«کریستن استوارت» و «جسی آیزنبرگ»؛ شوخی، جنون خلاقه و تولد یک فیلم شخصی به نام «The Chronology of Water»
کریستن استوارت از همان ابتدا با خنده و طعنه به دوست قدیمیاش جسی آیزنبرگ میتازد؛ فقط به این دلیل که او نخستین فیلم بلند کارگردانیشدهاش، «The Chronology of Water» را روی لپتاپ تماشا کرده است.
برای استوارت، این فقط یک شوخی دوستانه نیست. او نزدیک به یک دهه جنگید تا بتواند اقتباس سینمایی خاطرات جریان سیال ذهن لیدیا یوکناویچ (Lidia Yuknavitch) را بسازد؛ کتابی که در سال ۲۰۱۱ منتشر شد و روایتگر زندگی زنی است که در کودکی قربانی سوءاستفاده جنسی میشود و در نهایت، از طریق نوشتن و شنا، صدای خودش را پیدا میکند. استوارت حتی گفته بود اگر نتواند این فیلم را بسازد، بازیگری را کنار میگذارد.
حالا تصور اینکه کسی این «پروژه عاشقانه» را روی صفحه کوچک لپتاپ ببیند، برایش غیرقابلتحمل است. او با کنایه به آیزنبرگ میگوید: «این فیلم قرار است یک تجربه صوتی باشد! تو اصلاً از سینما چیزی میدانی؟ تا حالا فیلم ساختهای؟»
کریستن استوارت و جسی آیزنبرگ نخستینبار در فیلم «Adventureland» (۲۰۰۹) با هم همبازی شدند و بعد در «American Ultra» (۲۰۱۵) و «Cafe Society» (۲۰۱۶) دوباره کنار هم قرار گرفتند. از آن زمان، هر دو مسیر تازهای را آغاز کردهاند: آیزنبرگ دو فیلم کارگردانی کرده؛ «When You Finish Saving the World» (۲۰۲۲) و «A Real Pain» (۲۰۲۴) که نامزد اسکار هم شد.
به همین دلیل، طعنههای استوارت بیشتر از سر رفاقت است تا تردید واقعی. آیزنبرگ هم با طنازی جواب میدهد و در عین حال، دوستش را تحسین میکند: «واقعاً شگفتزده شدم. تا حالا چیزی شبیه این را از کسی که میشناسم و در عین حال آدم بامزهای است، ندیده بودم.»
گفتوگوی این دو، بیشتر شبیه یک گپ صمیمی است تا مصاحبه رسمی.
آیزنبرگ میپرسد:
— حالت خوبه؟
استوارت میخندد:
— این باید شروع مصاحبه باشد! ما معمولاً همینطوری به هم سلام میکنیم.
آنها ۱۵ سال است که همدیگر را میشناسند. استوارت میگوید وقتی اولین بار همدیگر را دیدند، فقط ۱۷ ساله بوده و حالا ۳۵ سال دارد.
آیزنبرگ که تازه فیلم را دیده، میگوید: «اولین فکری که به ذهنم رسید این بود: واقعاً میشود چنین کاری کرد؟، فیلمت فوقالعاده جسورانه است. چطور یک کتاب اینقدر ذهنی و جریان سیال را به زبان سینما ترجمه کردی؟»
استوارت پاسخ میدهد که هیچوقت نخواسته فیلمش را با جملههای مستقیم توضیح دهد: «این کتاب درباره تجربهای جهانی است؛ تجربه دختری که صدایش بارها خفه شده و حالا میخواهد آن را از دل خاک بیرون بکشد. حتی اگر پدرت آزارت نداده باشد، باز هم نوعی نامرئی بودن خفهکننده را تجربه کردهای.»
او میگوید ساخت فیلم هشت سال طول کشیده و حتی اطرافیانش از شنیدن ناراحتیها و وسواسش خسته شده بودند: «مدام باید به همه یادآوری میکردم که داریم یک شعر میسازیم، نه یک روایت خطی معمولی.»
آیزنبرگ از او میپرسد آیا بهعنوان یک بازیگر شناختهشده، احساس مسئولیت کرده که فیلمی عجیب و متفاوت بسازد؟
استوارت قاطع جواب میدهد: «نه. این کاملاً سلیقه شخصی من است. من هرگز نمیتوانم چیز سرراست و قابلهضم بسازم. چیزهای باز، تداعیمحور و حتی بحثبرانگیز را دوست دارم.»
او اضافه میکند: «دوست ندارم کسی به من بگوید چهکار کنم و من هم دوست ندارم به تماشاگر دستور بدهم.»
جسی آیزنبرگ خاطرهای از استوارت در «Adventureland» تعریف میکند؛ زمانی که او در ۱۷ سالگی وسط یک صحنه گفت: «کات! دارم دروغ بازی میکنم.»
آیزنبرگ میگوید: «حس میکردم دارم یک استاد را تماشا میکنم.»
استوارت حالا میگوید بعد از تجربه کارگردانی، نگاهش عوض شده: «دیگر هیچچیز را زیر سوال نمیبرم. به کارگردان میگویم هر کاری میخواهی بکن. من فقط میخواهم دوباره بازی کنم، حتی اگر خوب به نظر برسد. خودخواهانه است، ولی میخواهم حسش کنم.»
نقش اصلی فیلم را ایموجن پوتس بازی میکند. استوارت میگوید یکی از دلایل انتخابش، دوستی او با آیزنبرگ بوده، اما مهمتر از آن، تست بازیگریاش: «وقتی ویدئوی تستش را دیدم، گفتم: خدای من. حس کردم ما باید سالها پیش دوست میشدیم. این فیلم شد جایی که همه حرفهای نگفتهمان را در آن ریختیم.»
آیزنبرگ میپرسد آیا برای استوارت مهم است که فیلمش بفروشد؟
او صادقانه جواب میدهد: «اگر بفروشد عالی است، چون ساخت فیلم بعدیام راحتتر میشود. اما فیلم بعدی که میخواهم بسازم، اصلاً در چارچوبهای مرسوم صنعت جا نمیگیرد.»
و در نهایت میگوید: «من این فیلم را دوست دارم. من آن را به دنیا آوردم. حتی اگر بازیگر هم نبودم، باز هم این فیلم را میساختم. حس نکردم دارم یک مرحله شغلی را تیک میزنم. این فیلم باید وجود میداشت.»
گفتوگو با شوخی همیشگی آنها تمام میشود. آیزنبرگ میگوید اگر لازم باشد برای پروژه بعدی استوارت اسپانیایی یاد میگیرد. استوارت میخندد و جواب میدهد: «باید [تست] خودت را روی نوار بفرستی!»
فیلم «The Chronology of Water» نهفقط آغاز مسیر کارگردانی کریستن استوارت، بلکه بیانیهای شخصی، عصیانگر و کاملاً مستقل است؛ فیلمی که، به قول خودش، قرار نیست روی صفحه کوچک لپتاپ دیده شود.
