نقد و بررسی فیلم Tuesday (سه شنبه)

نقد و بررسی فیلم سه شنبه (tuesday) ؛ جولیا لوئیس- دریفوس در این فیلم بلندپروازانه از بریتانیا که توسط A24 حمایت می شود، ایفای نقش می کند.

دیانا او. پوزیک، کارگردان کرواسی الاصل و ساکن لندن، با اولین بازی بلند خود به ستاره‌ها می‌رسد و با نقش قدرتمند “سه‌شنبه” بیشتر اوج می گیرد.

یک فیلم با سه نقش اصلی بین جولیا لوئیس- دریفوس، لولا پتیکرو و لیا هاروی به اضافه چنگال های یک ماکائو (طوطی دم بلند آمریکای جنوبی)، در قالب یک درام کمدی تاریک که به موضوع مرگ می‌پردازد. فیلمنامه پوزیک تجربه های کارگردانی را بیشتر به چالش می‌کشد و فیلم دچار لغزش هایی می‌شود و بیش از حد مورد استقبال قرار می‌گیرد. با این حال، انعطاف‌پذیری پوزیک چشمگیر است. با توجه به جلوه‌های بصری – به رهبری مایک استیل ول و اندرو سیموندز – اجراها، لحن و موضوع اصلی زندگی یا مرگ، کارگردانی پوزیک (با پس زمینه تجربی فیلم کوتاه)، برای اولین بار تمام تلاش خود را کرده، و مورد توجه بینندگان قرار خواهد گرفت.

درک پوزیک کاملاً قابل توجه است

کم‌تر می‌توان گفت تاثیر چالش‌های ناشی از پاندمی کووید ۱۹ در استراتژی کمپانی پخش A24 چقدر بوده و اساسا تاثیری در آن داشته یا نه. اما این فیلم برای برخی از مخاطبان ارزش زیادی خواهد داشت، به عبارت دیگر کسانی که متحمل چنین فقدان‌هایی شده اند (به خصوص یک کودک)؛ هرچند همین موضوع باعث می شود برای دیگران جذابیت کمتری داشته باشد. این منحصر به فردگی پایدار آن، به شکلی عجیب، یادآور فیلمی مانند جان مالکوویچ بینگ اسپایک جونز است؛ و باید گفت اگر نظریه پوزیک از بین برود، فیلم فرو می‌پاشد، که هرگز این اتفاق نمی افتد. نمایشگاه های تخصصی و کانال های توزیع باید پس از اکران‌ها و توزیع‌های گسترده می‌توانند از نام جولیا لوئیس- دریفوس برای کارشان کمک بگیرند.

کودک مورد نظر که بازیگر ایرلندی به نام لولا پتیکرو، ماهرانه نقش را بازی می‌کند، سه‌شنبه نام گذاری شده است، و او پس از یک بیماری طولانی مدت به پایان عمر خود می‌رسد. صحنه های اولیه، با بزرگنمایی و تخیل نشان داده می­شود که چگونه این اتفاق می­افتد – مرگ یک ماکائویی ست که شکل و اندازه اش تغییر می­کند و از طریق بازیگر با استعداد بریتانیایی آرینزه کن به سمت ما می­آید. مرگ، شنوایی او که همیشه با صدای درد و رنج هماهنگ است، بال هایش را باز می کند تا آخرین نفس‌ها را نشان دهد. نماهای ثابت پوزیک قوی و تخیلی هستند، زیرا او یک نمای فضایی از زمین را به چشم تبدیل می­کند و به نوعی تا زیر چشم فردی که آخرین نفس خود را کشیده، پایین می­آید. درک او کاملاً قابل توجه است.

