«پنج شب با فردی ۲»؛ پیتزای بد هم پیتزاست، اما برای عاشقان دوآتشه این فرنچایز کافی نیست

فیلم «Five Nights at Freddy’s 2» (پنج شب با فردی ۲) دومین اقتباس سینمایی از مجموعه بازی‌های ترسناک و پرفروش اسکات کاتن است که در سال ۲۰۲۳ با استقبال گسترده مخاطبان و فروش چشمگیر نسخه اول راه خود را به هالیوود باز کرد. این دنباله به کارگردانی اما تمی و فیلمنامه‌نویسی مستقیم خالق بازی، به جای ارتقاء سطح روایت و ترس، بیشتر به سمت هوادار-پسندی و بهره‌گیری از نوستالژی رفته است. نتیجه آن، داستانی پر از ارجاعات، شخصیت‌های محبوب و مکانیک‌های آشناست که برای طرفداران بازی شاید «پیتزای مورد نظر» باشد، اما برای مخاطبان عمومی و طرفداران جدی سینما بیش از یک تجربه متوسط باقی نمی‌ماند.

فیلم با یک پرولوگ در سال ۱۹۸۲ آغاز می‌شود؛ فضای رنگارنگ یک پیتزافروشی زنجیره‌ای که به سرعت به تونل‌های تاریک پشت‌صحنه می‌برد و شخصیت جدیدی به نام چارلوت را معرفی می‌کند. چارلوت قربانی تازه‌ای است که روحش با عروسک غول‌آسای خیمه‌شب‌بازی پیوند خورده و حالا کنترل دسته‌ای تازه از ربات‌های بزرگ و ترسناک را در دست دارد.

مایک (جاش هاتچرسن) و ونسا (الیزابت لیل)، بازماندگان فیلم اول، یک سال پس از حوادث آن، تلاش می‌کنند گذشته و کابوس‌های مشترکشان را رها کنند. ابی (پایپر روبیو)، خواهر کوچک مایک، برخلاف دیگران هنوز به ربات‌های «فردی» و دوستانش دل‌بسته است و آنها را «دوست» می‌داند؛ دوستانی که در واقع ارواح کودکانی هستند که توسط پدر ونسا، ویلیام افتون (متیو لیلارد)، کشته شده‌اند.

ورود گروهی شکارچی روح، به رهبری لیزا (مکنا گریس)، بار دیگر نیروهای ماورایی را آزاد می‌کند و این‌بار ماریونت از این فرصت استفاده می‌کند تا با فریب ابی و کشاندن او به رستوران قدیمی، نقشه‌های تازه‌ای اجرا کند. فیلم بارها شخصیت‌ها را به این مکان و بخش‌های مختلف آن (از سالن اصلی تا «سواری آبی» و توپ‌خانه) برمی‌گرداند تا تنش را بر بستر فضای آشنا نگه دارد و زمینه‌ای برای حضور ربات‌های جدید طراحی شده توسط کارگاه جیم هنسن بسازد.

در مورد بازیگری:

• جاش هاتچرسن این‌بار بازی کم‌جان‌تری نسبت به فیلم اول ارائه می‌دهد.
• الیزابت لیل در برخی صحنه‌های کابوس و پس‌زمینه‌سازی ونسا تاثیرگذار است، اما هنوز به جایگاه «دختر نجات یافته نهایی» قوی نرسیده.
• پایپر روبیو در نقش ابی حضور شیرینی دارد، اگرچه شخصیت او جای رشد بیشتری داشت.
• مکنا گریس انرژی تازه‌ای وارد فیلم می‌کند اما نقش او نیز محدود باقی می‌ماند.
• متیو لیلارد با همان شور بازی در نقش قاتل، لحظات خوبی می‌آفریند اما زمان حضورش کوتاه است.

