فیلمبرداری «Am I The Wave?» با بازی مانوئل گارسیا رولفو و رناتا واکا آغاز شد
آلخاندرا مارکس آبلا اقتباس رمان تحسین‌شده «Say Her Name» را کارگردانی می‌کند؛ عاشقانه‌ای برگرفته از زندگی فرانسیسکو گلدمن و نویسنده مکزیکی، آئورا استرادا.
عاشقانه‌ای میان دو نویسنده، در رفت‌وآمد میان نیویورک و مکزیک، به پرده سینما می‌رسد. فیلمبرداری «Am I The Wave?» به کارگردانی آلخاندرا مارکس آبلا آغاز شده و مانوئل گارسیا رولفو و رناتا واکا نقش‌های اصلی آن را بر عهده دارند. این فیلم انگلیسی‌زبان از رمان برنده جایزه «Say Her Name» نوشته فرانسیسکو گلدمن اقتباس میشود؛ اثری که عشق، فقدان و زنده نگه‌داشتن یاد یک انسان را به هم پیوند می‌زند.
داستان در بروکلین و مکزیکوسیتی می‌گذرد و از رابطه واقعی گلدمن با آئورا استرادا، نویسنده جوان و بااستعداد مکزیکی، الهام گرفته است. فرانسیسکو، رمان‌نویسی آمریکایی که زندگی‌اش میان نیویورک و مکزیک تقسیم شده، با آئورا آشنا میشود؛ نویسنده‌ای پرشور که می‌کوشد مستقل و با معیارهای خودش جایگاهی پیدا کند. رابطه آن‌ها سرشار از اشتیاق، شوخ‌طبعی و گفت‌وگوهای فکری است، تا اینکه موجی در ساحلی در اوآخاکا، همه‌چیز را به شکلی تراژیک تغییر می‌دهد.
گارسیا رولفو، بازیگر «The Lincoln Lawyer» و «Jurassic World: Rebirth»، در کنار واکا، بازیگر «K-POP: The Debut»، این رابطه را مقابل دوربین می‌برد. فیلم‌نامه را مارکس آبلا با همکاری خود گلدمن و اسکات بی. اسمیت، نامزد اسکار برای «A Simple Plan»، نوشته است. حضور نویسنده رمان در گروه فیلم‌نامه‌نویسان، پیوند مستقیمی میان تجربه شخصی پشت کتاب و اقتباس سینمایی آن برقرار می‌کند.
مارکس آبلا درباره نگاهش به فیلم گفت: ««Am I The Wave?» درباره این است که عشق چطور از همه‌چیز، حتی مرگ، فراتر می‌رود. امروز به چنین داستانی نیاز داریم؛ در جهانی که همه‌چیز حول نفرت و تقابل می‌چرخد. شاید این قصه کمک کند دوباره با آنچه ما را انسان می‌کند و به یکدیگر پیوند می‌دهد، ارتباط بگیریم.»
او همچنین بر وجه بین‌فرهنگی پروژه تاکید کرد: «این فیلم میان فضای فرهنگی مکزیکوسیتی و بروکلین پل می‌زند؛ دو جهان که ارتباط نزدیکی دارند و شباهت‌های زیادی میانشان هست. این یک داستان عاشقانه میان دو فرهنگ است که پیش از این روایت نشده است.»
این فیلم‌ساز مکزیکی با «The Good Girls» در سال ۲۰۱۸ در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو حضور داشت؛ اثری که ۱۴ نامزدی جایزه آریل را به دست آورد. فیلم دیگرش، «Northern Skies Over Empty Space»، در جشنواره برلین به نمایش درآمد و جایزه آریل بهترین فیلم، مهم‌ترین جایزه سینمایی مکزیک، را گرفت. او به‌تازگی نیز «A Million Miles Away» را با بازی مایکل پنیا و رزا سالازار برای آمازون ام‌جی‌ام استودیوز نوشته و کارگردانی کرده است.
تهیه‌کنندگی «Am I The Wave?» را خوان دِ دیوس لارائین از فابولا فیلمز، ویلیام هوربرگ از واندرفول فیلمز و زک کیلبرگ بر عهده دارند؛ تهیه‌کنندگانی که آثاری چون «A Fantastic Woman»، «The Queen’s Gambit» و «The Mauritanian» در کارنامه‌شان دیده میشود.
هوربرگ درباره نخستین مواجهه‌اش با این داستان گفت: «وقتی «The Wave»، بخش منتشرشده از «Say Her Name» در نیویورکر، را خواندم، قدرت مهارنشدنی داستان گلدمن و بهایی که برای نوشتنش پرداخته بود، تکانم داد. کیمیای کلماتش، فقدانی ناگهانی و ویرانگر را به عشقی ماندگار و بزرگداشتی برای خود زندگی تبدیل کرده بود؛ همان نیرویی که آلخاندرا و این بازیگران فوق‌العاده را به سوی شخصیت‌های فراموش‌نشدنی آن کشاند.»
خوان دِ دیوس لارائین نیز با اشاره به حمایت برنامه مکزیکی افیسینه از پروژه گفت: «خوشحالیم که توانسته‌ایم چنین گروه فوق‌العاده‌ای از تهیه‌کنندگان را کنار هم جمع کنیم. فیلم‌سازی پیش از هر چیز هنری جمعی است و اینکه برای روایت داستانی درباره عشق، فقدان و پیوندهای عمیق انسانی گرد هم بیاییم، معنای ویژه‌ای دارد.»
سارا کانرز از شی اسپان فیلمز، راسل اسمیت و مایکل کلیور از کانورجنت مدیا / دایورجنت پیکچرز، پابلو لارائین از فابولا، کارلوس انریکه کوسکو و آری تابوادا از فوتون پیکچرز، فرناندو لبریخا از ایریورسیبل پیکچرز و خورخه گارسیا کاسترو، تهیه‌کنندگان اجرایی فیلم هستند. شرکت ابسیدین کریک نیز در تهیه‌کنندگی اجرایی مشارکت دارد.
گروه فیلم مستقل یوتی‌ای تامین مالی پروژه را ترتیب داده و فروش حقوق پخش آن در بازار آمریکا را بر عهده خواهد داشت. فیلم‌نیشن انترتینمنت نیز مسئول فروش در دیگر بازارهای جهان است. کمک‌هزینه افیسینه، اعتبار مالیاتی ایالت خالیسکو و حمایت نهاد گردشگری این ایالت، از پشتوانه‌های تولید فیلم بوده‌اند. هنوز تاریخی برای اکران اعلام نشده است.
چالش اصلی «Am I The Wave?» فراتر از بازسازی یک حادثه تلخ خواهد بود: فیلم باید زندگی مشترکی را نشان دهد که فقدان، تنها یکی از فصل‌های آن است. تاکید سازندگان بر شوخ‌طبعی، صمیمیت و استقلال آئورا نشان می‌دهد که قصد دارند او را نه صرفا در سایه پایان تراژیک این رابطه، بلکه به‌عنوان نویسنده و انسانی با خواسته‌ها و آرزوهای خودش به تصویر بکشند؛ رویکردی که می‌تواند به این اقتباس، فراتر از اندوه، نیروی زندگی بدهد.
