قسمت پنجم فصل اول «NCIS: New York»؛ نیک زیر سایه خیانت و احساس گناه

قسمت پنجم فصل اول «NCIS: New York» با عنوان «True Love» درباره اعتماد به کسانی است که تصور می‌کنیم خوب می‌شناسیم؛ اعتمادی که گاهی به رابطه‌ای عاطفی مربوط می‌شود و گاهی به همکاری که سال‌ها کنارمان بوده است. پرونده قتل یک بازجوی اطلاعات نیروی دریایی، تیم را به مردی با هویت‌های جعلی می‌رساند و هم‌زمان، احضار نیک شیفر برای شهادت در پرونده شریک سابقش، او را با پرسشی شخصی روبه‌رو می‌کند: آیا باید زودتر متوجه حقیقت می‌شد؟ این قسمت برای شناخت نیک قدمی ضروری برمی‌دارد، هرچند هنوز فاصله‌ای میان اطلاعاتی که درباره او داریم و ارتباط عاطفی‌ای که سریال می‌خواهد بسازد، باقی مانده است. ادامه مطلب، داستان و پایان قسمت را فاش می‌کند.

«True Love» نوشته حنا سکندر و به کارگردانی نلسون مک‌کورمیک، پس از وقفه پخش به مناسبت انتخابات، در ۱۰ نوامبر ۲۰۲۶ از شبکه سی‌بی‌اس (CBS) روی آنتن رفت. این اسپین‌آف که برای فصل نخستش ۲۰ قسمت سفارش گرفته، هنوز در حال پیدا کردن تعادل میان چهره آشنای خود، سم هانا، و اعضای تازه تیم است. حضور ال‌ال کول جی امتیاز مهمی برای مجموعه محسوب می‌شود، اما مخاطبان پس از ۱۴ فصل «NCIS: Los Angeles» و حضور او در «NCIS: Hawaii»، به شناخت تازه‌ای از حمایتگری و وفاداری سم نیاز چندانی ندارند. حالا وقت آن است که همراهان جدیدش نیز از زیر سایه این آشنایی بیرون بیایند.

نیک با بازی اسکات کان، بیش از دیگران به این فرصت احتیاج دارد. تا اینجا می‌دانیم از خانواده‌ای با سابقه فعالیت در پلیس و آتش‌نشانی آمده و حملات ۱۱ سپتامبر برای خانواده‌اش ویرانگر بوده است. در رفتار روزمره هم مردی پرانرژی، شوخ و مشتاق ورود به موقعیت‌های خطرناک دیده‌ایم؛ کسی که انگار همیشه به کاری برای انجام دادن نیاز دارد. این ویژگی‌ها برای معرفی اولیه کافی‌اند، اما اگر قرار باشد شخصیت در همین حد بماند، به مجموعه‌ای از عادت‌های آشنا تبدیل می‌شود: مردی که از تعهد فرار می‌کند، با شوخی احساسش را پنهان می‌کند و درباره گذشته دردناکش کم حرف می‌زند.

پرونده این هفته با مرگ دونا آیسوم در خانه خودش آغاز می‌شود. او بازجوی اطلاعات نیروی دریایی بوده و شرایط صحنه نشان می‌دهد قاتل یا با اجازه وارد شده، یا امکان دسترسی به خانه را داشته است. همسرش، کیلب، که خلبان خطوط هوایی است، درباره زمان پروازش دروغ می‌گوید و دخترش، زویی، نیز همان روز با مادرش بحث کرده است. این دو به‌سرعت زیر ذره‌بین قرار می‌گیرند، اما پنهان‌کاری و احساس گناه هیچ‌کدام لزوما نشانه قتل نیست.

بازجویی سم از کیلب روشن می‌کند که او پس از ۱۱ سال پرهیز از الکل، دوباره نوشیده و برای پنهان کردن حضورش در یک بار دروغ گفته است. زمان مرگ دونا نیز نشان می‌دهد قتل پیش از فرود هواپیمای او رخ داده و کیلب از فهرست مظنونان کنار می‌رود. نیک معتقد است سم در گفت‌وگو با او بیش از حد سخت‌گیر بوده؛ اختلاف کوچکی که تفاوت رویکرد این دو را ملموس‌تر از شوخی‌های همیشگی‌شان نشان می‌دهد.

زویی نیز برای خرید غذا و دلجویی از مادرش بیرون رفته و پس از بازگشت، جسد او را پیدا کرده است. گفت‌وگوی نیک با این دختر، یکی از بهترین لحظات شخصیت‌پردازی اوست. نیک به او یادآوری می‌کند که یک مشاجره، تمام خوبی‌های رابطه‌اش با مادرش را از بین نمی‌برد. اینجا انرژی همیشگی شخصیت جای خود را به توجه و همدلی می‌دهد و اسکات کان فرصت پیدا می‌کند چیزی فراتر از جذابیت شوخ‌طبعانه‌اش ارائه کند.

تحقیقات سرانجام به جرمی نولز می‌رسد؛ مردی که با نام‌های وینسنت جی‌آتا و برد اسکینر نیز شناخته می‌شود و نامزد کیتلین، بهترین دوست دونا، است. دونا در یک ناهار رستورانی او را شناخته و با نام دیگری صدایش کرده بود. همین اتفاق نشان داده که پوشش او در آستانه فرو ریختن است. نولز پیش از شروع رابطه، چهار ماه کیتلین را تعقیب کرده و رفتارش بخشی از الگویی وسواس‌گونه بوده است؛ الگویی که در آن، پس از طرد شدن، سراغ هدف دیگری می‌رفته است.

