واکنشهای اولیه به «The End of Oak Street»؛ بهترین فیلم دایناسوری چند دهه اخیر؟
فصل فیلمهای تابستانی به روزهای پایانی نزدیک میشود و آخرین بلاکباسترهایی که برای فتح گیشه و جذب تماشاگران رقابت میکنند، از راه میرسند. پس از رکوردشکنی «Spider-Man: Brand New Day» و «The Odyssey»، حالا برادران وارنر (Warner Bros.) امیدوار است با فرمولی که استودیو یونیورسال (Universal Studios) طی ۳۰ سال گذشته کارآمدیاش را ثابت کرده، به موفقیت برسد: مردم عاشق دایناسورها هستند.
«The End of Oak Street» تازهترین فیلم دایناسوری خارج از مجموعه «Jurassic World» است که میخواهد ثابت کند در سینما برای بیش از یک فرنچایز دایناسوری جا وجود دارد.
نخستین واکنشها به این فیلم از سوی منتقدان، اینفلوئنسرها و دیگر افرادی که فرصت تماشای زودهنگام آن را داشتهاند، منتشر شده است. آیا نخستین فیلم بزرگ استودیویی دیوید رابرت میچل میتواند ناکامی «Under the Silver Lake» را جبران کند؛ فیلمی که البته بسیار دستکم گرفته شد و بسیاری آن را بهدرستی درک نکردند؟ آیا ترکیب ان هتوی و هیولاهای عظیم، پس از بازی درخشان او در «Colossal»، بار دیگر نتیجه میدهد؟
اگر واکنشهای اولیه را ملاک قرار دهیم، پاسخ هر دو پرسش مثبت است. براندون دیویس، خبرنگار سینمایی، در توییتر (Twitter) از «The End of Oak Street» بهعنوان اثری «وحشیانه و هیجانانگیز» یاد کرد. او با اذعان به اینکه منطق داستان همیشه بینقص نیست، فیلم را سرشار از «هیجان ناب و سرگرمکننده» دانست و آن را «بهترین فیلم دایناسوری چند دهه اخیر» نامید.
دیویس در ادامه فیلم را «نسخه «Fast & Furious» فیلمهای دایناسوری» توصیف کرد؛ تعریفی که احتمالا برای چنین اثری بالاتر از آن پیدا نمیشود.
بیل بریا، نویسنده اسلشفیلم (/Film)، نیز واکنشی مثبت نشان داد و این اثر دایناسوری را در توییتر «ماجراجوییای به سبک امبلین» خواند. او همچنین از «لایههای اندوه و درد»ی تمجید کرد که دیوید رابرت میچل در فاصله میان صحنههای پرهیجان دایناسورها به داستان افزوده است.
بریا نوشت: «ویژگیهای نامتعارف فیلم بهاندازه دایناسورهای بدجنس و بامزهاش فراموشنشدنی هستند.»
بریا ماه گذشته پس از تماشای ۲۰ دقیقه ابتدایی «The End of Oak Street»، در مطلب مفصلتری آن را نمونهای موفق از بازگشت به سینمای گذشته توصیف کرده بود. ظاهرا این فیلم کمتر شبیه «Jurassic Park» است و بیشتر به آثار استیون اسپیلبرگ در اوایل دهه ۱۹۸۰ شباهت دارد؛ یک ماجراجویی تمامعیار به سبک امبلین.
ظاهر و حالوهوای آثار امبلین چیزی است که فیلمسازان زیادی طی چند دهه تلاش کردهاند آن را بازآفرینی کنند. جی. جی. آبرامز، تهیهکننده «The End of Oak Street»، پیشتر فیلم «Super 8» را بهعنوان ادای احترامی بزرگ به آثار امبلین و فضای آمریکای اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ ساخته بود.
برخی دیگر از واکنشهای منتشرشده در توییتر، «The End of Oak Street» را «موفقیتی تمامعیار» توصیف کردهاند که برخلاف بسیاری از مقلدان، بهدرستی حالوهوای آثار امبلین را به تصویر میکشد.
لاو شارما، مصاحبهگر وبسایت کامیکبوک داتکام، در توییتر نوشت: «جلوههای تماشایی و صحنههای دایناسوری فیلم بسیار سرگرمکننده و واقعا ترسناک هستند.» او در کنار تحسین بازی ان هتوی، از تعلیق آرام و تدریجیای که دیوید رابرت میچل در سراسر فیلم شکل میدهد و همچنین استفاده از دایناسورهای پشمالو و پردار تمجید کرد.
شارما افزود: «فیلم ناگهان شوکهتان میکند، میخنداندتان و باعث میشود آرامآرام به لبه صندلی نزدیک شوید. تجربهای عالی برای تماشا در سینماست.»
با وجود این تحسینها، هنوز باید دید واکنش تماشاگران نیز به همین اندازه مثبت خواهد بود یا نه. رقابت بزرگ سینمایی امسال این آخر هفته و با رویارویی دو فیلم دایناسوری شکل میگیرد؛ زمانی که «The End of Oak Street» و «Paw Patrol: The Dino Movie» همزمان اکران میشوند. باید منتظر ماند و دید کدامیک در گیشه دوام میآورد و کدام فیلم در معرض انقراض قرار میگیرد.
