نیک گلفوس از فصل دوم «CIA» می‌گوید؛ بیل گودمن برای کشف حقیقت تا کجا پیش می‌رود؟
جست‌وجوی حقیقت درباره گذشته پدر، بیل گودمن را در فصل دوم «CIA» به نقطه‌ای رسانده که دیگر نمی‌توان به پایبندی همیشگی او به قانون اطمینان داشت. نیک گلفوس، بازیگر این مأمور اف‌بی‌آی، در دو گفت‌وگو از بحران هویت بیل، پنهان‌کاری از نزدیک‌ترین همکارش و مسیری می‌گوید که ممکن است پس از طی کردن آن، خودش را دیگر نشناسد. این مطلب حاوی جزئیات داستان قسمت ششم فصل دوم، «Legacy»، است.
قسمت ششم با انفجاری هدفمند در آپر ایست ساید نیویورک آغاز می‌شود؛ حمله‌ای که فلیکس وینسنته، آدمکش با بازی ساشا رویز، ترتیب داده و جان یک دلال بین‌المللی اسلحه را می‌گیرد. این اتفاق، پرونده کاری بیل و تحقیق مخفیانه‌اش درباره پدر را به هم پیوند می‌زند. او برای یافتن پاسخ دوباره به سراغ کارل شنون، همکار قدیمی پدرش، می‌رود، اما وقتی کارل اسلحه می‌کشد، بیل پیش‌دستی می‌کند و او را می‌کشد.
تعقیب وینسنته نیز پس از عملیاتی با حضور تونی، با بازی آنجلا سارافیان، به درگیری خطرناکی در مترو و سپس کارخانه می‌رسد. بیل سرانجام او را به دام می‌اندازد، اما برخلاف قولی که به همکارش کالین گلس، با بازی تام الیس، می‌دهد، زندانی را تحویل اف‌بی‌آی نمی‌دهد. پایان قسمت، وینسنته را بسته‌شده در مکانی نامعلوم نشان می‌دهد و بیل تهدیدش می‌کند: «هیچ‌کس نمی‌داند اینجایی. حالا یا چیزی را که می‌خواهم بدانم به من می‌گویی، یا هرگز زنده از این اتاق بیرون نمی‌روی.»
گلفوس قسمت ششم را یکی از محبوب‌ترین قسمت‌های سریال و داستان ده‌قسمتی بیل و پدرش می‌داند. او می‌گوید شروع فصل دوم، به‌خودی‌خود موقعیتی غنی برای بازیگری فراهم کرده بود: «بازیگرها درباره لحظه پیش از صحنه حرف می‌زنند. اینجا لحظه پیش از شروع فصل این است که پدر بیل مرده و او پس از مرخصی سوگواری به کار برمی‌گردد. بعد هم ناگهان می‌فهمد پدرش زندگی مخفیانه‌ای داشته است.»
به گفته او، این قسمت نقطه چرخش مأموری است که پیش‌تر با ظاهر مرتب، رفتار کنترل‌شده و پایبندی به مقررات شناخته می‌شد: «بیل به‌خاطر فلیکس وینسنته وارد تاریک‌ترین مسیرش تا امروز می‌شود. اگر تماشاگران می‌پرسیدند آیا این مأمور قانون‌مدار اف‌بی‌آی ممکن است تغییر کند، این همان قسمت است.»
در ساختار داستان «CIA»، بیل رابط اف‌بی‌آی در تیم مشترک با سازمان اطلاعات مرکزی است؛ جایگاهی که از ابتدا او را میان دو شیوه متفاوت کار قرار داده بود. حالا تحقیق درباره پدر، مسئولیتی پنهان به وظایفش اضافه کرده و مرز میان پرونده، خانواده و هویت شخصی را از بین برده است.
گلفوس معتقد است بیل هنوز نمی‌فهمد چقدر تغییر کرده: «آن‌قدر در بحران هویت و تحقیق مخفیانه‌اش غرق شده که متوجه نیست. هنوز برای اف‌بی‌آی کار می‌کند و کارهای سیا را هم دارد. حالا باید بفهمد پدرش چه کسی بوده و این موضوع درباره خودش چه معنایی دارد.»