همچنین ترکیب جلوه‌های مکانیکی و جلوه‌های ویژه کامپیوتری در طراحی ربات‌ها خوب از کار درآمده، هرچند برخی شکل‌های ماریونت ظاهری شلخته و بیش از حد کارتونی دارند. فیلمبرداری لین مانکریف اما مشکل‌زا است؛ نماهایی که بازیگر را در زاویه نامناسب یا فاصله دور نشان می‌دهد، ضربه بزرگی به انتقال احساسات و تعلیق می‌زند. تدوین تیموتی الورسون و دریک لارسن ریتم را حفظ می‌کند، ولی صحنه‌ها گاه بدون پیوند قوی پیش می‌روند.

نقاط قوت

1. وفاداری به ریشه‌های بازی: ارجاعات متعدد به مکان‌ها، شخصیت‌ها و اطلاعات مجموعه برای طرفداران دوآتشه لذت‌بخش است.
2. تنوع بصری و طراحی ربات‌ها: مدل‌های جدید ربات‌ها به‌خوبی از طراحی‌های بازی اقتباس شده‌اند، حرکت آنها طبیعی و جزئیات مکانیکی‌شان چشمگیر است.
3. حضور ستاره‌ها: مکنا گریس، متیو لیلارد و حضور کوتاه اسکیلت اولریچ جذابیت بازاریابی فیلم را بالا برده‌اند.
4. فضاسازی مکان‌ها: برخی بخش‌های رستوران مانند صحنه مارپیچ با نورپردازی و طراحی صحنه حس بازی را زنده می‌کنند.

ضعف‌ها

1. فیلمنامه نامنسجم و ضعیف: داستان پر از حفره روایی و صحنه‌های انتقالی فاقد منطق است؛ انگیزه‌های شخصیت‌ها گاه ساختگی یا غیرقابل‌باور به نظر می‌رسد.
2. کاراکتر‌پردازی سطحی: حتی شخصیت‌های اصلی مانند مایک و ونسا عمق لازم را ندارند؛ ابی با وجود پتانسیل ارتباط معنوی با ارواح، تک‌بعدی باقی مانده است.
3. کارگردانی محتاط و بی‌انرژی: اما تمی نتوانسته صحنه‌های تعلیق و ترس را با ضرباهنگ مناسب اجرا کند؛ بسیاری از جامپ‌اسکرها بی‌اثرند.
4. استفاده کم از بازیگران توانمند: ليلارد و اولریچ با وجود پتانسیل بالای دراماتیک، حضور کوتاه و بی‌هدف دارند و تعاملشان که می‌توانست برای طرفداران «Scream» لحظه خاصی باشد، رخ نمی‌دهد.
5. تمرکز افراطی بر فن‌سرویس: فیلم بیش از آنکه داستانی مستقل باشد، مجموعه‌ای از نکات و جزئیات محبوب برای طرفداران است.

«پنج شب با فردی ۲» از نظر کیفیت کلی، قدم بزرگی رو به جلو نیست، اما برای طرفداران بازی و فیلم نخست، تجربه‌ای قابل قبول و پر از ارجاعات محبوب خواهد بود. این دنباله بیشتر به عنوان «وردی اتاق وحشت» برای مخاطبان نوجوان و جوان عمل می‌کند تا یک اثر ترسناک جدی. وفاداری به ریشه‌های بازی، طراحی بصری خوش‌ساخت و حضور بازیگران مشهور نقاط روشن اثر هستند، اما ضعف فیلمنامه، شخصیت‌پردازی محدود و کارگردانی محتاط باعث می‌شود فیلم در لیست آثار برتر ژانر جایگاه قابل‌توجهی پیدا نکند.

برای مخاطبی که صرفاً دنبال سرگرمی یا زنده کردن نوستالژی بازی است، این فیلم می‌تواند مثل «پیتزای بد» باشد که همچنان خوردنش لذت دارد؛ اما برای کسی که از یک فیلم ترسناک انتظار عمق و نوآوری دارد، باید به دنبال «پیتزای درجه یک» جای دیگری گشت.