دستور پخت‌ها و دستور انواع نوشیدنی و دمنوش رو از دست ندید

ادامه ...
سلبریتی جهان

پاریس جکسون با دو ترانه تازه به پدرش نامه نوشت

دختر مایکل جکسون با انتشار غافلگیرکننده «the breeze» و «just me and you» می‌گوید این آثار نه ادای احترام رسمی، بلکه روایت شخصی او از عشق، فقدان و رابطه پیچیده مخاطبان با چهره‌های مشهور هستند.

پاریس جکسون، خواننده ۲۸ ساله و دختر مایکل جکسون و دبی رو، دو قطعه جدید با نام‌های «the breeze» و «just me and you» را به‌طور ناگهانی از طریق ریپابلیک رکوردز منتشر کرد. این دو ترانه، در عین پیوند عاطفی آشکارشان با پدر فقید او، قرار نیست یک یادبود مرسوم برای «پادشاه پاپ» باشند.

پاریس جکسون در توضیح فضای این انتشار دوگانه گفته است: «این یک ادای احترام نیست، بزرگداشت نیست و قرار هم نیست چیزی را اثبات کند. این یک نامه است؛ شعری در قالب صدا. تجربه صادقانه من از عشق، فقدان و تفاوت میان رابطه پاراسوشال و یک رابطه شخصی.»

او با اشاره به نقش پررنگ‌ترش در فرایند ساخت این قطعه‌ها، از رشد خود به‌عنوان تهیه‌کننده و ترانه‌سرا ابراز رضایت کرده است. جکسون توضیح داد که عمداً از برخی الگوهای معمول موسیقی فاصله گرفته؛ به‌طوری که قطعه نخست حال‌وهوایی شبیه نامه و گفتار شاعرانه دارد و ترانه دوم، با بندها و یک ترجیع‌بند، در پایان به فضایی سازی و غیرمتعارف می‌رسد.

این خواننده تأکید کرده که این دو اثر تمام حرف‌های او درباره این تجربه نیستند: «به هیچ‌وجه حس نمی‌کنم پیام کاملی است که بگویم این همه چیزی است که می‌خواستم درباره‌اش بگویم. احتمالاً فعلاً بقیه‌اش را برای خودم نگه می‌دارم.»

پاریس جکسون قرار است در گفت‌وگویی مفصل با زین لو، درباره این دو قطعه و روایت‌هایی که پیش‌تر از آن‌ها نگفته بود، صحبت کند. نسخه کامل این مصاحبه دوشنبه ۳۱ اوت، ساعت ۱۰ صبح به وقت اقیانوس آرام، از اپل موزیک و یوتیوب منتشر می‌شود.

«the breeze» و «just me and you» پس از دومین آلبوم پاریس جکسون با عنوان «HAPPIEST DAY OF MY LIFE» منتشر شده‌اند؛ آلبومی که او با همکاری لیندا پری، بوچ واکر و جیسن لیدر ساخت. او هم‌اکنون نخستین تور مستقل خود در آمریکای شمالی با نام «Zombies Tour» را برگزار می‌کند و در برخی اجراها نیز به‌عنوان هنرمند همراه گروه «The Pretty Reckless» روی صحنه می‌رود. پاریس جکسون در پاییز امسال نخستین اجراهای اصلی خود در اروپا و بریتانیا را نیز آغاز خواهد کرد.

این دو قطعه بیش از آن‌که تلاشی برای تکرار میراث عظیم مایکل جکسون باشند، نشانه‌ای از تلاش پاریس برای تعریف صدای مستقل خودش‌اند؛ صدایی که سوگ، خاطره و فشارِ شناخته‌شدن زیر سایه یک نام بزرگ را به زبانی شخصی و بی‌تکلف روایت می‌کند.


نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا