اندی سرکیس: گالوم بازیگری پشت یک نقاب دیجیتال است، نه محصول هوش مصنوعی

چهره گالوم با جلوه‌های بصری ساخته شده، اما بازی پشت آن متعلق به یک انسان است. اندی سرکیس که این شخصیت را در مجموعه «The Lord of the Rings» جان بخشید، می‌گوید سال‌ها برای توضیح همین تفاوت تلاش کرده است؛ بااین‌حال، دیگر اصراری ندارد همه را قانع کند که ثبت دیجیتال اجرا نیز شکلی از بازیگری است.

سرکیس در گفت‌وگویی تازه با تایمز، در حالی که مشغول فیلم‌برداری «The Lord of the Rings: The Hunt for Gollum» است، درباره پیوند نامش با شخصیت‌های دیجیتالی صحبت کرد. او علاوه بر گالوم، در نقش کونگ در «King Kong» و سزار در سه‌گانه «Planet of the Apes» نیز بازی کرده؛ نقش‌هایی که اجرای انسانی در آن‌ها با فناوری ثبت اجرا و تصاویر کامپیوتری به شکل نهایی رسیده است.

او می‌گوید اینکه مخاطبان بیش از هر چیز او را با این شخصیت‌ها بشناسند، هیچ‌وقت چندان برایش مسئله نبوده است. آنچه سال‌ها درباره‌اش توضیح داده، برداشت نادرست از خود فناوری است: «این فناوری خیلی بد فهمیده شده. قبلا با شور و حرارت از آن دفاع می‌کردم. ساعت‌ها توضیح می‌دادم که ثبت اجرا همان بازیگری است و می‌دیدم نگاه‌ها کم‌کم بی‌حالت می‌شود. ولی عمر کوتاه‌تر از این حرف‌هاست. آرام‌تر شدم. حالا فقط فکر می‌کنم اگر متوجه می‌شوی، چه عالی.»

سرکیس برای روشن‌کردن منظورش به یکی از شناخته‌شده‌ترین نقش‌آفرینی‌های زیر گریم سنگین اشاره می‌کند: بازی جان هرت در «The Elephant Man». به گفته او، نقش‌آفرینی‌هایی مانند گالوم نیز به همان معنا حاصل کار بازیگرند؛ همان‌طور که گروه گریم پروتزی ظاهر هرت را برای آن فیلم شکل داد، فناوری دیجیتال هم ظاهر شخصیت او را می‌سازد.

او توضیح می‌دهد: «اما به دلیلی، بعضی‌ها بازی زیر یک نقاب فیزیکی را راحت‌تر درک می‌کنند تا بازی زیر این نقاب که دیجیتالی است.»

این تمایز با گسترش بحث هوش مصنوعی در سینما اهمیت بیشتری پیدا کرده است. ثبت اجرا، بازی یک انسان را به مبنای ساخت شخصیت دیجیتالی تبدیل می‌کند؛ بنابراین کامپیوتری‌بودن ظاهر شخصیت به‌خودی‌خود به معنای تولید بازی با هوش مصنوعی نیست. در مورد گالوم، اجرای سرکیس و کار هنرمندان جلوه‌های بصری در کنار یکدیگر شخصیت نهایی را ساخته‌اند.

پیتر جکسون، کارگردان سه‌گانه «The Lord of the Rings»، نیز در ماه مه به همین سوءبرداشت پرداخت. او نگرانی روزافزون درباره هوش مصنوعی را یکی از موانع دیده‌شدن چنین نقش‌آفرینی‌هایی در جوایز سینمایی دانست و گفت: «در فضای فعلی که همه این‌قدر نگران هوش مصنوعی‌اند، فکر نمی‌کنم شخصیتی مثل گالوم یا یک شخصیت ساخته‌شده با کامپیوتر شانسی برای بردن جایزه داشته باشد. این کمی ناعادلانه است، به‌خصوص درباره اندی سرکیس؛ چون بازی او با هوش مصنوعی تولید نشده. از اول تا آخر، صددرصد حاصل اجرای یک انسان است.»

سرکیس اکنون برای «The Lord of the Rings: The Hunt for Gollum» دوباره به نقش گالوم بازگشته و هم‌زمان کارگردانی فیلم را هم بر عهده دارد. این اثر قرار است ۱۷ دسامبر ۲۰۲۷ در سینماها اکران شود.

ایان مک‌کلن در نقش گاندالف، الایجا وود در نقش فرودو و لی پیس در نقش پادشاه تراندویل از بازیگران بازگشته به این جهان هستند. کیت وینسلت در نقش ماریگول، جیمی دورنان در نقش استرایدر، لئو وودال در نقش هالوارد و آنیا تیلور جوی در نقش یک الف نیز به گروه بازیگران پیوسته‌اند. کتاب خاطرات سرکیس با عنوان «My Pressures: The Bizarrely True Story of Andy Serkis» هم روز سه‌شنبه منتشر شده است.

بازگشت سرکیس به گالوم، بار دیگر پرسشی قدیمی را پیش روی سینما می‌گذارد: آیا تغییر دیجیتالی چهره بازیگر باید شیوه ارزیابی بازی او را هم تغییر دهد؟ مقایسه او با گریم پروتزی، بحث را از پیچیدگی ابزارها به اصل نقش‌آفرینی برمی‌گرداند؛ اینکه پشت چهره‌ای ناممکن، هنوز انتخاب‌ها، حرکت‌ها و احساسات یک بازیگر حضور دارد.