قسمت هفتم فصل دوم «Best Medicine»؛ نبرد مارتین برای پورت ون و لوئیزا

در پورت ون، حتی بازسازی یک نبرد تاریخی هم نمی‌تواند فقط یک مراسم محلی ساده باشد. قسمت هفتم فصل دوم «Best Medicine» با عنوان «Love Is a Battlefield»، شهر را به میدان جنگی متعلق به سال ۱۷۷۷ می‌برد؛ با لباس‌های قدیمی، غذای مطابق دوره و مردمی که برای حفظ اصالت ماجرا، چند روز حمام کردن را هم کنار گذاشته‌اند. میان این شلوغی، لرزش‌های غیرعادی اهالی توجه مارتین را جلب می‌کند و یک معمای پزشکی شکل می‌گیرد. اما نبرد دشوارتر او با پارکر است؛ مردی که ظاهرا فقط دل لوئیزا را به دست نیاورده، بلکه برای گرفتن جای مارتین در شهر نیز برنامه دارد. ادامه مطلب، داستان و پایان قسمت را فاش می‌کند.

یکی از امتیازهای این قسمت، پیوند طبیعی ماجرای پزشکی با روابط شخصیت‌هاست. مراسم بازسازی جنگ، صرفا پس‌زمینه‌ای رنگارنگ برای اتفاقات نیست؛ هم علت بیماری را در خود پنهان کرده و هم رقابت عاطفی مارتین و پارکر را به نقطه انفجار می‌رساند. عنوان قسمت، که یادآور آهنگ «Love Is a Battlefield» از پت بناتار نیز هست، این بار تقریبا معنایی تحت‌اللفظی پیدا می‌کند: اختلاف دو مرد سرانجام وسط میدان نبرد بالا می‌گیرد.

بحران با لرزش ناگهانی ند آغاز می‌شود. او چنان درگیر مراسم است که توصیه‌های پزشکی را مزاحم برنامه‌اش می‌بیند و بیشتر از درمان، نگران برگشتن به جنگ است. سپس فرانکلین در میخانه سالتی بریز، برخلاف رفتار معمولش، خشمگین می‌شود و به ند مشت می‌زند. برای پارکر، این اتفاق چیزی بیشتر از یک دعوای ناشی از نوشیدن نیست، اما مارتین و کلانتر مارک می‌دانند که چنین رفتاری از فرانکلین بعید است.

همین اختلاف نگاه، مسئله اصلی حضور پارکر را روشن می‌کند. او توانسته با خوش‌صحبتی به مردم نزدیک شود، اما شناختن یک شهر کوچک با محبوب شدن در آن یکسان نیست. مارتین ممکن است از بسیاری از عادت‌های پورت ون کلافه باشد، ولی تغییر رفتار اهالی را جدی می‌گیرد. او آن‌ها را آن‌قدر می‌شناسد که خشونت فرانکلین را به‌سادگی از کنار یک لیوان نوشیدنی عبور ندهد.

البته این توجه مانع از آن نمی‌شود که مارتین خاله‌اش، سارا، را عصبانی کند. احتمال خراب بودن نوشیدنی دست‌ساز او مطرح می‌شود و سارا با قاطعیت نشان می‌دهد که از سوزن‌های درخت اسپروس استفاده کرده، نه سرخدار که می‌تواند سمی باشد. صحنه هم به تحقیق پزشکی کمک می‌کند و هم فرصتی می‌دهد تا رابطه آشنای این دو دوباره جان بگیرد: مارتین پرسش ناخوشایندش را مطرح می‌کند و سارا اجازه نمی‌دهد اقتدار پزشکی او به مصونیت از جواب شنیدن تبدیل شود.

سارا در موضوع لوئیزا هم همین‌قدر بی‌پرده است. مارتین ادعا می‌کند از رابطه او و پارکر خوشحال است، اما این انکار برای اطرافیانش چندان باورپذیر نیست. مارک نیز میان خوش‌برخوردی همیشگی‌اش و نارضایتی از پارکر گیر افتاده است. او هم سابقه‌ای با لوئیزا دارد و هم مارتین را دوست نزدیک خود می‌داند. نگاه‌های معذب و رفتار محتاطانه‌اش، بدون آنکه به گفت‌وگویی طولانی نیاز باشد، این موقعیت را خنده‌دار می‌کند.