اطلاعات قسمت پنجم، این بحران را عمیق‌تر کرده بود. گورام دادیانی از گذشته تاریک‌تر پدر بیل در سیا و ارتباطش با کودکانی گفته بود که به آدمکش تبدیل شده‌اند. وینسنته نیز شاگرد محبوب پدر بوده؛ کسی که احتمال دارد در مرگ او نقش داشته باشد. بااین‌حال، گلفوس تأکید می‌کند بیل هنوز نمی‌داند آیا وینسنته واقعاً پدرش را کشته است: «می‌داند وینسنته تنها فرد باقی‌مانده‌ای است که می‌تواند پاسخ پرسش‌هایش را بدهد.»
این جست‌وجو برای بیل فقط کشف یک راز خانوادگی نیست. گلفوس با اشاره به نام خانوادگی شخصیت، گودمن، که معنای «مرد خوب» را تداعی می‌کند، می‌گوید: «آیا پدرش مرد خوبی بود؟ اگر نبود، آیا بیل آدم خوبی است؟ این برای او چه معنایی دارد؟ همه‌چیز را زیر سؤال برده و بنیان زندگی‌اش لرزیده است.»
او بیل را آدمی توصیف می‌کند که تا رسیدن به پاسخ، پرونده را رها نمی‌کند: «این پیچیده‌ترین تحقیق زندگی بیل است، چون درباره خود زندگی اوست.»
همین عطش حقیقت، رابطه‌اش با کالین را تهدید می‌کند. گلفوس معتقد است این دو، حتی اگر صریح درباره احساساتشان حرف نزنند، بهترین دوستان یکدیگر شده‌اند. آن‌ها جان هم را نجات داده‌اند، به هم اعتماد کرده‌اند و انتخاب بیل برای ماندن در این همکاری، با وجود فرصت ارتقای شغلی در پایان فصل نخست، فقط به تفاوت نوع کار مربوط نبوده است.
«فکر می‌کنم دلیلش همین همکاری بود. کالین کنار اوست، اما بیل در حال حاضر اجازه نمی‌دهد کمکش کند.»
گلفوس وجه مهم این داستان را تفاوت میان دو نوع حمایت می‌داند: «یک چیز این است که همکارت را از دیگران محافظت کنی؛ چیز دیگر این است که او را از خودش محافظت کنی. دومی فقط وقتی ممکن است که همکارت اجازه بدهد. بیل چنین اجازه‌ای به کالین نمی‌دهد.»
پنهان کردن وینسنته، برای نخستین بار رازی ایجاد می‌کند که بیل آن را با هیچ‌کدام از همکارانش در میان نگذاشته است. به گفته گلفوس، او حالا کالین را مانعی احتمالی بر سر راه پاسخ‌هایی می‌بیند که به‌شدت به آن‌ها نیاز دارد: «در این نقطه، بیش از هر زمان دیگری به یک همکار نیاز دارد، اما خودش را از کسی جدا کرده که ممکن است راه نجاتش باشد.»
بااین‌حال، تهدید پایانی بیل الزاماً به این معنا نیست که از پیش برای کشتن وینسنته تصمیم گرفته است. گلفوس می‌گوید: «فکر می‌کنم بخشی از آن بلوف است. بیل نمی‌خواهد مجبور شود کاری را که می‌گوید انجام بدهد، اما بازجویی بلد است. وینسنته هم در بازی روانی بسیار آموزش دیده و می‌داند از چه چیزی می‌تواند علیه بیل استفاده کند.»
در صحنه کارخانه، پیش از رسیدن کالین، خطر واقعی‌تر به نظر می‌رسد. بیل اسلحه را به سوی وینسنته گرفته و خشم، فشار تعقیب و احتمال دست داشتن او در مرگ پدرش با هم ترکیب شده‌اند. گلفوس پاسخ قطعی نمی‌دهد که بدون دخالت کالین چه رخ می‌داد: «ممکن بود ماشه را بکشد. آن لحظه پر از آدرنالین بود. این مرد چند بار تلاش کرده او و همکارش را بکشد. فکر می‌کنم کالین در زمان بسیار مناسبی رسید.»
در کنار خشم، حسادت دردناکی هم وجود دارد: آیا پدر بیل، وینسنته را بیشتر از پسر خودش دوست داشته است؟ گلفوس می‌گوید همین پرسش‌ها آشفتگی شخصیت را قابل‌فهم می‌کنند، اما نتیجه احتمالی آن‌ها می‌تواند عملی باشد که بعداً پشیمانی به بار بیاورد.
