تمجید مت دیمون و آن هتوی از فیلمنامه «The Odyssey»؛ کریستوفر نولان به اسطوره یونانی عمقی تازه داده است
کریستوفر نولان بار دیگر برای فیلم «The Odyssey» سراغ گروهی از بزرگترین ستارههای سینما رفته؛ اتفاقی که با توجه به جایگاه او در هالیوود چندان هم دور از انتظار نیست. نولان در کنار استیون اسپیلبرگ، از معدود فیلمسازانی است که تقریبا هر زمان بخواهد میتواند بازیگران طراز اول را برای پروژههایش کنار هم جمع کند. همین موقعیت ویژه باعث شده «The Odyssey» هم با ترکیبی پرستاره و پرسروصدا شکل بگیرد؛ فیلمی که از همین حالا یکی از مهمترین آثار مورد انتظار سال آینده به حساب میآید.
اما جذابیت همکاری با نولان فقط به اعتبار نام او یا بزرگی پروژههایش محدود نمیشود. برای بازیگرانی مثل مت دیمون، که پس از «Interstellar» و «Oppenheimer» برای سومین بار با این کارگردان همکاری کرده، آنچه بیش از همه اهمیت دارد کیفیت خود متن و شیوه روایت نولان است. دیمون گفته وقتی برای نخستین بار فیلمنامه «The Odyssey» را خواند، همان حسی به او دست داد که زمان خواندن فیلمنامه «Oppenheimer» تجربه کرده بود؛ حسی از مواجهه با متنی دقیق، چندلایه و کاملا حسابشده.
او درباره فیلمنامه «The Odyssey» توضیح داده که نولان خطوط داستانی و جزئیات زیادی را به هم گره میزند و به همین دلیل متن، ساختاری بسیار غنی پیدا کرده است. به گفته دیمون، هنگام بازخوانی فیلمنامه مدام با لحظههایی روبهرو میشوی که تازه میفهمی در بخش دیگری از داستان به چه شکل به نتیجه میرسند. او تاکید کرده بعضی از این نکتهها حتی در توضیحات صحنه پنهان شدهاند و ممکن است در نگاه اول دیده نشوند، اما نولان در نهایت همهچیز را دوباره به هم وصل میکند. دیمون این ویژگی را با اقتباس نولان از زندگی جی. رابرت اوپنهایمر مقایسه کرده و گفته همانطور که «Oppenheimer» توانسته بود جان و جوهره آن کتاب سنگین و برنده جایزه پولیتزر را حفظ کند، «The Odyssey» هم نشان میدهد نولان در برخورد با متون عظیم و پیچیده مهارت کمنظیری دارد.
اقتباس از زندگی اوپنهایمر و تبدیل آن به یک موفقیت بزرگ جریان اصلی، بهخودیخود کار سادهای نبود؛ اما تبدیل یکی از پایهایترین حماسههای یونانی، یعنی همان داستانی که بسیاری از مخاطبان از دوران مدرسه با آن آشنا هستند، به اثری سینمایی که هم تازگی داشته باشد و هم در ابعاد بلاکباستر عمل کند، چالش متفاوت و حتی بزرگتری به نظر میرسد. به همین دلیل تردیدهایی هم در بیرون از پروژه مطرح شده بود و بعضیها این سوال را داشتند که آیا نولان این بار سراغ متریالی رفته که از حد توان هر فیلمسازی بزرگتر است یا نه. با این حال، واکنش بازیگران فیلم نشان میدهد دستکم از نگاه کسانی که از نزدیک با پروژه درگیر بودهاند، نولان بار دیگر موفق شده غیرممکن را ممکن کند.
آن هتوی، دیگر همکار قدیمی نولان که پیشتر در «The Dark Knight Rises» و «Interstellar» با او کار کرده، در «The Odyssey» نقش پنلوپه، همسر اودیسئوس، را بازی میکند؛ شخصیتی که یکی از شناختهشدهترین زنان در ادبیات و اسطورهپردازی کلاسیک به شمار میرود. هاتاوی هم مانند دیمون گفته چیزی که بیش از همه او را شگفتزده کرده، عمق تازهای بوده که نولان به داستانی کاملا آشنا بخشیده است.
او توضیح داده که با وجود آشنایی قبلیاش با «The Odyssey»، انتظار نداشته در این نسخه با چنین لایههای تازهای روبهرو شود. به گفته هتوی، این همان جایی است که تفسیر شخصی نولان از متن کلاسیک خودش را نشان میدهد. او حتی با لحنی شوخ و پرشور گفته آنقدر مجذوب کلمات فیلمنامه شده بود که نوعی سرخوشی از خواندن متن احساس میکرد. هاتاوی افزوده هرچه روند فیلمبرداری جلوتر میرفت، علاقهاش به فیلمنامه بیشتر میشد و کار به جایی رسیده بود که دیگر فقط برای حفظ دیالوگها آن را دوباره نمیخواند، بلکه خود متن برایش به تجربهای لذتبخش و خلاقه تبدیل شده بود.
در مجموع، حرفهای مت دیمون و آن هتوی تصویری روشن از یکی از مهمترین نقاط قوت فیلم تازه نولان ارائه میکند: فیلمنامهای که هم به ریشههای اسطورهای داستان وفادار مانده و هم با نگاهی تازه، معاصر و چندلایه بازآفرینی شده است. همین ویژگی میتواند یکی از دلایل اصلی انتظار بالای مخاطبان برای «The Odyssey» باشد؛ فیلمی که قرار است ۱۷ ژوئیه ۲۰۲۶ روی پرده سینماها برود.