در سوی دیگر، مردم با توضیح‌های خودشان تشخیص را دشوارتر می‌کنند. ند تصور می‌کند آب سرد باعث سرمازدگی شده و مارتین باید با صبری که چندان هم در طبیعتش نیست، توضیح دهد دما برای چنین اتفاقی پایین نبوده است. بو گرفتن لباس‌ها نیز او را به احتمال مسمومیت ناشی از مواد ضدبید می‌رساند. اشتیاق اهالی به رعایت جزئیات تاریخی، وقتی پای احتمال سمی بودن لباس‌ها به میان می‌آید، ناگهان جای خود را به عجله برای درآوردن آن‌ها می‌دهد؛ یکی از شوخی‌های خوش‌ساخت قسمت که از خود موقعیت بیرون می‌آید.

معما زمانی پیش می‌رود که مارتین در مراسم شرکت می‌کند. این حضور برای مردی که معمولا فاصله گرفتن از برنامه‌های جمعی را ترجیح می‌دهد، تغییر قابل‌توجهی است. او هم می‌تواند بیمارانش را زیر نظر داشته باشد و هم رفتار پارکر را دنبال کند. سرنخ اصلی از غذا می‌آید: نان قدیمی، میگرن سوزان را کاهش می‌دهد، اما نشانه‌های بیماری را در تعدادی از دیگران شدیدتر می‌کند. مارتین سرانجام به آلودگی نان چاودار به قارچ ارگوت می‌رسد؛ عاملی که می‌تواند مجموعه متنوعی از علائم ایجاد کند.

این تشخیص، پایان رضایت‌بخشی برای مسیر آزمون و خطای پزشکی است، چون از جزئیاتی بیرون می‌آید که قسمت پیش‌تر در مراسم کاشته است. اصرار اهالی بر غذای مطابق دوره، همان‌قدر که به جشن هویت می‌دهد، خطر هم ایجاد کرده است. مارتین نیز نه با یک حدس ناگهانی، بلکه با توجه به الگوی علائم و تفاوت واکنش بیماران، به پاسخ می‌رسد.

هم‌زمان، پارکر هرچه بیشتر از نقش ناظر پزشکی مارتین فاصله می‌گیرد. او با مردم صمیمی شده، خانه‌های محلی را بررسی کرده و برای آینده‌ای طولانی‌مدت کنار لوئیزا برنامه می‌ریزد. نزدیک شدنش به جایگاه پزشک شهر نیز باعث می‌شود مارتین صریحا یادآوری کند که پارکر برای ارزیابی او آمده، نه برای به دست گرفتن مطب.

نقطه تعیین‌کننده، پیشنهادی است که پارکر درباره گزارش ارزیابی مطرح می‌کند. اگر مارتین همکاری کند، او گزارشی درخشان خواهد نوشت تا راه بازگشت مارتین به زندگی حرفه‌ای معتبرش در بوستون باز شود. در مقابل، مطب پورت ون و لوئیزا برای پارکر باقی می‌مانند. سوءاستفاده از قدرت ارزیابی، زیر ظاهر یک پیشنهاد دوستانه پنهان شده است.

تغییر رفتار پارکر با بازی جک کاتمور اسکات، از آن جهت جواب می‌دهد که جذابیت اولیه‌اش را کاملا کنار نمی‌گذارد؛ همان زبان نرم حالا برای توجیه فشار به کار می‌رود. مشکل او فقط حسادت یا رقابت عاشقانه نیست. او مسئولیتی حرفه‌ای دارد و می‌کوشد نتیجه آن را با خواسته شخصی‌اش گره بزند. به این ترتیب، مخالفت مارتین با او نیز دیگر صرفا واکنش مردی حسود نیست.

لوئیزا ابتدا از شنیدن حرف مارتین عصبانی می‌شود. این واکنش با تمایل او به رابطه‌ای آسان‌تر و کم‌تنش‌تر قابل‌درک است؛ پارکر در ظاهر همان چیزی را عرضه می‌کند که کنار مارتین کمتر پیدا می‌شود. بااین‌حال، لوئیزا هشدار را نادیده نمی‌گیرد و مستقیم سراغ پارکر می‌رود. او هم انکار نمی‌کند، بلکه تلاش می‌کند کنار زدن مارتین را اقدامی برای خوشبختی مشترکشان جلوه دهد. همین توجیه، به لوئیزا امکان می‌دهد انتخابش را بر پایه شناخت تازه‌ای انجام دهد، نه صرفا واکنش به رقابت دو مرد.

