قسمت تلخ «Outlander: Blood of My Blood»؛ شیمس مکلین راس از فروپاشی کالوم میگوید
هشدار: این مطلب داستان قسمت نهم فصل دوم «Outlander: Blood of My Blood» و بخشی از سرنوشت شخصیتها در «Outlander» را فاش میکند.

قسمت نهم فصل دوم «Outlander: Blood of My Blood» برای کالوم مککنزی، با بازی شیمس مکلین راس، به یکی از تلخترین لحظات زندگیاش تبدیل شد. لتیشیا، همسر او با بازی ربکا لومسدن، پسری به دنیا آورد که از عارضهای مادرزادی و دردناک رنج میبرد. اما بهجای پذیرفتن واقعیت، این باور خرافی مطرح شد که پریان وارث واقعی خاندان مککنزی را ربودهاند و نوزادی «عوضشده» به جایش گذاشتهاند.
کالوم مطابق آیین این باور، نوزاد را در شکاف درختی گذاشت و از پریان خواست او را ببرند و پسر واقعیاش را بازگردانند. صبح روز بعد، وقتی برگشت، کودکی که تمام شب تنها در سرما مانده بود، جان باخته بود.
راس در گفتوگو با تیوی اینسایدر (TV Insider)، از فشار عاطفی فیلمبرداری این صحنه گفت: «خیلی سنگین بود. میدانستم این صحنه در پیش است و باید در آن از هم بپاشم. با گریهکردن جلوی دوربین مشکلی ندارم، اما اینکه درست در لحظه مشخص این اتفاق بیفتد، گاهی فشار میآورد؛ بهخصوص وقتی ساعت نه صبح است و باید همان لحظه به آن حس برسی. بااینحال، در یکی از برداشتها ناگهان همهچیز مثل یک ضربه سنگین بر من فرود آمد.»
به گفته او، سنگینی این فقدان از جایگاهی میآید که نوزاد در زندگی کالوم داشت: «این بچه آخرین امیدش بود؛ امیدی برای تمام چیزهایی که در طول فصل از سر گذرانده بود. بعد همه آن امید از او گرفته میشود.»
این صحنه یکی از چندین موقعیت دشواری است که راس در این فصل بازی کرده؛ فصلی که کالوم در آن، همزمان با تلاش برای حفظ انسجام خاندان، با خشمش نسبت به برادرش دوگال، با بازی سم رتفورد، و خواهرش الن، با بازی هریت اسلیتر، دستوپنجه نرم میکند. اما آنچه مرگ نوزاد را دردناکتر میکند، برداشت راس از آگاهی درونی کالوم است: او در اعماق وجودش میدانست این کودک پسر واقعی اوست، نه نوزادی که پریان جایگزین کرده باشند.
مصاحبهگر با اشاره به نخستین مواجهه کالوم با نوزاد در کلیسا پرسید: «قسمت ۲۰۹ واقعا دلخراش بود. به نظر میرسد کالوم از همان لحظهای که به گهواره نزدیک شد، فهمید بچه عوض نشده و ماجرا به خودش مربوط است. آیا از همان ابتدا این را میدانست؟»
راس پاسخ داد: «برای لحظهای، بله. البته شاید دقیقتر این باشد که بگویم در تمام مدتی که بدن نوزاد را بررسی میکند، دارد با واقعیت کنار میآید؛ اینکه این بارداری دهماهه به چنین نتیجهای رسیده است. خودش را در نوزاد میبیند و آیندهای را که بهخاطر ضعف جسمانی پیش روی خودش قرار گرفته بود. آن لحظه، کودک و کالوم انگار آینه یکدیگر میشوند.»
او ادامه داد: «بعد دوباره دیوارهایش را بالا میبرد و انکار شروع میشود: “نه، این نمیتواند درست باشد. من برای چیزهای بزرگتری مقدر شدهام. با تمام وجود حس میکنم باید این خاندان را رهبری کنم. وارثم نمیتواند معلول باشد. حتما این نوزاد را عوض کردهاند؛ باید توضیحی وجود داشته باشد.” مردم آن دوران واقعا به این آیینها و باورهای بتپرستانه اعتقاد داشتند. کالوم هم با راهنمایی خانم فیتز، رسم مربوط به نوزاد عوضشده را انجام میدهد. در اوج اندوه و انکار، بچه را نزد پریان میبرد و از آنها میخواهد آخرین امیدش را پس بدهند.»
