بیوگرافی سیدی سوورال؛ ستاره جوان «Fate: The Winx Saga» از جادوی مدرسه تا مسیر جدی سینما و تئاتر

سیدی آیلین سوورال (Sadie Aileen Soverall) بازیگر انگلیسی متولد ۱۷ ژانویه ۲۰۰۲ است؛ چهره‌ای جوان، آرام و در عین حال جاه‌طلب که خیلی زود توانست از یک کشف اتفاقی در اجرای مدرسه‌ای «Twelfth Night» به نقش‌های مهم در سینما، تلویزیون و تئاتر برسد. او برای بسیاری از مخاطبان با نقش بئاتریکس در سریال فانتزی نوجوانانه «Fate: The Winx Saga» از نتفلیکس (Netflix) شناخته شد؛ اما مسیر کاری‌اش فقط به دنیای جادو و قدرت‌های الکتریکی محدود نماند. سیدی در ادامه با فیلم‌هایی مثل «Rose Plays Julie»، «Little Bone Lodge»، «Saltburn» و «Arcadian» نشان داد که به‌دنبال تجربه‌کردن ژانرهای مختلف و نقش‌های پیچیده‌تر است.

در سال ۲۰۲۵، مجله اسکرین اینترنشنال (Screen International) او را به‌عنوان یکی از ستاره‌های فردای سینما معرفی کرد؛ عنوانی که با توجه به سرعت رشد حرفه‌ای، انتخاب‌های جسورانه و حضور هم‌زمانش در سینما، تلویزیون و صحنه تئاتر، کاملا قابل درک به نظر می‌رسد.

کودکی و سال‌های ابتدایی زندگی سیدی سوورال

سیدی سوورال در منطقه واندزورث در جنوب لندن به دنیا آمد. او در مدرسه پارک‌گیت هاوس (Parkgate House School) تحصیل کرد و بعد به مدرسه امانوئل (Emanuel School) رفت. علاقه او به بازیگری از کودکی شکل گرفت؛ اما یکی از خاطره‌های مهمی که خودش هم بارها به آن اشاره کرده، شبی است که مادربزرگ تعمیدی‌اش او را به موسسه فیلم بریتانیا (British Film Institute) برد.

آن شب، برنامه‌ای موضوعی برای نمایش فیلم «Bugsy Malone» برگزار شده بود و تماشاگران با لباس‌های دهه ۱۹۲۰ آمده بودند. سیدی ۹ ساله هم لباس مناسب همان فضا را پوشید و از همان‌جا بود که جرقه بازیگری در ذهنش جدی‌تر شد. خودش بعدها درباره آن تجربه گفت که عاشق فیلم بود و «خیلی دلش می‌خواست باگزی مالون باشد». به زبان ساده، همان شب برای او فقط یک خاطره کودکانه نبود؛ نقطه شروع یک رؤیا بود.

او در مدرسه نمایش می‌خواند و به تئاتر علاقه زیادی داشت. نقطه عطف زندگی حرفه‌ای‌اش زمانی رقم خورد که در اجرای مدرسه‌ای نمایش «Twelfth Night» بازی کرد و یک استعدادیاب او را روی صحنه دید. از همان‌جا مسیر آزمون‌های بازیگری و حضور حرفه‌ای‌اش در پروژه‌های سینمایی و تلویزیونی آغاز شد.

شروع حرفه‌ای با «Rose Plays Julie»

سیدی سوورال نخستین بار در سال ۲۰۱۹ با فیلم درام ایرلندی «Rose Plays Julie» وارد سینما شد. او در این فیلم نقش اوا را بازی کرد و در کنار آن اسکلی (Ann Skelly)، اورلا بردی (Orla Brady) و ایدن گیلن (Aidan Gillen) قرار گرفت.

این نقش، شروع آرام اما مهمی برای او بود؛ شروعی که نشان می‌داد با بازیگری روبه‌رو هستیم که به‌جای انتخاب مسیرهای صرفا پرزرق‌وبرق، می‌تواند در آثار جدی و درام‌های روان‌شناختی هم حضور پیدا کند.

شهرت با نقش بئاتریکس در «Fate: The Winx Saga»

بزرگ‌ترین جهش کاری سیدی با سریال «Fate: The Winx Saga» اتفاق افتاد؛ اقتباسی لایو اکشن از انیمیشن معروف «Winx Club» که از نتفلیکس پخش شد. او در این سریال نقش بئاتریکس را بازی کرد؛ شخصیتی مرموز، سرکش، قدرتمند و تا حدی ضدقهرمان که خیلی زود میان طرفداران سریال به یکی از چهره‌های بحث‌برانگیز و جذاب تبدیل شد.

