کیرا نایتلی دیالوگ‌های «Love Actually» را به یاد نمی‌آورد: «از همه کمتر فیلم را می‌شناسم»
بازیگر نقش جولیت می‌گوید از نخستین نمایش فیلم در ۱۸سالگی، دیگر آن را ندیده و اغلب متوجه نمی‌شود طرفداران کدام دیالوگ را برایش تکرار می‌کنند.
برای بسیاری از تماشاگران، «Love Actually» با کریسمس، دیالوگ‌های آشنا و صحنه‌هایی گره خورده که بارها به میم تبدیل شده‌اند. اما کیرا نایتلی، یکی از چهره‌های همان لحظات ماندگار، خاطره چندان روشنی از فیلم ندارد؛ تا جایی که وقتی طرفداران جمله‌هایش را برای او تکرار می‌کنند، بیشتر از حالت چهره‌شان می‌فهمد ماجرا چیست، نه از خود جمله‌ها.
نایتلی در گفت‌وگویی تازه با هارت توضیح داد: «از اولین نمایش فیلم، که آن موقع ۱۸ سالم بود، دیگر “Love Actually” را ندیده‌ام. برای همین فکر می‌کنم من از همه کمتر این فیلم را می‌شناسم.»
او درباره برخورد با طرفداران ادامه داد: «می‌بینم یک حالت خاصی به صورتشان می‌دهند و بعد چیزی به من می‌گویند. از همین می‌فهمم دارند از “Love Actually” نقل‌قول می‌کنند، ولی واقعاً نمی‌دانم کدام جمله است. برایم چیزی را تداعی نمی‌کند.»
این کمدی رمانتیک کریسمسی به نویسندگی و کارگردانی ریچارد کرتیس در سال ۲۰۰۳ اکران شد و چند داستان عاشقانه را در کنار یکدیگر روایت می‌کند. نایتلی در آن نقش جولیت را دارد؛ زنی متاهل که متوجه می‌شود مارک، بهترین دوست همسرش با بازی اندرو لینکلن، به او علاقه‌مند است.
اعتراف مارک با نوشته‌هایی روی مقواهای بزرگ، در حالی که همسر جولیت داخل خانه است، به یکی از شناخته‌شده‌ترین صحنه‌های فیلم تبدیل شد. جولیت پس از این ابراز علاقه، مارک را کوتاه می‌بوسد و نزد همسرش برمی‌گردد؛ سکانسی که برای مخاطبان ماندگار شد، اما ظاهراً در ذهن بازیگرش جای پررنگی پیدا نکرد.
نایتلی هنگام فیلمبرداری ۱۷ سال داشت و حضورش در پروژه تنها یک هفته طول کشید. آن تجربه کوتاه برای او به اندازه تماشاگرانی که فیلم را بارها دیده‌اند، با جزئیات و دیالوگ‌های مشخص پیوند نخورده است. البته یک برداشت از صحنه مقواها در ذهنش باقی مانده: او در مصاحبه سال ۲۰۲۴ با لس‌آنجلس تایمز، آن را «کمی ترسناک» و دارای حال‌وهوایی «تا حدی شبیه تعقیب و مزاحمت» توصیف کرده بود.
حرف‌های نایتلی فاصله جالبی میان خاطره یک بازیگر و زندگی طولانی اثرش نزد مخاطبان نشان می‌دهد. چیزی که برای او بخشی کوتاه از کار در نوجوانی بوده، برای طرفداران به آیینی تکرارشونده و مجموعه‌ای از جمله‌های حفظ‌شده تبدیل شده است. پس اگر روزی دیالوگی از «Love Actually» را برای جولیت فیلم تکرار کردید و نگاه آشنایی ندیدید، تعجب نکنید؛ احتمالاً شما فیلم را خیلی بهتر از او به یاد دارید.
