Iدانی داناگان، صدای ماندگار «Bambi»، در ۹۲سالگی درگذشت
بازیگر خردسال سینمای کلاسیک که بعدها به افسر تفنگداران دریایی آمریکا تبدیل شد، سال‌ها نقش خود در انیمیشن محبوب دیزنی را از هم‌رزمانش پنهان نگه داشت.
دانی داناگان، صدای دوران کودکی بامبی در انیمیشن کلاسیک «Bambi» محصول ۱۹۴۲ دیزنی، در ۹۲سالگی درگذشت. زندگی او دو فصل کاملاً متفاوت داشت: کودکی کوتاهی مقابل دوربین و پشت میکروفن، و سپس سال‌هایی طولانی در ارتش؛ مسیری که باعث شد بسیاری از هم‌رزمانش هرگز ندانند افسر کنارشان، روزگاری به یکی از شناخته‌شده‌ترین شخصیت‌های انیمیشن جان داده است.
کریس جونز و نری لموس، نمایندگان داناگان در آژانس سلب‌ورکس، به ورایتی تایید کردند که او چهارشنبه، چهارم نوامبر، بر اثر سرطان ریه درگذشته است. تام ویور، مورخ سینما، نیز خبر مرگ او را اعلام کرد.
نمایندگانش در پیامی، بیش از موفقیت‌های حرفه‌ای، از روحیه دلگرم‌کننده و صمیمیت او یاد کردند: «از ما خواسته بود، به قول خودش، به خاطر زندگی فوق‌العاده‌ای که داشته، غمگین نباشیم. اما نمی‌شود از تاثیری که روی آدم‌ها می‌گذاشت حرف نزد. عشقش به زندگی را با تشویق دیگران نشان می‌داد. می‌دانست چطور به آدم‌ها انگیزه بدهد و ما را هم ترغیب می‌کرد بهترینِ خودمان باشیم.»
آن‌ها لبخند، گرما و جذابیت داناگان را ویژگی‌هایی توصیف کردند که روحیه کودکانه سال‌های بازیگری‌اش را تا پایان حفظ کرده بود: «به کهنه‌سربازان دلگرمی می‌داد، هوادارانش را دوست داشت و بالاتر از همه، عاشق همسرش بود.»
داناگان ۱۶ اوت ۱۹۳۴ در سن‌آنتونیو ایالت تگزاس به دنیا آمد. خانواده‌اش بعدتر به ممفیس رفتند؛ جایی که او در سه‌سالگی با اجرای رقص تپ در یک مسابقه استعدادیابی برنده شد و توجه یک مدیر برنامه را جلب کرد. همین اتفاق، راه سفر خانوادگی آن‌ها به هالیوود و ورودش به سینما را باز کرد.
نخستین حضور سینمایی او در «Mother Carey’s Chickens» بود. سپس در «Son of Frankenstein» محصول ۱۹۳۹، نقش پیتر فون فرانکنشتاین، نوه دانشمند مشهور داستان، را بازی کرد. «The Forgotten Woman»، «Tower of London»، «Vigil in the Night» و «Meet the Chump» نیز از دیگر آثار کارنامه کوتاه دوران کودکی او بودند.
اما ماندگارترین نقش داناگان نه با چهره، بلکه با صدایش ثبت شد. او در «Bambi» به بچه‌آهویی صدا داد که کنجکاوی، آسیب‌پذیری و مواجهه‌اش با فقدان، برای نسل‌های مختلف تماشاگران خاطره شد. داناگان هنگام اکران فیلم در آستانه هشت‌سالگی بود و همین اثر، آخرین حضور ثبت‌شده او در کارنامه سینمایی‌اش شد.
او در گفت‌وگویی در سال ۲۰۱۱، از دیدارهایش با والت دیزنی در استودیو یاد کرده بود: «یک رهبر واقعی بود؛ همه‌جا حضور داشت، کمک می‌کرد، راهنمایی می‌کرد و می‌خندید. حتی بچه‌ای مثل من هم می‌فهمید کارکنان چقدر برایش احترام قائل‌اند. در استودیوهای دیگر، وقتی رئیس از راه می‌رسید، همیشه چنین فضایی نبود. آقای دیزنی واقعاً با بقیه فرق داشت.»
زندگی داناگان پس از ترک بازیگری، مسیر دیگری پیدا کرد. او مدتی در دانشگاه فوتبال آمریکایی بازی کرد و در دوران جنگ کره به تفنگداران دریایی آمریکا پیوست. خدمت نظامی‌اش حدود یک ربع قرن ادامه یافت و به‌عنوان جوان‌ترین مربی آموزش نظامی تاریخ این نیرو شناخته شد.
داناگان سه دوره در ویتنام خدمت کرد و طی ۲۱ سال، ۱۳ بار ارتقا گرفت. او نشان ستاره برنزی و سه نشان قلب ارغوانی دریافت کرد و سرانجام در سال ۱۹۷۷ با درجه سرگرد بازنشسته شد. در تمام سال‌های خدمت، به هم‌رزمانش نگفته بود که صدای بامبی بوده است.
همین فاصله میان دو فصل زندگی، سرگذشت داناگان را متمایز می‌کند: کودکی که صدایش با معصومیت یک شخصیت انیمیشن گره خورد، در بزرگسالی حرفه‌ای سخت و دور از سینما را برگزید. بااین‌حال، آنچه نزدیکانش در یادبود او برجسته کرده‌اند، نه تضاد این دو جهان، بلکه تداوم یک ویژگی است؛ گرمای انسانی کسی که حتی پس از دهه‌ها، هنوز می‌توانست به دیگران دلگرمی بدهد.