سیدی هنگام گرفتن این نقش فقط ۱۷ سال داشت و هم‌زمان در سال آخر مدرسه و درگیر امتحانات A-Level بود. خودش درباره آن دوران گفته بود که گاهی احساس می‌کرد در دو زندگی مختلف حضور دارد؛ یک لحظه در مدرسه و لحظه بعد سر صحنه فیلم‌برداری در دوبلین.

او در توضیح این تجربه گفته بود: «وقتی برای آزمون نقش رفتم، با خودم گفتم این خیلی دیوانه‌کننده است؛ امکان ندارد من این نقش را بگیرم. اما گرفتمش. حالا که نگاه می‌کنم، واقعا به خودم افتخار می‌کنم که توانستم آن حجم از فشار را مدیریت کنم.»

بئاتریکس برای سیدی فقط یک نقش فانتزی نبود. او این شخصیت را «حیله‌گر، قدرتمند و سرسخت» توصیف کرده و گفته بود بازی کردن شخصیتی که با خودش تفاوت زیادی دارد، برایش نوعی فرار خلاقانه و تجربه‌ای هیجان‌انگیز بوده است.

به گفته خودش، بازی در نقش یک پری با قدرت‌های الکتریکی «خیلی سرگرم‌کننده» بود. حتی گفته بود اگر قرار بود خودش از میان قدرت‌های جادویی یکی را انتخاب کند، احتمالا همین قدرت الکتریکی بئاتریکس را برمی‌داشت.

فشار تحصیل، فیلم‌برداری و شکل‌گیری اعتمادبه‌نفس

یکی از نکات مهم در مسیر سیدی سوورال این است که او خیلی زود یاد گرفت فشار کاری را مدیریت کند. فیلم‌برداری فصل اول «Fate: The Winx Saga» در ایرلند انجام شد و او هم‌زمان باید درس‌های مدرسه را هم پیش می‌برد. این شرایط برای یک بازیگر نوجوان ساده نبود، اما ظاهرا همان فشارها باعث شد اعتمادبه‌نفس بیشتری پیدا کند.

او بعدها گفت که این تجربه به او یاد داده چقدر بازیگری را دوست دارد و چقدر خوش‌شانس است که کاری را انجام می‌دهد که «اصلا شبیه کار کردن نیست». سیدی همچنین تأکید کرده بود اگر توانسته هم‌زمان سال آخر مدرسه و حضور در یک سریال بزرگ نتفلیکسی را پشت سر بگذارد، پس می‌تواند از پس خیلی چیزهای دیگر هم بربیاید.

پیامش برای بازیگران جوان هم صریح و ساده بود: «اگر رویایی دارید، دنبالش بروید. من هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم به اینجا برسم. فقط یک زندگی دارید، پس لطفا رؤیاهایتان را دنبال کنید.»

ورود به ژانرهای متفاوت؛ از «Little Bone Lodge» تا «Saltburn»

بعد از «Fate: The Winx Saga»، مسیر کاری سیدی متنوع‌تر شد. در سال ۲۰۲۳، او در فیلم تریلر «Little Bone Lodge» نقش میزی را بازی کرد و در کنار جولی ریچاردسون (Joely Richardson) و نیل لینپو (Neil Linpow) قرار گرفت. این فیلم فرصتی بود تا سیدی وارد فضای تیره‌تر و پرتنش‌تری شود.

در همان سال، او در فیلم بحث‌برانگیز و بسیار مطرح «Saltburn» به کارگردانی امرالد فنل (Emerald Fennell) نقش مکمل آنابل را بازی کرد. «Saltburn» با فضای بصری شیک، طنز سیاه و نقد طبقاتی‌اش بسیار مورد توجه قرار گرفت و حضور سیدی در این پروژه، او را در کنار گروهی از چهره‌های مهم نسل جدید و سینمای مستقل قرار داد.

سیدی درباره کار در «Saltburn» گفته بود که برای ورود به جهان فیلم، جزئیات لباس‌ها، دکورها و فضای سال ۲۰۰۷ اهمیت زیادی داشت. او برای آماده شدن، رسانه‌ها و حال‌وهوای آن دوره را بررسی کرده بود تا بتواند خود را با جهان خاص فیلم هماهنگ کند. درباره امرالد هم گفته بود که او «نابغه» است و بلد است همه را وارد جهان خودش کند.

