وحشت ران هاوارد از تغییر بزرگ «Happy Days»؛ شبی که او را لرزان در کمد پیدا کردند
اوایل دهه ۱۹۷۰، همزمان با فروکش کردن رونق اقتصادی پس از جنگ، گسترش ناآرامیهای سیاسی و بیدار شدن نسلی که کمکم از رویای ترقیخواهانه دهه ۶۰ فاصله میگرفت، نسل انفجار جمعیت دلتنگ دوران جوانی خود شد. در همین زمان، گری مارشال با «Happy Days» از راه رسید؛ سریالی که به مخاطبان اجازه میداد در تصویر رمانتیک و نوستالژیک دهه ۱۹۵۰ غرق شوند.
این سیتکام محبوب شبکه ایبیسی (ABC)، علاوه بر ایجاد حس آرامش و خاطرهبازی برای میلیونها نفر از بچههای دهه ۵۰، ران هاوارد را به ستاره تبدیل کرد. او نقش شخصیت اصلی سریال، ریچی کانینگهام، را بازی میکرد و در فصل هفتم از مجموعه جدا شد. بااینحال، به نظر میرسد هاوارد ممکن بود خیلی زودتر از «Happy Days» کنار بکشد؛ چراکه درست پیش از آغاز فصل سوم، آنقدر مضطرب شده بود که دیگران مجبور شدند او را از داخل یک کمد بیرون بیاورند.
زمانی که هاوارد برای بازی در این سریال انتخاب شد، پیشتر با ایفای نقش اوپی تیلور، پسر کلانتر اندی تیلور با بازی اندی گریفیت در «The Andy Griffith Show»، به شهرت رسیده بود. آن سیتکام تکدوربینه مقابل تماشاگران زنده استودیویی ضبط نمیشد و «Happy Days» نیز دستکم در ابتدا چنین شرایطی داشت. وقتی سازندگان تصمیم گرفتند سریال را مقابل تماشاگران ضبط کنند، هاوارد ظاهرا با بحرانی جدی در اعتمادبهنفس روبهرو شد.
در نشست تجدیددیدار عوامل «Happy Days» در سال ۲۰۲۶، دان ماست، بازیگر نقش رالف ملف شوخطبع، و آنسون ویلیامز، بازیگر نقش پاتسی وبر سادهدل و دوستداشتنی، اضطراب هاوارد پیش از ضبط را به یاد آوردند.
ویلیامز در نمایشگاه فنبوی ناکسویل گفت: «دانی، هنری وینکلر و من تجربه تئاتر داشتیم و از این اتفاق هیجانزده بودیم، چون هر جمعه مثل شب افتتاحیه بود؛ میدانید، کمی اضطراب داشتیم و تماشاگران هم زنده آنجا بودند. اما ران هاوارد تا آن زمان هرگز روی صحنه تئاتر نرفته بود.»
«Happy Days» از ژانویه ۱۹۷۴ تا ژوئیه ۱۹۸۴ پخش شد و طی ۱۱ فصل به ۲۵۵ قسمت رسید، اما در سال ۱۹۷۴ هنوز نوعی تجربه تازه محسوب میشد. این مجموعه اسپینآفی از سیتکام فراموششده «Love, American Style» بود که نسخه اولیه ایده آن را در بخشی با نام «Love and the Television Set» به نمایش گذاشته بود.
همین بخش جورج لوکاس را ترغیب کرد تا هاوارد را برای فیلم «American Graffiti» محصول ۱۹۷۳ انتخاب کند. حضور او در این فیلم نیز دوباره توجهها را به گسترش «Love and the Television Set» و تبدیل آن به مجموعهای مستقل جلب کرد. بااینحال، نه آن پروژهها و نه «The Andy Griffith Show» از هاوارد نخواسته بودند مقابل تماشاگران زنده استودیویی بازی کند؛ «Happy Days» تجربه متفاوتی بود.
