«Bucking Fastard» ورنر هرتسوگ؛ تنها فیلم مشترک چهار جشنواره بزرگ پاییز
فیلم تازه ورنر هرتسوگ با بازی رونی و کیت مارا قرار است در ونیز، تلوراید، تورنتو و نیویورک نمایش داده شود؛ مسیری که معمولاً نشانهای از اعتماد جشنوارهها به یک مدعی جدی است، هرچند هنوز پخشکننده آمریکایی ندارد.
با اعلام برنامه جشنوارههای تورنتو، نیویورک و ونیز و روشنشدن بخش مهمی از فهرست تلوراید، نام یک فیلم بیش از همه جلب توجه میکند: «Bucking Fastard» ساخته ورنر هرتسوگ. این اثر ظاهراً تنها فیلمی است که امسال در هر چهار مقصد اصلی فصل جشنوارههای پاییزی، یعنی ونیز، تلوراید، جشنواره بینالمللی فیلم تورنتو و جشنواره فیلم نیویورک، روی پرده میرود.
این فهرست میتوانست طولانیتر باشد. «Tender Loving Care» از مایک لی، در آخرین لحظه از بخش خارج از مسابقه ونیز کنار کشید. «The Long Winter» ساخته اندرو هی، ابتدا در بخش مسابقه ونیز قرار داشت اما به دلیل تداخل برنامه با تلوراید، از حضور در آن جشنواره بازماند. «The Debut» به کارگردانی جسی آیزنبرگ نیز اساساً برای جشنواره ونیز ارسال نشده بود.
حضور «Bucking Fastard» در این چهار جشنواره، با اضافهشدن نمایش آن در جشنواره سنسباستین، توجه بیشتری پیدا میکند؛ بهویژه آنکه این فیلم ابتدا برای نمایش در کن در نظر گرفته شده بود، اما هرتسوگ پس از راهنیافتن اثرش به بخش مسابقه، آن را از برنامه کن خارج کرد. حالا فیلم در مسیری متفاوت، اما پررنگ، به فصل جوایز و جشنوارهها نزدیک میشود.
داستان فیلم از ماجرایی واقعی الهام گرفته و درباره دو خواهر به نامهای جین و جوآن هالبروک است که رونی مارا و کیت مارا نقش آنها را بازی میکنند. این دو خواهر هماهنگی عجیبی با یکدیگر دارند؛ همزمان حرف میزنند، عاشق یک مرد میشوند و رویاها و بلندپروازیهای نامتعارف مشترکی را دنبال میکنند. اورلاندو بلوم و دامنال گلیسن نیز در جمع بازیگران فیلم حضور دارند.
بر اساس معرفی جشنواره فیلم نیویورک، «Bucking Fastard» در خیابانهای پرجنبوجوش شهرها و غارهای باشکوه ایرلند فیلمبرداری شده و پیتر سایتلینگر، فیلمبردار همیشگی هرتسوگ، تصاویر آن را ثبت کرده است. این معرفی، فیلم را اثری نامعمول، خندهدار و بهدرستی عجیب توصیف میکند که از کمدی به فضایی وسیعتر و روستایی میرسد؛ توصیفی که با جهانبینی آشنای هرتسوگ و علاقه او به شخصیتهای حاشیهای، سرکش و دور از قواعد اجتماعی بیگانه نیست.
با وجود این حضور پررنگ جشنوارهای، هنوز پخشکنندهای در آمریکا حقوق نمایش «Bucking Fastard» را نخریده و تاریخ اکران عمومی آن نیز مشخص نیست. چنین وضعیتی میتواند به این معنا باشد که نمایشهای پیش رو، نقش مهمی در تعیین سرنوشت تجاری و جوایز فیلم خواهند داشت.
سابقه نشان میدهد فیلمهایی که در ونیز، تلوراید، تورنتو و نیویورک حضور پیدا میکنند، اغلب با استقبال منتقدان روبهرو میشوند. «First Reformed»، «ROMA»، «Marriage Story»، «Nomadland»، «The Power of the Dog» و «All the Beauty and the Bloodshed» از نمونههای سالهای گذشتهاند؛ آثاری که برخی از آنها شیر طلایی ونیز را بردند و شماری دیگر به نامزدی اسکار بهترین فیلم رسیدند.
البته حضور در این چهار جشنواره تضمینکننده موفقیت نیست. هرتسوگ در دو دهه اخیر بیشتر بر مستندسازی تمرکز داشته و فیلمهای داستانی موفقتری مانند «Rescue Dawn» و «Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans» به سالهای ۲۰۰۶ و ۲۰۰۹ بازمیگردند. آثار داستانی متأخر او نیز واکنشهای یکدست و درخشانی دریافت نکردهاند.
با این همه، ترکیب دو خواهر مارا، فضای وهمآلود ایرلند و نگاه همیشه پیشبینیناپذیر هرتسوگ، «Bucking Fastard» را به یکی از کنجکاویبرانگیزترین فیلمهای پاییز تبدیل کرده است. فیلمی که پیش از دیدهشدن، از اعتماد کمسابقه مهمترین جشنوارههای جهان برخوردار شده و حالا باید ثابت کند این سفر فشرده جشنوارهای، فقط یک اتفاق برنامهریزیشده نیست؛ بلکه آغاز بازگشتی مهم برای فیلمساز کهنهکار آلمانی است.