تجربه وحشت و بقا در «Arcadian» کنار نیکلاس کیج

در سال ۲۰۲۴، سیدی سوورال در فیلم ترسناک «Arcadian» ظاهر شد؛ فیلمی به کارگردانی بنجامین بروئر (Benjamin Brewer) که در آن در کنار نیکلاس کیج (Nicolas Cage) بازی کرد. او در این فیلم نقش شارلوت را بر عهده داشت.

نکته جالب این است که سیدی فقط یک هفته پیش از شروع فیلم‌برداری این نقش را گرفت. خودش اعتراف کرده بود که معمولا دوست دارد زمان بیشتری برای آماده‌سازی داشته باشد، اما این پروژه او را از منطقه امنش بیرون کشید. علاوه بر این، نقش نیاز به لهجه آمریکایی داشت و همین کار را چالش‌برانگیزتر می‌کرد.

او درباره «Arcadian» گفته بود: «خیلی عصبی بودم، چون چیزهای زیادی باید در نظر می‌گرفتم. اما در نهایت تجربه فوق‌العاده‌ای شد، چون خیلی از جادوها همان لحظه اتفاق افتادند. یاد گرفتم به خودم اعتماد کنم.»

این تجربه به او کمک کرد روند آماده‌سازی‌اش را فشرده‌تر و کارآمدتر کند؛ مهارتی که برای بازیگران سینما، مخصوصا در پروژه‌های پرشتاب، بسیار مهم است.

حضور تلویزیونی در «The Gathering»

در سال ۲۰۲۴، سیدی در درام تلویزیونی «The Gathering» از کانال ۴ (Channel 4) نقش جسیکا را بازی کرد. این سریال ۶ قسمتی یکی دیگر از گام‌های او در تلویزیون بریتانیا بود و نشان داد که سیدی پس از شهرت جهانی با «Fate: The Winx Saga»، همچنان به نقش‌های جدی‌تر و فضای درام علاقه دارد.

نقش اصلی در «Every Year After»؛ ورود به دنیای عاشقانه‌های پرفروش

یکی از مهم‌ترین پروژه‌های سیدی، سریال عاشقانه «Every Year After» از آمازون پرایم ویدئو (Amazon Prime Video) است. این سریال اقتباسی از رمان پرفروش «Every Summer After» نوشته کارلی فورچون (Carley Fortune) محسوب می‌شود و سیدی در آن نقش اصلی پرسی‌فونی «پرسی» فریزر را بازی می‌کند.

این نقش برای سیدی شخصی‌تر از بعضی کارهای قبلی‌اش به نظر می‌رسد. او درباره پرسی گفته بود که با علاقه این شخصیت به داستان‌نویسی و روایت ارتباط گرفته است. همچنین حس نوستالژیِ بازگشت به خانه برایش جذاب بوده؛ خانه‌ای که می‌تواند یک مکان، یک آدم یا حتی یک زمان ازدست‌رفته باشد.

سیدی درباره این شخصیت گفته بود: «پرسی خیلی لایه‌لایه و ناقص است؛ یک شخصیت زن پیچیده که واقعا شبیه یک انسان نوشته شده. فکر می‌کنم چیزی که بیشتر از همه ما را به هم وصل می‌کند، اراده و پشتکار اوست.»

پیش از نمایش سریال در جشنواره فیلم ترایبکا (Tribeca Film Festival)، سیدی با استایلی از پرادا (Prada) روی فرش قرمز حاضر شد؛ تصویری که نشان می‌داد او کم‌کم به یکی از چهره‌های مورد توجه رسانه‌های مد و سینما هم تبدیل شده است.

سیدی سوورال روی صحنه تئاتر؛ از چخوف تا «جان پروکتور تبهکار است»

با وجود موفقیت در سینما و تلویزیون، سیدی همچنان رابطه بسیار جدی با تئاتر دارد. او در سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ در نمایش «The Cherry Orchard» نقش آنیا را بازی کرد؛ نمایشی که ابتدا در دانمار ورهاوس (Donmar Warehouse) لندن و سپس در سنت آنز ورهاوس (St Ann’s Warehouse) نیویورک اجرا شد.