این سیتکام ابتدا با قالب تکدوربینه و صدای خنده ضبطشده ساخته میشد، اما پس از فصل دوم، «ایبیسی» تصمیم گرفت شیوه تولید را تغییر دهد. آمار بینندگان سریال رضایتبخش نبود و گری مارشال، خالق مجموعه، پیشنهاد کرد فیلمبرداری با سه دوربین و مقابل تماشاگران زنده انجام شود.
برایان لوانت، نویسنده و تهیهکننده سریال، درباره تاثیر این تصمیم گفت: «تبدیل شدن به برنامهای که از تماشاگران انرژی میگرفت، شخصیت بازیگران را آزاد کرد. فصلهای سوم و چهارم زیر نظر جری پاریس واقعا از انرژی میجوشیدند.»
بااینحال، این تغییر در ابتدا برای هاوارد خوشایند نبود. دان ماست در نشست تجدیددیدار به یاد آورد که شب ضبط نخستین قسمت فصل سوم، بازیگران و عوامل «هیچجا نمیتوانستند ران را پیدا کنند». سرانجام او را دیدند که در یک کمد پنهان شده بود.
ویلیامز توضیح داد: «یک اتاق لباس آنجا بود و ران را در گوشهای دیدم که پشتش به من بود و میلرزید. صدایش زدم: “ران!” او هم بیرون آمد و آن شب غوغا کرد. همانجا فهمید که واقعا در اجرای زنده خوب است.»
هنری وینکلر، بازیگر نقش آرتور فونزارلی، نیز در پادکست «Where Everybody Knows Your Name» با اجرای تد دنسن و وودی هرلسون از اضطراب هاوارد در «Happy Days» گفت: «ران هاوارد هرگز مقابل تماشاگران زنده کار نکرده بود و حالش آنقدر بد بود که نزدیک بود بالا بیاورد.»
بااینحال، وینکلر نیز مانند ویلیامز تاکید کرد که با روشن شدن دوربینها، هیچ نشانی از این آشفتگی در اجرای هاوارد دیده نمیشد: «وقتی او را میبینید، هرگز متوجه این موضوع نمیشوید. این مرد از پس هر کاری برمیآمد.»
وینکلر در سال ۲۰۲۶ در پادکست «What Matters with Liz» از نشریه وومنز ورلد (Woman’s World) نیز درباره پیشینه تئاتری خود و نداشتن تجربه صحنهای هاوارد صحبت کرد: «با کسی طرف بودیم که تا آن زمان هرگز تئاتر کار نکرده بود. او فقط در فیلمها بازی کرده بود، درحالیکه من آموزش تئاتر دیده بودم. ران پیش از آن چنین تجربهای نداشت و بهخصوص در سال ۱۹۷۵، وقتی از ساخت سریال بهشکل یک فیلم کوچک به اجرای مقابل تماشاگران رسیدیم، واقعا مضطرب بود.»
بازیگر نقش فونزی بار دیگر همبازی سابقش را بهخاطر غلبه بر اضطراب و ارائه اجرایی موفق تحسین کرد و افزود: «گاهی وسط اجرا چیزی به ذهنم میرسید و همان لحظه انجامش میدادم. جلوی تخیلم را نمیگرفتم؛ ران هم هرجا من میرفتم، همراهم میآمد و بعد من هرجا او میرفت، دنبالش میکردم. عجیب و باورنکردنی بود؛ نمیشد چنین چیزی را وانمود کرد.»
غلبه هاوارد بر اضطرابش بیتردید به سود سریال تمام شد. تغییرات فصل سوم «Happy Days» این مجموعه را از لغو زودهنگام نجات داد؛ آمار بینندگان بهشدت افزایش یافت و سریال به یکی از بزرگترین موفقیتهای تلویزیونی دهه ۱۹۷۰ تبدیل شد. ریچی کانینگهام با بازی هاوارد پیش از پایان آن دهه از داستان کنار رفت، اما او تا آن زمان تواناییاش در بازی مقابل تماشاگران زنده را کاملا ثابت کرده بود.