چیزی که پوزیک می­تواند به صورت مفهومی اجرا کند، فراتر از اتفاقات روزمرگی غم انگیز موقعیت فیلم است: بیننده می بیند که مرگ سه شنبه تنها یکی از میلیون صدایی است که پرنده می شنود، و مشکلات او با مادرش زورا (لوئیس-دریفوس) درحالیکه تمام تلاش خود را می­کند تا وضعیت بدتر سه شنبه را نادیده بگیرد، اما وقتی زمانش برسد دیگر هیچ تفاوتی نخواهد داشت؛ تنها در اتاقش – درحالیکه مادرش بیرون است، و پرستاری که نمی­تواند هزینه­اش را بپردازد (لیا هاروی) مشغول شستشو است – حالا او اینجاست، سه‌شنبه متوجه‌اش می‌شود، استقبالی صورت می‌گیرد ولی چیزی که در سه شنبه متفاوت است چگونگی بیان یک جوک، و تشویق وی به صحبت کردن – و زودودن خاک های چندین قرنی در سینک اتاق خوابش، است، او در واقع درخواست وقت اضافی می­کند. می‌توان گفت با جلایی تقریبا براق، به سه‌شنبه فرصت می‌دهد منتظر بماند تا مادرش از «کار» برگردد.

اما، وقتی زورا برمی­گردد، زورا هم کاری را که به او گفته شده انجام نمی­دهد و شکست ماکائو در به حرکت درآوردن او که در حال مرگ باعث رنج و عذاب بی‌شماری در جهان می‌شود، نشان داده می­شود. خلاقیت پوزیک مرزهای کمی می شناسد، زیرا شخصیت­های او در معرض احساسات قرار می­گیرند – بیشتر فیلم در خانه­ای ویران شده در لندن اتفاق می­افتد، گنجینه های آن فروخته شده تا هزینه مراقبت سه شنبه را بپردازند. بخش‌هایی از سه‌شنبه در ساحلی خالی اتفاق می‌افتد که حسی تقریباً افسانه‌ای دارد، انگار از زمان‌های قدیم آمده، جایی که پرندگان نقش خدایان داشتند. افراد کمی وجود دارند که بتوان آنها را دید، شاید دلیلش شرایط کووید است، اما همه آنها یک هدف را دنبال می­کنند و آن این است که نشان دهند چگونه مرگ بخش اساسی زندگی است و هیچ تقلبی وجود ندارد، همانطور که همه ما می دانیم، اگرچه زورا تلاشش را می کند. مدت زمان صد و دقیقه‌ای فیلم سه شنبه را به شدت تحت فشار قرار می­دهد و برخی از تأثیرات سخت به دست آمده از فیلم را از بین می­برد.

نقش زورا برای لویی دریفوس مناسب است، او کسی ست که انرژی دارد تا برخی از این حرکات ناامیدانه و زننده- و نه همیشه خوب – را در نقش مادر، منطقی جلوه دهد. دیدن حمایت او برای اولین بار هم دلگرم کننده است. لولا پتیگرو نیز نقش کودک در حال مرگ را بر عهده می­گیرد و آن را به دختری دلسوز و رنج کشیده ای تبدیل می­کند که می­خواهد ادامه دهد اما می ترسد مادرش نتواند. با این حال، ستاره نمایش به عنوان نماینده کن – که بسیار خیره کننده است – خود مرگ است، یک ماکائوی سیگاری که سیگار میکشد و می‌تواند با قالبِ یخ برقصد، و حرف تکان دهنده سه‌شنبه وقتی تأیید می‌کند که «مادر من به معنای واقعی کلمه تهی از تاریکی بود». با وجو همه نکات، هنوز آنقدر ترسناک است که پایان زندگی را نشان دهد. گاهی اوقات مشخص نیست که چرا یک کارگردان فیلم خاصی ساخته، اما در اینجا هرگز اینطور نیست. سه‌شنبه روی حاشیه امن بنا نشده، از ابتدا تا انتهای مسیر را طی می‌کند و پوزیک تمام خدمه و بازیگرانش را روی مجموعه‌ای از سناریوهای بلندپروازانه متمرکز نگه داشته و قطعا ما بیشتر از او خواهیم شنید.

کارگردان: داینا او. پوزیک
کشور تولید کننده: انگلستان
محصول سال : ۲۰۲۳
مدت فیلم: ۱۱۱ دقیقه