پس از آن، در سال ۲۰۲۶، او در نمایش «John Proctor Is the Villain» نوشته کیمبرلی بلفلاور (Kimberly Belflower) و به کارگردانی دانیا تیمور (Danya Taymor) در رویال کورت تیه‌تر (Royal Court Theatre) لندن نقش شلبی هولکامب را بازی کرد.

این نمایش درباره گروهی از نوجوانان است که در مدرسه، نمایشنامه «The Crucible» نوشته آرتور میلر (Arthur Miller) را بررسی می‌کنند؛ اما در پس این بحث ادبی، موضوعاتی مثل جنبش #MeToo، باور کردن زنان، دوستی دخترانه، سوءاستفاده از قدرت و شکست سیستم‌های حمایتی مطرح می‌شود.

سیدی درباره این نمایش گفته بود: «برای من، این نمایش درباره دخترانگی و اجتماع است. وقتی سیستم شکست می‌خورد، چه کسی تو را نگه می‌دارد؟ برای شلبی، جوابش دوستانش هستند.»

او همچنین توضیح داده بود که هنگام شکل‌گیری جنبش #MeToo در سال ۲۰۱۸، ۱۶ ساله بوده و به‌خاطر سن کمش، باور اتفاقاتی که برای مدت طولانی رخ داده بود برایش سخت و تکان‌دهنده بوده است.

جالب اینکه نقش شلبی پیش‌تر در برادوی توسط سیدی سینک (Sadie Sink) بازی شده بود؛ نقشی که برای سیدی سینک نامزدی جایزه تونی را به همراه داشت. سیدی سوورال گفته بود از طرفداران اوست، اما خوشحال است اجرای او را پیش از بازی در این نقش ندیده؛ چون ممکن بود آن اجرا آن‌قدر برایش عزیز شود که نتواند شلبی خودش را پیدا کند.

شیوه بازیگری سیدی سوورال؛ تخیل، آماده‌سازی و رها کردن لحظه

سیدی سوورال در مصاحبه‌هایش نشان داده که نگاه دقیقی به بازیگری دارد. او برای هر نقش روش آماده‌سازی متفاوتی دارد، اما چند اصل در کارش ثابت است: خواندن دقیق متن، ساختن گذشته شخصیت، استفاده از تخیل، تمرین حس‌ها و آماده شدن برای لحظه‌ای که دوربین روشن می‌شود.

او باور دارد که بازیگر همیشه نباید از زندگی شخصی خودش برای رسیدن به احساسات شخصیت استفاده کند، چون این روش ممکن است فرساینده باشد. به‌جای آن، قدرت تخیل را بسیار مهم می‌داند. برای مثال، هنگام آماده شدن برای «Little Bone Lodge»، ساعت‌ها سناریوهای مختلف را در ذهنش تصور می‌کرد؛ بوها، حس‌ها و موقعیت‌ها را می‌ساخت تا در زمان فیلم‌برداری، احساسات شخصیت نزدیک و در دسترس باشند.

درباره تفاوت تئاتر، تلویزیون و سینما هم نگاه جالبی دارد. او می‌گوید تئاتر به بازیگر فرصت تمرین طولانی و دنبال کردن کامل مسیر شخصیت را می‌دهد، اما سینما ممکن است از بازیگر بخواهد ناگهان وسط یک صحنه بسیار احساسی، مثلا گریه یا فرار از هیولاها، وارد شود. به همین دلیل از نظر او آماده‌سازی برای سینما اهمیت ویژه‌ای دارد.

نگاه سیدی به شبکه‌های اجتماعی و سلامت روان نسل زد

سیدی سوورال از نسل زد است و مثل بسیاری از هم‌نسلانش با تلفن همراه و شبکه‌های اجتماعی بزرگ شده است. با این حال، رابطه‌اش با فضای آنلاین کاملا بی‌قید و رها نیست. او گفته مادرش از کودکی برای استفاده از شبکه‌های اجتماعی محدودیت‌هایی می‌گذاشت، اما در دوران قرنطینه کرونا، خودش را در حال ساعت‌ها بالا و پایین کردن تیک‌تاک دیده است.

سیدی درباره این تجربه گفته بود که شبکه‌های اجتماعی می‌توانند اطلاعات مفید و ارتباطات مثبت ایجاد کنند، اما در عین حال اعتیادآورند و آدم را از کارها و علاقه‌های واقعی‌اش دور می‌کنند. به همین دلیل برای خودش محدودیت زمانی گذاشته و تلاش می‌کند کمتر درگیر آن شود.