از نگاه راس، تولد این کودک برای مدتی کوتاه روشنایی را به زندگی کالوم برگردانده بود: «فکر میکنم تنها وقتی لبخند میزند که خودش، دوگال و ند کنار هم نشستهاند و مینوشند. برای اولین بار انگار کمی نور وارد این خانواده شده است. یک نوزاد میتواند امید زیادی بیاورد، اما تمام آن امید از کالوم گرفته میشود. بچه را کنار درخت میگذارد و صبح برمیگردد و میبیند مرده است. او نوزادی را تمام شب بیرون، در سرما رها کرده. وقتی معنای واقعی این جمله را درک میکند، با خودش میگوید: “من چه کار کردم؟”»
این اتفاق، تردیدهایی را که در طول فصل همراه کالوم بودهاند، عمیقتر میکند. راس گفت: «او همهچیز را زیر سوال میبرد؛ خدا، پدرش، ستارگان، پریان، سرنوشت و تمام اسطورههایی که با جایگاهش بهعنوان رئیس خاندان گره خوردهاند. حتی از خودش میپرسد: “اگر همه تلاشم برای رهبری خاندان و ساختن آیندهای بهتر به اینجا ختم میشود، اصلا چه فایدهای دارد؟” پایان این بخش برایش واقعا تلخ است.»
وقتی صحبت به تغییر کالوم در طول فصل و صحنه کلیسا رسید، جایی که با خدا و رد جیکوب حرف میزند، راس او را به سیاستمداری تازهنفس تشبیه کرد که با آرزوهای بزرگ وارد میدان شده است: «کالوم فصل را پر از امید شروع میکند؛ مثل نخستوزیری که تازه روی کار آمده و میخواهد برنامههایش را اجرا کند و اوضاع را تغییر دهد. اما خیلی زود میفهمد قدرتها و ساختارهای ریشهداری که آدم را محدود میکنند، به این راحتی تغییر نمیکنند.»
او افزود: «از واقعیت جسمانی خودش هم نمیتواند فرار کند. معلول است، نمیتواند بجنگد و نمیتواند هر کاری را که میخواهد انجام دهد. از طرف دیگر، اسکاتلندیها زیر فشار سرکوب انگلیسیها هستند و حفظ فرهنگ و شیوه زندگیشان دشوار شده. او میخواهد از زندگی و سنتهای خاندان محافظت کند، اما کمکم احساس میکند همهچیز از دست خواهد رفت. نه میتواند برادرش را کنترل کند، نه خواهرش را. خودش را ضعیف میبیند و فکر میکند تمام تلاشهایش بیفایده است؛ انگار همهچیز به یک شوخی تلخ تبدیل شده.»
این قسمت همچنین نکتهای را روشن میکند که بسیاری از طرفداران مجموعه بر آن تاکید داشتند: مشکل پای کالوم با سقوط از اسب در فصل اول آغاز نشده بود. او از کودکی با این وضعیت زندگی کرده و سرانجام در گفتوگو با دوگال، از بیماری پنهانی و دیرینهاش پرده برمیدارد.
سوگ نوزاد، رابطه کالوم و لتیشیا را هم به نقطهای دردناک میرساند. او به همسرش میگوید همچنان شوهرش خواهد ماند، اما دیگر هرگز با او همبستر نمیشود؛ تصمیمی برای جلوگیری از به دنیا آمدن کودکی دیگر که مانند خودش و پسر ازدسترفتهشان رنج بکشد.
طرفداران «Outlander» میدانند که لتیشیا بعدها فرزند دیگری به دنیا میآورد که او و کالوم، فرزند خود معرفیاش میکنند، درحالیکه پدر واقعیاش دوگال است. بااینحال، راس انتظار ندارد این مسیر بهسرعت در فصل سوم احتمالی پیشدرآمد دنبال شود. شبکه استارز (Starz) هنوز تمدید سریال برای فصل سوم را اعلام نکرده است.
