میشل یئو؛ از برچسب «دختر باند» تا جایگاه یک برنده اسکار در تورنتو

وقتی میشل یئو ۱۵ سال پیش برای نمایش جهانی فیلم «The Lady» به جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو رفت، بخشی از رسانه‌ها هنوز او را با عنوان «دختر باند» معرفی می‌کردند؛ برچسبی که از حضورش در فیلم «Tomorrow Never Dies» محصول ۱۹۹۷ باقی مانده بود. این در حالی بود که یئو تا سال ۲۰۱۱، با فیلم موفق و اثرگذار «Crouching Tiger, Hidden Dragon» نیز به شهرتی جهانی رسیده بود.

یئو برای تغییر این تصویر محدودکننده، نقش آنگ سان سو چی، فعال سیاسی، چهره مخالف حکومت نظامی میانمار و برنده جایزه نوبل صلح را در «The Lady» پذیرفت. او این نقش را فرصتی مهم برای نمایش دامنه بازیگری‌اش می‌دانست و با طرح این پرسش که «چند شخصیت زن آسیایی نمادین را در روزگار خود می‌شناسیم؟» با اشتیاق به پروژه پیوست.

او لوک بسون را برای کارگردانی این فیلم جذب کرد و زمان زیادی را صرف یادگیری زبان برمه‌ای کرد؛ زبانی که در کنار انگلیسی، بخش مهمی از دیالوگ‌های فیلم را تشکیل می‌داد. یئو در گفت‌وگویی با هالیوود ریپورتر گفته بود تسلط بر این زبان برایش یک ضرورت بوده است: «به استادم که مدرس زبان برمه‌ای بود قول داده بودم حرف زدنم شبیه خارجی‌ای نباشد که تازه این زبان را یاد می‌گیرد؛ می‌خواستم مردم برمه حرف‌هایم را بفهمند.»

با وجود این تلاش‌ها، «The Lady» با واکنش‌های یکدستی روبه‌رو نشد. دیوید رونی، منتقد هالیوود ریپورتر، فیلم را اثری با نیت خوب توصیف کرد که تلاش داشت روایتی باشکوه و الهام‌بخش از یک زندگی واقعی ارائه دهد، اما در نهایت به بازگویی نسبتاً معمولی از داستانی پرقدرت تبدیل شده است.

حالا یئو در بازگشت تازه‌اش به تورنتو، دیگر نیازی به اثبات جایگاه خود ندارد. او پس از دریافت اسکار بهترین بازیگر زن برای «Everything Everywhere All at Once»، در رسانه‌ها بیش از هر چیز با عنوان برنده جایزه اسکار شناخته می‌شود؛ عنوانی که مسیر طولانی و متنوع کارنامه‌اش را بهتر بازتاب می‌دهد.

با این حال، او همچنان از تجربه نقش‌های دور از انتظار دست نمی‌کشد. یئو در تریلر «The Surgeon» به کارگردانی روشن ستی، نقش پزشکی را بازی می‌کند که یک گروه تبهکار او را وادار می‌کند بار دیگر پشت میز جراحی قرار بگیرد. در سوی دیگر، او در کمدی «It’s My Time» ساخته بای شو، در نقش یکی از ساکنان پرانرژی خانه سالمندان ظاهر می‌شود که وارد دنیای رقابت‌های مکعب روبیک می‌شود.

این دو نقش تازه، تصویری فشرده از مسیر حرفه‌ای میشل یئو ارائه می‌دهند: بازیگری که از اکشن‌های پرزرق‌وبرق و سینمای رزمی تا درام‌های سیاسی، فانتزی‌های فلسفی و کمدی‌های شخصیت‌محور حرکت کرده، بی‌آن‌که خود را در یک قالب ثابت زندانی کند. شاید مهم‌ترین تغییر در این ۱۵ سال، نه فقط عنوانی باشد که پیش از نام او می‌آید، بلکه این واقعیت است که امروز تماشاگران می‌دانند میشل یئو می‌تواند تقریباً هر نقشی را به قلمرو شخصی خود تبدیل کند.