او درباره مقایسه دائمی در شبکه‌های اجتماعی هم نگاه بالغی دارد. به نظرش آدم‌ها در این فضا معمولا فقط بهترین لحظه‌های زندگی‌شان را نشان می‌دهند، نه سختی‌ها و شکست‌هایی که پشت آن موفقیت‌هاست. توصیه‌اش ساده اما کاربردی است: اعتدال، فاصله گرفتن و حفظ زاویه دید.

او می‌گوید گاهی برای آرام شدن، «زوم اوت» می‌کند و به این فکر می‌کند که همه ما روی سیاره‌ای در جهان بسیار بزرگ زندگی می‌کنیم؛ و گاهی هم «زوم این» می‌کند و روی چیزهای کوچک اما مهم زندگی مثل خانواده، خانه و داشته‌های روزمره تمرکز می‌کند.

دغدغه‌های اجتماعی؛ محیط زیست، تنوع و حمایت از هنرمندان نوپا

سیدی فقط درباره بازیگری حرف نمی‌زند. او در مصاحبه‌های مختلف درباره محیط زیست، بحران‌های اقلیمی، مصرف‌گرایی، سلامت روان، تنوع در هنر و دسترسی نابرابر به آموزش هنری صحبت کرده است.

او معتقد است زندگی شهری امروزی اغلب برای پایداری محیط زیست طراحی نشده؛ استفاده از پلاستیک، بسته‌بندی‌های زیاد و هزینه بالاتر سبک زندگی پایدار، کار را برای بسیاری از مردم سخت می‌کند. با این حال، باور دارد هر کس به اندازه توان خود می‌تواند اثر بگذارد؛ از انتخاب محصولات کم‌زباله و بازیافت گرفته تا حمایت از سازمان‌های محیط زیستی، کمک مالی و رأی دادن به سیاست‌مدارانی که به بحران اقلیم اهمیت می‌دهند.

او از سازمان‌هایی مثل ورلد لند تراست (World Land Trust)، دابلیودابلیواف (WWF) و کلین ایر تسک فورس (Clean Air Task Force) به‌عنوان نمونه‌هایی برای پیگیری و حمایت نام برده است.

در زمینه هنر نیز بر دو موضوع تأکید دارد: تنوع و دسترسی. به باور او، تنوع فقط نباید جلوی دوربین یا روی دیوار گالری دیده شود؛ پشت صحنه، در تیم‌های تولید، نویسندگان، کارگردانان و تصمیم‌گیران هم باید وجود داشته باشد. همچنین معتقد است بسیاری از استعدادهای جوان به‌خاطر هزینه‌های بالای مدرسه‌های بازیگری و مسیر حرفه‌ای هنر، فرصت رشد پیدا نمی‌کنند.

الگوها و الهام‌های سیدی سوورال

یکی از الهام‌های مهم سیدی در صنعت سرگرمی، مارگو رابی (Margot Robbie) است. او هنگام کار روی «Saltburn» که محصول شرکت لاکی‌چپ (LuckyChap) بود، از نزدیک دید که چطور تهیه‌کنندگان این شرکت فضایی حمایتی و حرفه‌ای ایجاد کرده‌اند. به گفته سیدی، مارگو فقط یک بازیگر فوق‌العاده نیست؛ بلکه تهیه‌کننده‌ای است که برای دیگران فرصت می‌سازد.

او همچنین از لنی جیمز (Lennie James) به‌عنوان یکی از الهام‌های بازیگری‌اش نام برده و سریال «Save Me» را به‌خاطر داستان‌گویی، فیلم‌برداری و بازی‌های تأثیرگذارش ستوده است.

در مسیر شخصی‌تر، مادرش یکی از مهم‌ترین حامیان او بوده است. همچنین ساندرا گلدباکر (Sandra Goldbacher)، کارگردانی که سیدی او را نوعی مادربزرگ تعمیدی افتخاری می‌داند، برایش نقش مشاور و راهنما داشته است. مربی بازیگری‌اش، لارنس (Lawrence)، هم برای او فضایی شبیه خانه ساخته؛ جایی که می‌تواند درباره پروژه‌ها و تصمیم‌های کاری‌اش مشورت کند.