مصاحبهگر درباره انتخاب آینده لتیشیا و مسیر رابطه آنها پرسید و راس گفت: «فکر میکنم آن اتفاق هنوز با جایی که این دو از نظر ذهنی قرار دارند، فاصله دارد. بعید میدانم فعلا حتی به آن فکر کرده باشند. شاید گفتوگوی کالوم و دوگال نشان میدهد که دوگال بالاخره دارد جایگاه خودش را میپذیرد؛ میفهمد رابطه فرمانده جنگاوران و لرد چگونه باید باشد و دیگر سعی نمیکند جای کالوم را بگیرد.»
او توضیح داد: «اما کالوم احساس میکند دیگر چیزی برای بخشیدن ندارد. حرفهایش به دوگال، آسیبپذیری و سرزنش خودش را نشان میدهد. همان احساس در جملهای که به لتیشیا میگوید هم هست: “دیگر هرگز با تو همبستر نمیشوم.” نمیخواهد او دوباره رنج بکشد؛ نمیخواهد ده ماه کودکی را حمل کند که بعد معلول باشد و وارث مناسبی به حساب نیاید. این نگاه بیرحمانه است، اما در آن دوران داشتن وارث اهمیت حیاتی داشت.»
راس، کنارهگیری کالوم را تنها تصمیمی درباره فرزندآوری نمیداند: «او خودش را سربار میبیند و گاهی حتی احساس میکند نباید به دنیا میآمد. برای همین میخواهد درهای وجودش را به روی دیگران ببندد. همبسترشدن با کسی، نوعی رهاکردن خود و پذیرفتن آسیبپذیری است و کالوم بهندرت این کار را میکند. شاید در خلوت کلیسا، وقتی با افکار و پرسشهایش تنهاست، یا وقتی دست لتیشیا را میبوسد، چنین لحظهای داشته باشد. اما جز این لحظههای محدود، نمیتواند بیشتر از این خودش را در اختیار دیگری بگذارد.»
در بخش دیگری از مصاحبه، صحبت به استفاده از نوزاد ساختگی با جلوههای عملی و آمادهشدن برای صحنه سوگ رسید. راس گفت: «دور از خانه و در محل فیلمبرداری بودم و میدانستم باید صحنهای را بازی کنم که در آن از هم میپاشم. برای چنین کاری نسخه مشخصی وجود ندارد. باید پذیرای فکر و تجربه باشی و اجازه بدهی به سراغت بیاید. آدم تلاش نمیکند گریه کند؛ گریه خودش اتفاق میافتد. اگر اجازه بدهی آن تصویر روی تو اثر بگذارد و آسیبپذیر شوی، آن لحظه تو را تغییر میدهد. من واقعا این را حس کردم.»
پنهانکردن درد جسمانی، بخش دیگری از بازی او در نقش کالوم است. مصاحبهگر با یادآوری تعجب دوگال از سابقه طولانی بیماری برادرش، پرسید این راز چه چیزی به شخصیت اضافه میکند.
راس پاسخ داد: «تاثیر زیادی دارد. کالوم نقابی از خونسردی و استواری به چهره میزند. برای بازی معمولا از کفیای استفاده میکنم که پاشنه کفشم را بالاتر میبرد. اگر فصل سوم را بسازیم، احتمالا باید چیزی فراتر از این باشد؛ انگار تمام مدت سنگی در کفشش داشته باشد.»
او ادامه داد: «این جزئیات کمک میکنند بفهمیم چطور مشکل راهرفتنش را پنهان میکند. در آن دوران، اگر دیگران ضعفی را میدیدند، از همان علیه آدم استفاده میکردند؛ پس کالوم نمیتواند اجازه بدهد کسی متوجه شود. این دردی است که همیشه با خودش حمل کرده و انکارش کرده است. ضعفش را به درون رانده، اما حالا همهچیز دارد آشکار میشود و به سطح میآید.»
«Outlander: Blood of My Blood» جمعهها از «استارز» پخش میشود.





