پژوهشی تازه نشان میدهد گذراندن تنها یک ساعت در هفته با سگها میتواند در بدن زنان، به ویژه کهنهسربازان مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)، روند پیری سلولی را کند کند. این اثر به وسیله افزایش طول تلومرها – بخشی از دیانای که نقش محافظتی دارد – مشاهده شده است.
تلومرها مانند کلاهک پلاستیکی سر بند کفش عمل میکنند و از آسیب به ماده ژنتیکی جلوگیری میکنند. با کوتاه شدن این بخشها در هر تقسیم سلولی، سلولها پیرتر میشوند و طول تلومر بلندتر نشاندهنده کندتر بودن روند پیری سلولی است. این پژوهش در زنان کهنهسرباز بین ۳۲ تا ۷۲ سال انجام شد و اثرات زیستی، روانی و اجتماعی همنشینی با سگ را بررسی کرد.
شرکتکنندگان به دو گروه تقسیم شدند: گروه اول آموزش دادن به سگهای خدماتی برای دیگر کهنهسربازان را انجام دادند و گروه دوم فقط ویدیوهای آموزش را تماشا کردند. طول تلومر در گروه اول افزایش یافت، اما در گروه دوم کاهش یافت. از لحاظ روانی، هر دو گروه کاهش علائم PTSD و اضطراب داشتند.
دکتر شریل کراوسپارلو، نویسنده مطالعه، بر اهمیت رویکردهای غیرسنتی مانند ارتباط با حیوانات تاکید دارد که میتواند پشتیبانی معناداری برای زنان فراهم کند، بهویژه آنهایی که درمانهای مرسوم پاسخگو نیست. این فعالیتها بدون بار مسئولیت مالکیت سگ هم میتوانند مفید باشند.
اگرچه این پژوهش حجم نمونه کمی دارد و فقط زنان کهنهسرباز را شامل شده، نتایج امیدوارکنندهای برای توسعه درمانهای جایگزین و کاهش استرس و پیری زیستی ارائه میدهد.