علاقه‌های شخصی، سبک زندگی و دنیای بیرون از بازیگری

سیدی سوورال بیرون از بازیگری به هنر، تاریخ هنر، کتاب‌خوانی و گفت‌وگو درباره ادبیات علاقه دارد. او گفته اگر بازیگر نمی‌شد، شاید به مسیرهایی مرتبط با نجوم، فضا و کشف جهان فکر می‌کرد. از طرفی یکی از ترس‌هایش هم «اقیانوس عمیق» است؛ ترسی که خودش با شوخی می‌گوید کاملا قابل درک است.

در زندگی روزمره، برای آرام شدن بعد از یک روز طولانی فیلم‌برداری، چای و بیسکویت، مبل راحت و تماشای دوباره «Gossip Girl» یا «Sex and the City» را دوست دارد. همچنین خواندن و پخت‌وپز، مخصوصا شیرینی‌پزی، برایش راهی برای جدا شدن از فضای نقش‌هاست.

او درباره مراقبت از پوست هم گفته در دوران فیلم‌برداری، حتی وقتی خیلی خسته است، تلاش می‌کند روتینش را انجام دهد: پاکسازی، مرطوب‌کننده و ضدآفتاب. به محصولات دوستدار محیط زیست علاقه دارد و یکی از محصولات محبوبش تونر AHA از برند رن (REN) است.

از نظر سبک پوشش، خودش را هنوز در حال کشف امضای شخصی‌اش می‌داند؛ چیزی میان ظرافت کلاسیک و حال‌وهوایی کمی جسورانه‌تر و راحت‌تر. یک جفت بوت پلتفرم مشکی از استلا مک‌کارتنی (Stella McCartney) برایش معنای خاصی دارد، چون آن را به‌عنوان هدیه‌ای برای خودش پس از پایان «Fate: The Winx Saga» خریده بود.

فیلم‌ها و سریال‌های سیدی سوورال

فیلم‌ها

• ۲۰۱۹: «Rose Plays Julie» در نقش اوا
• ۲۰۲۳: «Little Bone Lodge» در نقش میزی
• ۲۰۲۳: «Saltburn» در نقش آنابل
• ۲۰۲۴: «Arcadian» در نقش شارلوت
• ۲۰۲۶: «Finding Emily» در نقش آملی

سریال‌ها

• ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۲: «Fate: The Winx Saga» در نقش بئاتریکس، ۱۳ قسمت
• ۲۰۲۴: «The Gathering» در نقش جسیکا، ۶ قسمت
• ۲۰۲۶: «Every Year After» در نقش پرسی‌فونی «پرسی» فریزر، ۸ قسمت

تئاتر

• ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۵: «The Cherry Orchard» در نقش آنیا، اجرا در لندن و نیویورک
• ۲۰۲۶: «John Proctor Is the Villain» در نقش شلبی هولکامب، اجرا در لندن

بیوگرافی سیدی سوورال نشان می‌دهد با بازیگری طرف هستیم که مسیرش خیلی زود شروع شد، اما با شتاب‌زدگی جلو نرفت. او از نقش مرموز و محبوب بئاتریکس در «Fate: The Winx Saga» به تریلر «Little Bone Lodge»، فضای خاص «Saltburn»، وحشت آخرالزمانی «Arcadian»، درام تلویزیونی «The Gathering» و سپس نقش اصلی «Every Year After» رسید.

در کنار این‌ها، حضور جدی او در تئاتر و انتخاب نمایش‌هایی با مضمون‌های اجتماعی نشان می‌دهد که فقط به شهرت فکر نمی‌کند؛ سیدی دنبال نقش‌هایی است که بتوانند چیزی برای گفتن داشته باشند. دغدغه‌اش نسبت به سلامت روان، شبکه‌های اجتماعی، محیط زیست، تنوع و حمایت از هنرمندان جوان هم تصویر کامل‌تری از او می‌سازد: بازیگری که هم در حال ساختن کارنامه‌اش است و هم سعی می‌کند نسبت به دنیای اطرافش بی‌تفاوت نباشد.

سیدی سوورال هنوز در آغاز راه بزرگی قرار دارد، اما انتخاب‌هایش تا امروز نشان می‌دهد آینده‌ای روشن در انتظار اوست؛ آینده‌ای که احتمالا میان سینمای مستقل، سریال‌های پرمخاطب، تئاتر جدی و نقش‌های زنانه پیچیده ادامه پیدا خواهد کرد.