او با استفاده از وسیله الکترونیکی دسترسی کیتلین، دروازه پشتی را باز کرده و دونا را کشته تا فریبش آشکار نشود. پس از اعلام جست‌وجوی خودروی کیتلین، گزارش شاهدی که دیده زنی تلاش کرده فرار کند و مردی او را به داخل کشیده، تیم را به نزدیکی یک انبار می‌رساند. کیتلین نجات پیدا می‌کند و پرونده پیش از آنکه قربانی دیگری بگیرد، بسته می‌شود.

پیوند این ماجرا با بحران نیک روشن است: دوست داشتن یا اعتماد کردن می‌تواند دیدن نشانه‌های خطر را دشوار کند. بااین‌حال، قسمت به‌درستی همه مسئولیت را بر دوش فرد فریب‌خورده نمی‌گذارد. جمله ادی راس که می‌گوید «باور کردن مردهایی که دوستشان داریم آسان است»، هم درباره پرونده معنا دارد و هم دریچه‌ای به گذشته خود او باز می‌کند.

ادی با بازی ژاکلین بایرز، همچنان از کنجکاوی‌برانگیزترین اعضای تیم است. رابطه پیچیده‌اش با پدر و فاصله‌ای که با دیگران نگه می‌دارد، هنوز کاملا توضیح داده نشده، اما واکنش‌هایش نشان می‌دهند این گذشته برای او زنده است. نزدیکی تدریجی وایات به او نیز بدون نیاز به شرح مفصل، از میان رفتارها دیده می‌شود. تفاوت مهم همین‌جاست: درباره ادی شاید کمتر از نیک بدانیم، اما نشانه‌های شخصی‌تری برای دنبال کردن داریم.

شان نیز بالاخره از فضای همیشگی رایانه‌ها بیرون می‌آید و در میدان، اطلاعات را تلفنی به رابین می‌رساند. این حضور کوتاه، هم به نقش او تنوع می‌دهد و هم یادآوری می‌کند که حل پرونده محصول کار همه اعضای تیم است. سابقه بازداشت شان همچنان پرسش‌هایی درباره مسیر رسیدنش به این جایگاه ایجاد می‌کند، اما بیرون آمدن او از مقر به‌خودی‌خود پاسخی به آن‌ها نیست. ارزش این صحنه در آن است که اجازه می‌دهد او را در موقعیتی متفاوت ببینیم.

در خط داستانی نیک، مسئله به مایکل اسلاس، همکار سابقش در پلیس نیویورک، مربوط می‌شود که به دنبال پرونده فساد فدرال در زندان است. همسر اسلاس مرتب برای کمک با نیک تماس می‌گیرد، درحالی‌که او نمی‌تواند آنچه را می‌خواهد فراهم کند. توصیه رابین به گرفتن وکیل نیز نشان می‌دهد احضاریه را نباید صرفا یک تشریفات دانست؛ هرچند قسمت هنوز میزان خطر حقوقی برای نیک را روشن نمی‌کند.

اهمیت گفت‌وگوی پایانی نیک و سم در این است که نیک از اسلاس دفاع نمی‌کند. او بیشتر نگران قصور خودش است: آیا چیزی را ندیده، نادیده گرفته یا باید زودتر حرف می‌زده است؟ سم مسئولیت جرائم اسلاس را به خود او برمی‌گرداند. این تمایز ضروری است، چون احساس گناه نیک هنوز اثبات نمی‌کند که واقعا آگاهانه چشمش را بر تخلف بسته بوده است.

باز شدن بحث پدر نیک، به این گفت‌وگو وجه شخصی‌تری می‌دهد، اما شخصیت هنوز به پرداخت بیشتری نیاز دارد. نقطه امیدوارکننده آن است که سریال او را به مسیر کلیشه‌ای سکوت طولانی و انفجار ناگهانی نمی‌فرستد. نیک با کسی هم‌سطح خودش حرف می‌زند؛ کسی که می‌تواند بدون برهم زدن رابطه فرمانده و زیردست، همراهش باشد. پاسخ سم، «هر چیزی لازم داشته باشی، من اینجا هستم»، شراکت آن‌ها را از کل‌کل دوستانه به سمت اعتماد واقعی می‌برد.

«True Love» برای نیک یک آغاز است، نه تکمیل شخصیت‌پردازی. پرونده جنایی جمع‌وجور حل می‌شود و توزیع نقش‌ها میان اعضای تیم بهتر شده، اما گذشته اسلاس و تاثیر خیانت او نباید به یک اعتراف آخر قسمت محدود بماند. مقایسه شراکت تازه با رابطه سم و جی. کالن ناگزیر است، ولی راه موفقیت این مجموعه تقلید از آن نیست. «NCIS: New York» زمانی هویت مستقل‌تری پیدا می‌کند که نیک، ادی، وایات و شان را نه فقط در کنار سم، بلکه به‌عنوان آدم‌هایی با انتخاب‌ها و تناقض‌های خودشان بشناسیم. این قسمت قدمی در همان مسیر است؛ قدمی قابل‌اعتنا، اما هنوز ناکافی.