوری او چندان دور از انتظار نیست.
بیلی هم به‌آرامی یاد می‌گیرد بخشی از کنترل امور را واگذار کند، هرچند این کار برایش آسان نیست. تکالیف درسی‌اش روی هم جمع شده‌اند و هم‌زمان با دشواری کار روی یک مقاله گروهی، کنار آمدن با تغییرات بیمارستان هم برایش چالش‌برانگیز است. کافی است از وینستون بپرسید؛ بیلی به او گوشزد می‌کند که اپلیکیشن تازه برنامه‌ریزی‌اش جای جدول امتحان‌پس‌داده او را نمی‌گیرد.
حالا چند پرسش باقی می‌ماند: آیا سیمون بالاخره فرصتی برای آرامش پیدا می‌کند؟ وبر با توجه به سابقه قانون‌شکنی پزشکان این بیمارستان، نباید با کوان منعطف‌تر باشد؟ ماجرای وابستگی لینک به مسکن‌ها به کجا می‌رسد؟ و آیا جو واقعا پای تصمیمش برای ترک کار می‌ماند؟