اوج تنش زمانی رخ می‌دهد که ناپدری الین در میدان از حال می‌رود و پارکر برای معاینه جلو می‌آید. مارتین جلوی او را می‌گیرد و درگیری به مشت‌زنی می‌رسد. این صحنه از نظر کمدی و تخلیه تنش موثر است، اما نقطه‌ای هم هست که رفتار مارتین جای نقد دارد: تاکید درست او بر حدود مسئولیت پارکر، در لحظه‌ای که بیماری روی زمین افتاده، به برخوردی تبدیل می‌شود که توجه را از مراقبت پزشکی دور می‌کند. قسمت با ریتم شلوغ و لحن کمیک از کنار این تناقض می‌گذرد، بی‌آنکه بتوان آن را کاملا نادیده گرفت.

بااین‌حال، واکنش مردم نشان می‌دهد پارکر موقعیتش را اشتباه فهمیده است. اهالی ممکن است مارتین را عجیب و بدخلق بدانند، اما به او اعتماد دارند. لوئیزا نیز از پارکر می‌خواهد برود و سپس، وقتی از مارتین می‌پرسد چه می‌خواهد، پاسخ او دیگر پشت طعنه یا انکار پنهان نمی‌شود: مارتین به سمتش می‌رود و او را می‌بوسد.

شیمی میان جاش چارلز و ابیگیل اسپنسر، این لحظه را به نقطه عاطفی موفق قسمت تبدیل می‌کند. بوسه از دل گفت‌وگویی رو به تشدید می‌آید و به نخستین بوسه آن‌ها در فصل قبل شباهت دارد. هیاهوی جشن و شلیک توپ‌های مراسم نیز به آن حال‌وهوایی بزرگ‌تر می‌دهد. پس از تردیدهای مارتین در پی جدایی از ایدن و نگرانی‌اش درباره اینکه آیا می‌تواند شریک دلخواه لوئیزا باشد، این پیشروی به‌موقع است. البته بوسه پاسخ همه اختلاف‌های آن‌ها نیست؛ جذابیت ادامه داستان در این خواهد بود که رابطه‌شان بیرون از حضور یک رقیب چگونه شکل بگیرد.

خط فرعی الین و ال نیز به‌خوبی با موضوع قسمت همراه می‌شود. آن‌ها پیش از رفتن به نیویورک تلاش می‌کنند برای برت همدم پیدا کنند تا تنها نماند، اما انتخاب‌های نسنجیده‌شان نشان می‌دهد برنامه‌ریزی برای زندگی دیگران آسان‌تر از درک تغییرات زندگی خودشان به نظر می‌رسد. برت یادآوری می‌کند که رفتن به دانشگاه فقط جابه‌جایی مکان نیست. اعتراض الین به قابل‌پیش‌بینی بودن پورت ون هم پرسشی را باز می‌گذارد: آیا همان چیزهایی که امروز حوصله‌اش را سر می‌برند، فردا مایه دلتنگی نخواهند شد؟

«Love Is a Battlefield» از قسمت‌های موفق «Best Medicine» در ترکیب کمدی محلی، معمای پزشکی و پیشرفت عاطفی است. اجرای اغراق‌آمیز مرگ مارک در میدان، لجاجت بازآفرینان تاریخ و تلاش‌های الین و ال برای سامان دادن به آینده برت، شلوغی داستان را گرم و زنده نگه می‌دارند. در مرکز همه این‌ها، مارتین برای شهری می‌جنگد که مدام از آن کلافه می‌شود و بالاخره درباره زنی که دوستش دارد، از انکار دست می‌کشد. پایان قسمت رضایت‌بخش است، اما فرصت مهم‌تر تازه از راه می‌رسد: دیدن مارتین و لوئیزا در رابطه‌ای که دیگر نتوان همه دشواری‌هایش را به حضور پارکر نسبت داد.