نقد و بررسی فیلم «جولین»؛ قصه‌ای شاعرانه اما گمراه در مواجهه با عشق و بیماری

«جولین» (Julian) ساخته کاتو کاسترز، فیلمی است درباره دو زن با گرایش متفاوت که در سفر عاشقانه‌ای دور دنیا، با واقعیت تلخ بیماری یکی از آن‌ها روبرو می‌شوند. این اثر اقتباسی است از خاطرات دردناک فلور پیِرتس (Fleur Pierets) که در سال ۲۰۲۳ منتشر شد و به موضوعی بسیار حساس و انسانی می‌پردازد؛ مواجهه با سرطان در بستر یک رابطه عاشقانه و تلاش برای حفظ عشق در برابر مرگ.

فیلم با فضایی شاعرانه و احساسی آغاز می‌شود؛ داستان دو زنی که در یک کنسرت موسیقی چشم در چشم هم می‌شوند و عاشق یکدیگر می‌شوند. این رابطه به سرعت پیشرفت می‌کند و آن‌ها تصمیم می‌گیرند با برنامه‌ریزی یک سفر جهانی و ازدواج در کشورهای مختلف، عشق خود را به نمایش بگذارند؛ نه تنها برای جشن گرفتن عشقشان، بلکه به عنوان بیانیه‌ای علیه تبعیض‌ها و محدودیت‌ها.

«جولین» با نمایش لحظات گرم و پرشور این زوج، مخاطب را به دنیایی پر از امید، شادی و شور زندگی می‌برد. لحظه‌های ازدواج آن‌ها در کشورهای مختلف، به گونه‌ای نمایش داده می‌شود که حس می‌شود ازدواج مکرر و جشن گرفتن عشق باید به یک امر عادی و روزمره برای همه تبدیل شود؛ به ویژه در برابر کسانی که تلاش می‌کنند این اتحاد را از آن‌ها بگیرند.

اما همان‌طور که فیلم به سمت تراژدی پیش می‌رود، بیماری جولین و تشخیص سرطانش، مسیر داستان را به کلی تغییر می‌دهد. این بخش فیلم، با ظرافت و هوشمندی به نمایش درآمده است. مواجهه خانواده جولین و حضور فلور در کنار آن‌ها، از بهترین لحظات فیلم است که با بازی‌های طبیعی و بازیگری دقیق، حس غم و ناامیدی و در عین حال عشق و همبستگی را به مخاطب منتقل می‌کند. کارگردان توانسته است با تمرکز بر کوچک‌ترین تغییرات چهره و زبان بدن بازیگران، عمق احساسات را به خوبی نشان دهد.

با این حال، فیلم در بخش‌هایی از روایت خود دچار سردرگمی و ابهام می‌شود. پرداختن به جزئیات روند برنامه‌ریزی سفر و تلاش فلور برای مستندسازی زندگی و عشقشان، گاهی به جای تقویت داستان، به عاملی برای انکار واقعیت و فرار از حقیقت تبدیل می‌شود. این موضوع باعث می‌شود که فضای فیلم به تدریج تاریک‌تر و سنگین‌تر شود و مخاطب را در یک چرخه ناامیدی گرفتار کند. در این میان، پیامی که فیلم قصد داشت درباره مقاومت و امید در برابر سختی‌ها بدهد، کمی مبهم و نامشخص باقی می‌ماند.

فیلم با چند زبان مختلف (انگلیسی، فرانسوی و هلندی) روایت می‌شود که ممکن است بخشی از سردرگمی و ضعف ارتباطی در انتقال احساسات و پیام‌ها را توضیح دهد. همچنین، «جولین» تلاش می‌کند به مسئله مسئولیت‌پذیری شخصی در میان جامعه LGBTQ+ در زمانی پرتلاطم بپردازد، اما این پرداخت گاهی دچار کلیشه و ناتوانی در بیان موثر می‌شود. موضوعات مهم‌تر و گسترده‌تری در زندگی طیف گرایش‌ها وجود دارد که فیلم کمتر به آن‌ها پرداخته است؛ به خصوص در مواجهه با بیماری و مراقبت‌های پزشکی که بخش مهمی از این تجربه انسانی است.

با این همه، باید به یاد داشت که داستان فیلم بر اساس یک تجربه واقعی است و نمی‌توان روایت زندگی واقعی را به دلخواه تغییر داد. اما شاید همین واقعیت تلخ نشان دهد که این داستان، بهتر بود فقط یک بار و در قالب خاطرات شخصی روایت می‌شد و تبدیل به یک اثر سینمایی نمی‌شد. پایان فیلم که فلور را در حال تلاش برای بازیابی فایل‌هایی شامل لحظات سخت بیماری جولین نشان می‌دهد، لحظه‌ای دردناک و تاثیرگذار است که ممکن است حتی مخاطب را نسبت به شخصیت فلور دچار تردید کند.

در مجموع، «جولین» فیلمی است که با وجود ایده‌ای شاعرانه و موضوعی انسانی، در اجرای داستان و انتقال پیام خود دچار نقصان‌هایی است. این فیلم برای کسانی که به دنبال روایت‌های عاشقانه و انسانی درباره بیماری و عشق هستند، می‌تواند جذاب باشد، اما از نظر ساختاری و روایی، اثری متوسط است که نتوانسته به تمام پتانسیل‌های خود برسد.