سیدنی سوئینی در «Sharp Objects»؛ نقش کمتر دیده‌شده‌ای که توانایی او را نشان داد
بسیاری از تماشاگران سیدنی سوئینی را با نقش کاساندرا «کسی» هاوارد در «Euphoria» می‌شناسند؛ برخی هم با تریلر پرپیچ‌وخم «The Housemaid» ساخته پل فیگ یا کمدی رمانتیک پرفروش «Anyone But You» که در آن کنار گلن پاول بازی کرد. اما کارنامه او به این نقش‌های مشهور محدود نمی‌شود. سوئینی در طول سال‌های فعالیتش، بارها توانایی خود را در اجرای شخصیت‌های متفاوت نشان داده و یکی از بهترین نمونه‌ها، حضور کوتاه اما تاثیرگذارش در مینی‌سریال «Sharp Objects» است.
این تریلر روان‌شناختی هشت‌قسمتی، اقتباسی از رمان گیلین فلین است؛ نویسنده‌ای که بیشتر با «Gone Girl» شناخته می‌شود. دیوید فینچر در سال ۲۰۱۴ آن رمان را به فیلم تبدیل کرد و چهار سال بعد، مارتی نوکسون، از نویسندگان و تهیه‌کنندگان «Buffy the Vampire Slayer»، سراغ اقتباس از نخستین رمان فلین رفت؛ کتابی که در سال ۲۰۰۶ منتشر شده بود.
«Sharp Objects» در سال ۲۰۱۸ از اچ‌بی‌او (HBO) پخش شد. ایمی آدامز در آن نقش کامیل پریکر، خبرنگار حوادثی را بازی می‌کند که با اعتیاد به الکل درگیر است و برای تحقیق درباره قتل دو دختر نوجوان به زادگاهش بازمی‌گردد. این بازگشت، او را ناچار می‌کند با زخم‌های گذشته‌اش نیز روبه‌رو شود. سوئینی در نقش آلیس ظاهر می‌شود؛ نوجوانی آسیب‌دیده که کامیل هنگام بستری شدن در یک مرکز روان‌پزشکی با او آشنا شده است. همین نقش، یکی از ظریف‌ترین و درعین‌حال کمتر یادشده‌ترین بازی‌های سوئینی را رقم می‌زند.
کم‌توجهی به بعضی آثار سوئینی اتفاق تازه‌ای نیست. فیلم «Americana» در سال ۲۰۲۵ در گیشه دیده نشد و درام روان‌شناختی «Clementine» نیز در میانه تعطیلی‌های دوران کرونا در سال ۲۰۲۰، بی‌سروصدای چندانی از راه رسید و گذشت. «Sharp Objects» البته سرنوشت متفاوتی داشت: هرچند هرگز به پدیده فرهنگی گسترده‌ای مانند «Euphoria» تبدیل نشد، هنگام انتشار تحسین منتقدان را برانگیخت، هشت نامزدی امی (Emmy) به دست آورد و نگاه‌ها را به بازی سوئینی جلب کرد.
آلیس و کامیل تجربه مشترکی از خودآزاری دارند. پس از بازگشت کامیل به شهر ویند گپ در ایالت میزوری، خاطرات دوران درمان او در قالب فلاش‌بک روایت می‌شود. در این صحنه‌ها، آلیس را می‌بینیم که برای فاصله گرفتن از مشکلاتش به موسیقی و آی‌پاد خود پناه می‌برد. رابطه‌ای که میان این دو شکل می‌گیرد، به بخش مهمی از شناخت ما از گذشته کامیل تبدیل می‌شود؛ پیوندی که تاثیرش صرفا به زمان حضور آلیس روی صفحه محدود نیست.
به نظر می‌رسد بازی سوئینی در جریان فیلم‌برداری، ژان‌مارک والی، کارگردان سریال، را نیز تحت‌تاثیر قرار داده بود. او در گفت‌وگو با هارپرز بازار (Harper’s Bazaar) گفته است: «مدام برای صحنه‌های مختلف دوباره دعوتم می‌کرد و اینجا و آنجا حضورم را اضافه می‌کرد. در واقع، من و او توانستیم شخصیت را با هم بسازیم.»
سوئینی برای نزدیک شدن به نقش، وقت و انرژی قابل‌توجهی صرف کرده بود. او به همان نشریه گفت به بیمارستان‌هایی رفته که «بیماران درگیر خودآزاری در آن‌ها بودند» و با آن‌ها وقت گذرانده است. برنامه کاری‌اش هم آسان نبود: به گفته او در مصاحبه با نایلون (Nylon)، آخر هفته‌ها صحنه‌های «Sharp Objects» را فیلم‌برداری می‌کرد و سپس با پروازی شبانه به پورتلند می‌رفت تا جلوی دوربین سریال «Everything Sucks!» محصول نتفلیکس (Netflix) حاضر شود. دو پروژه‌ای که از آثار قابل‌توجه کارنامه او به شمار می‌روند.
«Sharp Objects» در راتن تومیتوز (Rotten Tomatoes) امتیاز ۹۲ درصد و نشان «تازه تاییدشده» دریافت کرد. این استقبال در زمانی اتفاق افتاد که هنوز یک سال تا آغاز پخش «Euphoria» باقی مانده بود و سوئینی با نقش کسی هاوارد به شهرت گسترده نرسیده بود. بااین‌حال، حضور در «Everything Sucks!»، فصل دوم «The Handmaid’s Tale» و «Sharp Objects» به‌تدریج جایگاه او را تثبیت می‌کرد و زمینه را برای موفقیت بعدی‌اش فراهم می‌ساخت.
آلن سپینوال در نقد خود برای رولینگ استون (Rolling Stone)، بازی سوئینی را برجسته کرد و آن سال را برای او دوره‌ای از نقش‌آفرینی‌های متنوع در بازه‌های زمانی متفاوت دانست. او همچنین سوئینی و الایزا اسکانلن، دیگر بازیگر «Sharp Objects»، را «نام‌هایی که باید زیر نظر داشت» توصیف کرد؛ ارزیابی‌ای که گذر زمان به‌خوبی درستی‌اش را نشان داد.
فرانک برونی نیز در سال ۲۰۲۳، در مطلبی برای نیویورک تایمز (The New York Times) درباره مسیر پیشرفت سوئینی، به حضورش در این مینی‌سریال اشاره کرد و آن را از نقش‌هایی دانست که به او جایگاهی در میان چهره‌های شاخص تلویزیون معتبر بخشید.
با وجود این تحسین‌ها، آلیس معمولا در بحث درباره بهترین نقش‌های سوئینی جای پررنگی ندارد. بازی آرام اما نافذ او در «Sharp Objects» نشان می‌داد که حتی پیش از شهرت با «Euphoria»، توانایی جان بخشیدن به شخصیت‌های پیچیده را داشته است. او بعدها در تریلر دراماتیک و پرتنش «Reality» نیز وجه دیگری از همین توانایی را آشکار کرد.
برای کسانی که «Sharp Objects» را هنگام پخش ندیده‌اند، تماشای آن فرصتی است برای کشف دوباره این بخش از کارنامه سوئینی؛ نقشی کم‌حجم که اثر عاطفی‌اش بسیار فراتر از مدت حضور او در سریال است.
