تونی شالهوب از زندگی دور از حاشیه می‌گوید؛ خاطرات خانوادگی بدون افشاگری

تونی شالهوب بیش از چهار دهه مقابل دوربین و روی صحنه بوده، اما همیشه تلاش کرده زندگی خانوادگی‌اش بیرون از قاب شهرت بماند. حالا بازیگر برنده امی همراه با دخترش، جوزی، کتاب خاطراتی نوشته که قرار نیست این مرز را با افشاگری و خبرهای جنجالی بشکند؛ موضوع آن، تابستان‌های ویسکانسین و تلاش یک خانواده پرجمعیت برای کنار هم ماندن است.

شالهوب و جوزی در گفت‌وگو با پیج سیکس درباره کتاب مشترکشان، «We Thought They’d Never Leave»، توضیح دادند؛ اثری که گردهمایی‌های سالانه تابستانی خانواده را روایت می‌کند. جوزی می‌گوید دور نگه‌داشتن خانواده از نشریات حاشیه‌پرداز، برای پدرش تصمیمی آگاهانه بوده است.

او گفت: «پدرم خیلی محبوب است. ولی در لس‌آنجلس، جایی که من بزرگ شدم، آدم مشهور کم نیست. پدرم هم خیلی اهل حفظ حریم خصوصی است و عمداً می‌خواست از نشریات جنجالی دور بماند.»

به گفته جوزی، پدرش دنبال تبلیغات و خبرسازی نبود: «فقط می‌خواست بین کار و زندگی‌اش تعادل داشته باشد و فکر می‌کنم این کار را خیلی خوب انجام داد.»

این انتخاب در تمام سال‌هایی ادامه داشت که شالهوب به یکی از چهره‌های شناخته‌شده تلویزیون تبدیل می‌شد. نقش آنتونیو اسکارپاچی در کمدی «Wings» شبکه ان‌بی‌سی، از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۷، نقطه عطفی در کارنامه او بود. سپس با بازی در نقش آدریان مانک در سریال «Monk» شبکه یو‌اس‌ای، از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۹، موفقیت بزرگ‌تری به دست آورد؛ نقشی که سه جایزه امی بهترین بازیگر مرد نقش اول سریال کمدی و یک گلدن گلوب برایش به همراه داشت.

این بازیگر ۷۳ساله در سال‌های اخیر نیز با نقش ایب وایسمن، استاد دانشگاهی که به فعال اجتماعی و منتقد تبدیل می‌شود، در کمدی‌درام دوره‌ای «The Marvelous Mrs. Maisel» از پرایم ویدیو درخشید. او برای این نقش، چهارمین امی خود را این بار در بخش بهترین بازیگر مرد مکمل سریال کمدی دریافت کرد.

شالهوب در سال ۱۹۹۲ با بروک آدامز، بازیگر، ازدواج کرد. آدامز پیش از این ازدواج، جوزی را به فرزندخواندگی پذیرفته بود و شالهوب نیز بعدتر پدرخوانده قانونی او شد. این زوج در سال ۱۹۹۴ دختر دیگری به نام سوفی را به فرزندخواندگی پذیرفتند.

با وجود کنجکاوی طبیعی درباره زندگی خانوادگی یک بازیگر مشهور، جوزی تأکید می‌کند که خوانندگان نباید از کتاب تازه انتظار رازگشایی‌های جنجالی داشته باشند. او گفت: «خاطرات‌نویسی معمولاً این تصور را ایجاد می‌کند که قرار است چیزهای جنجالی تعریف شود، همه رازها رو شود و زندگی آدم را زیرورو کند. برای همین، یک انتظار خاص همراهش می‌آید.»

جوزی سپس با لحنی شوخ اضافه کرد: «اما اینجا، اول از همه، چیزی برای افشاکردن وجود ندارد. پدرم واقعاً بی‌حاشیه است؛ هیچ راز شرم‌آوری توی کمدش پنهان نکرده!»

در عوض، کتاب به تجربه‌ای می‌پردازد که برای بسیاری از خانواده‌ها آشناست، فقط در ابعادی بزرگ‌تر. شالهوب نهمین فرزند از میان ده فرزند خانواده است و گردهمایی‌هایشان گاهی بیش از ۵۰ نفر از بستگان را دور هم جمع می‌کند. چنین دیداری، در کنار صمیمیت و خاطره‌سازی، طبعاً انرژی و حوصله هم می‌خواهد.

شالهوب درباره این دورهمی‌ها گفت: «نمی‌گویم آسان است. همان‌طور که در کتاب هم گفته‌ایم، تعطیلات هم نیست. یک چیز دیگر است؛ زحمت دارد، ولی خب، به‌نوعی ارزشش را هم دارد.»

جوزی نیز هدف این دیدارها را نه رسیدن به توافق کامل، بلکه تلاش برای عبور از اختلاف‌ها می‌داند: «تمام هدف این دورهمی این است که تا جایی که می‌توانیم، اختلاف‌ها را کنار بگذاریم. همیشه شدنی نیست، اما برایمان مهم است که تلاشمان را بکنیم.»

وجه متمایز «We Thought They’d Never Leave» در همین نگاه نهفته است: کتابی از یک چهره مشهور که به‌جای وعده افشای پشت‌پرده هالیوود، از زحمت حفظ پیوندهای خانوادگی می‌گوید. در این روایت، کنار هم بودن نه تعطیلاتی بی‌دردسر است و نه تصویری بی‌نقص برای آلبوم خانوادگی؛ انتخابی است که هر تابستان باید دوباره برایش وقت و حوصله گذاشت.