بیل حتی خطر از دست دادن جان خودش را هم درست ارزیابی نمی‌کند. در درگیری سکوی مترو، وینسنته سر او را نزدیک لبه سکو نگه می‌دارد، در حالی که قطار نزدیک می‌شود. گلفوس می‌گوید: «فکر نمی‌کنم خطر را درک کند. فقط مأموریتی دارد و هیچ‌کس و هیچ‌چیز قرار نیست متوقفش کند. آدم اهل منطقی است، اما در این وضعیت نمی‌تواند منطقی فکر کند. اگر کس دیگری را در چنین شرایطی می‌دید، می‌توانست همان توصیه‌ای را به او بکند که باید به خودش بگوید.»
اجرای این آشفتگی برای بازیگر نیز سنگین بوده است. گلفوس از تعادل دشوار میان بار عاطفی و بدلکاری‌ها می‌گوید؛ به‌خصوص با توجه به اینکه قسمت‌های پرحادثه سریال در هشت روز کاری فیلم‌برداری می‌شوند.
«از نظر جسمی و احساسی کاملاً خسته شدم. ذهن تو به‌عنوان بازیگر می‌فهمد چرا به این موقعیت‌های عاطفی می‌روی، اما بدنت فقط احساس می‌کند در حال سقوط به تاریکی است. برای همین داشتن روش‌های مراقبت از خود مهم است. برای من، مدیتیشن مهم‌ترین روش است.»
او در عین حال از سکانس مترو و کار در نیویورک لذت برده و می‌گوید تا جایی که ایمنی اجازه بدهد، دوست دارد بخش‌های فیزیکی را خودش اجرا کند؛ با همراهی هماهنگ‌کنندگان بدلکاری.
پیامدهای این مسیر به محیط کار محدود نیست. بیل برای تکرار نکردن پنهان‌کاری پدر، حقیقت را به نامزدش، کیتی، گفته، اما رابطه آن‌ها اکنون وضعیت خوبی ندارد و او روی کاناپه می‌خوابد. گلفوس می‌گوید فشار کار برای سیا، وظایف اف‌بی‌آی و تحقیق شخصی نمی‌تواند برای همیشه ادامه پیدا کند: «فکر می‌کنم از خودش می‌پرسد آیا انتخاب درستی کرده، آیا اصلاً باید این کار را می‌پذیرفت، یا شاید به‌خاطر تاریکی احتمالی پدرش احساس می‌کند از ابتدا سرنوشتش همین بوده است.»
هم‌زمان، اولیویا مارکینسون، رئیس تازه تیم با بازی میشل فوربز، دستور بررسی پیشینه بیل را داده است. بیل به او اعتماد ندارد و معتقد است اولیویا در این ماجرا دخیل است و وینسنته را مرده می‌خواهد. گلفوس این نظارت را به شمارش معکوس تشبیه می‌کند: «فقط مسئله زمان است تا همه‌چیز دور بیل تنگ‌تر شود. او به کسانی دروغ می‌گوید که خودشان در دروغ گفتن خبره‌اند.»
گلفوس وعده می‌دهد ادامه داستان، بیل را در موقعیت‌هایی قرار می‌دهد که پیش‌تر ندیده‌ایم: «خواهید دید به جاهایی می‌رود که هرگز نرفته و به شکل‌هایی می‌شکند که هرگز ندیده‌اید. حالا که می‌دانم داستان چطور تمام می‌شود، پایانش رضایت‌بخش و پرمایه است.»
او در لحظه انجام مصاحبه‌ها مشغول فیلم‌برداری قسمت دهم بوده و از به‌هم‌رسیدن رشته‌های این داستان رضایت داشته است. بااین‌حال، درباره خود بیل پیش‌بینی تلخ‌تری دارد: «فکر می‌کنم در پایان به همه این اتفاق‌ها نگاه می‌کند و از خودش می‌پرسد آیا باید این کار را می‌کرد؟ آیا باید وارد این مسیر می‌شد؟»
قسمت‌های تازه «CIA» دوشنبه‌ها ساعت ۹ شب به وقت شرق آمریکا و ۸ شب به وقت مرکز آمریکا از شبکه سی‌بی‌اس (CBS) پخش می‌شوند.
