چرا «The Wild Wild West» پس از شکست سینمایی، شایسته یک بازسازی تلویزیونی است؟
تلویزیون دهه ۱۹۶۰ با کمبود سریالهای وسترن روبهرو نبود. درحالیکه «Gunsmoke» و «Bonanza» غولهای این ژانر به شمار میرفتند، کمتر مجموعهای بهاندازه «The Wild Wild West» تماشایی و سرگرمکننده بود؛ سریالی که نقش مهمی در شکلگیری و گسترش وسترن تلویزیونی داشت.
به گفته مایکل گریسون، خالق سریال، ایده اصلی این بود که تمام ویژگیهای آشنای یک وسترن کلاسیک با حالوهوای جاسوسی و ماجراجویانه فیلمهای جیمز باند ترکیب شود. نتیجه، معجونی بود که مخاطبان تا آن زمان نمونهاش را ندیده بودند: قهرمانانی خوشپوش و جذاب که با کمک فناوریهای آیندهنگرانه به جنگ تبهکارانی اغراقشده و عجیب میرفتند.
ایده سریال آشکارا جلوتر از زمان خود بود و به همین دلیل، تبدیل آن به فیلمی سینمایی در دهه ۱۹۹۰ تصمیمی منطقی به نظر میرسید. متاسفانه «Wild Wild West» در عمل به یکی از بدترین اقتباسهای سینمایی از یک مجموعه تلویزیونی تبدیل شد.
ترکیب بازیگران فیلم روی کاغذ امیدوارکننده بود. ویل اسمیت که آن زمان پادشاه گیشه محسوب میشد، در کنار بازیگران بزرگی چون کوین کلاین و کنت برانا قرار گرفت. برادران وارنر (Warner Bros.) نیز سرمایه قابلتوجهی به پروژه اختصاص داد و بودجه فیلم طبق برآوردها از ۱۷۰ میلیون دلار فراتر رفت.
بااینحال، نتیجه اثری شلوغ و آشفته بود که نه منتقدان را راضی کرد و نه تماشاگران را. برداشت عمومی این بود که سازندگان بیش از هر بخش دیگری، برای جلوههای ویژه وقت و انرژی صرف کردهاند. شوخیها از کار درنیامدند، داستان انسجام چندانی نداشت و تا زمانی که آن عنکبوت مکانیکی بدنام وارد ماجرا شد، دیگر کاملا مشخص بود که فیلم تیرش به سنگ خورده است.
شکست تلاش هالیوود برای تبدیل «The Wild Wild West» به یک فیلم سینمایی، لزوما به این معنا نیست که احیای آن در آینده نیز محکوم به شکست خواهد بود. با توجه به ویژگیهایی که مجموعه اصلی را به موفقیت رساندند، احتمالا بهترین مسیر برای بازگرداندن این اثر، وفادارماندن به قالب تلویزیونی است.
یکی از عناصر مهمی که «The Wild Wild West» را منحصربهفرد میکرد، ترکیب چند ژانر متفاوت بود. ظاهر سریال به یک وسترن کلاسیک شباهت داشت، اما شخصیتها مرتب از ابزارهایی استفاده میکردند که گویی مستقیما از دل داستانهای علمیتخیلی آمدهاند؛ از سلاحهای گوناگون وست و گوردون گرفته تا قطار آیندهنگرانه آنها با نام «Wanderer».
بخش مهم دیگری از جذابیت سریال به صف طولانی شخصیتهای شرور هفتگی آن مربوط میشد؛ شخصیتهایی که حتی زمینهساز خلق یکی از بهترین قسمتهای وسترن تاریخ تلویزیون شدند. فیلم سینمایی بیشتر روی بزرگترین دشمن قهرمانان، دکتر لاولس، تمرکز داشت؛ اما سریال برای تکمیل مجموعه تبهکاران خود از ستارههای مهمان شناختهشدهای مانند اگنس مورهد، اد اسنر و هاروی کورمن استفاده میکرد.
چنین الگویی در سریالهای جدیدتری مانند «Poker Face» و «Elsbeth» نیز بهخوبی جواب داده است. اگر یک بازسازی تلویزیونی بتواند تلفیق وسترن، جاسوسی و علمیتخیلی نسخه اصلی را حفظ کند و هر هفته شروری تازه و بهیادماندنی مقابل قهرمانان قرار دهد، بازگشت به جهان «The Wild Wild West» اینبار میتواند به موفقیتی واقعی تبدیل شود.
