نقدهای «The Odyssey» منتشر شد؛ حماسه کریستوفر نولان با امتیاز ۹۸ درصدی در راتن تومیتوز
انتظارها به پایان رسید و نخستین نقدهای فیلم حماسی و بسیار مورد انتظار «The Odyssey» ساخته کریستوفر نولان منتشر شد؛ اثری که فعلا بالاترین امتیاز منتقدان در کارنامه این فیلمساز را به دست آورده است.
نولان پس از موفقیت «Oppenheimer» در سال ۲۰۲۳ که نخستین جوایز اسکار (Academy Awards) بهترین کارگردانی و بهترین فیلم را برایش به همراه داشت، سراغ اقتباس از حماسه یونان باستان نوشته هومر رفت. «The Odyssey» همچنین بهعنوان نخستین فیلم بلند تاریخ شناخته میشود که تمام آن با دوربینهای فیلمبرداری ۷۰ میلیمتری آیمکس (IMAX) ساخته شده است.
تا ظهر چهارشنبه، امتیاز منتقدان فیلم در راتن تومیتوز (Rotten Tomatoes) به ۹۸ درصد رسیده که در حال حاضر بالاترین امتیاز دوران حرفهای نولان است. پیشبینیها نیز از افتتاحیهای بسیار قدرتمند در گیشه حکایت دارند.
مت دیمون در این فیلم نقش اودیسئوس را بازی میکند؛ پادشاه افسانهای یونان که پس از جنگ تروا، سفری طولانی را برای بازگشت به ایتاکا آغاز میکند تا دوباره به همسرش پنهلوپه با بازی ان هتوی و پسرش تلماخوس با بازی تام هالند برسد. زندایا، رابرت پتینسون، لوپیتا نیونگو، جان برنتال، الیوت پیج، تراویس اسکات و شارلیز ترون نیز از دیگر اعضای گروه بازیگران پرستاره فیلم هستند.
با وجود اشتیاق گسترده برای تماشای این اثر، «The Odyssey» طی ماههای اخیر با انتقادهایی در فضای مجازی نیز روبهرو شده بود. نولان اخیرا این واکنشها را «بیاهمیت» دانست و گفت بسیاری از منتقدان آنلاین فیلم هنوز آن را ندیدهاند.
در آستانه اکران فیلم در روز جمعه، دیوید رونی از هالیوود ریپورتر گروه بازیگران و کیفیت تولید را تحسین کرد و نوشت: «اگرچه «The Odyssey» یکدست نیست و به تسلط و پیچیدگی فکری «Oppenheimer» نمیرسد، گروه بازیگران بهشدت کاریزماتیک آن را ارتقا دادهاند. دیمون فوقالعاده است و به بخشهای تاریکی قدم میگذارد که در نقشهای قبلیاش بهندرت، یا شاید هرگز، تجربه نکرده بود. هتوی نیز تصویری نمونهوار از خویشتنداری محکم ارائه میدهد که آسیبپذیری را پنهان کرده است. بخش فنی، همانطور که انتظار میرفت، درجهیک است. هویته فان هویتما قاب عظیم فیلم را با تصاویر باشکوهی از لوکیشنهای تاثیرگذار در نقاط مختلف جهان پر میکند؛ تصاویری که از نظر مقیاس، بزرگ و قدرتمند هستند.»
بااینحال، رونی به مشکلات ساختاری فیلم نیز اشاره کرد: «یکی از مشکلات این است که نویسنده و کارگردان هرگز نمیتواند میان سفرهای موازی اودیسئوس و تلماخوس تعادل مناسبی برقرار کند و به همین دلیل ساختار فیلم دستوپاگیر به نظر میرسد. انتخاب هالند برای این نقش هم کمکی نمیکند. با اینکه حضور او روی پرده همیشه دوستداشتنی است، برای این نقش مناسب نیست. این بازیگر بریتانیایی مانند پتینسون، شخصیتش را با لهجه آمریکایی بازی میکند؛ اما در نهایت بیشتر شبیه پیتر پارکر با لباس یونانی به نظر میرسد و از سنگینی مسیر بلوغ تلماخوس کم میکند.»
پیتر بردشاو از گاردین (The Guardian) نیز فیلم را اثری جاهطلبانه و پرانرژی توصیف کرد: «این فیلم سرشار از جاهطلبی هیجانانگیز، جسارت، جدیت، سخاوت و ظرافت است. بله، در دیالوگها لحظاتی کلی و درشتپردازانه وجود دارد، اما حتی همانها نیز با قدرت اجرا شدهاند. فیلم مناظر عظیم و نفسگیری از تنهایی دارد که هویته فان هویتما آنها را در ابعاد آیمکس ثبت کرده است؛ فیلمبرداری که جالب است بدانید از رنگ کلیشهای و همیشگی دریا دوری میکند. در کنار این تصاویر، صحنههای نبرد و مبارزه با تمام توان پیش میروند و ضربآهنگ سنگین طبلها آنها را همراهی میکند.»
اسکات کولورا از آیجیان (IGN) «The Odyssey» را تجربهای سینمایی دانست که باید روی پرده بزرگ تماشا شود و نوشت: «نسخهای حماسی از یک شعر حماسی که بسیاری از ایدههای عجیب هومر را با نگاهی تازه اقتباس میکند و اغلب حسی از وحشت و اضطراب وجودی، و حتی کمی شوخطبعی، به داستان میبخشد. مت دیمون در نقش اصلی خوب است، هرچند بازیاش غافلگیرکننده نیست؛ اما گروه گسترده بازیگران مکمل و برخی افزودههای منحصربهفرد نولان، لحظات مختلف فیلم را تقویت میکنند.»
او در ادامه افزود: «سفر احساسی اودیسئوس گاهی بهاندازه یک روز طوفانی در دریا ناپایدار است و مضمون فروپاشی تمدن نیز بهاندازه کافی پرورش نیافته؛ بااینحال، نگاه کلان فیلم به تاثیر جنگ بر کسانی که مجبور به مشارکت در آن میشوند، بهخوبی از کار درآمده است. «The Odyssey» بینقص نیست، اما همچنان تجربه بسیار خوبی برای سینماروهاست.»
جان نوجنت از امپایر (Empire) بیش از همه تحت تاثیر مقیاس فیلم قرار گرفته و نوشته است: «ابعاد و دامنه این اثر، صادقانه بگویم، حیرتآور است. این نوعی فیلمسازی در مقیاسی است که تعداد کمی از کارگردانان معاصر میتوانند بهطور واقعبینانه آن را تصور، مطالبه یا اجرا کنند. بااینحال، چشمگیرترین بخش فیلم لحظات آرامتر آن است.»
او همچنین بازی سامانتا مورتون در نقش سیرسه را ستود: «سیرسه با بازی سامانتا مورتون، نزدیکترین تجربه نولان به وحشت تمامعیار را رقم میزند؛ سکانسی شگفتانگیز و سرشار از خشم تکاندهنده و اندوه نسبت به فرومایگی انسانها.» نوجنت در پایان نوشت: «شاید داستان در جهانی اسطورهای اتفاق بیفتد، اما نولان بار دیگر خشم خود را متوجه حماقت بشری میکند که برای ما آشناست؛ آن هم روی بومی عظیم در ابعاد آیمکس. هیچکس این کار را بهتر انجام نمیدهد.»
رابی کالین از تلگراف (The Telegraph) نیز «The Odyssey» را بهترین فیلم سال تا اینجا دانست و نوشت: «نولان و همکارانش ماشین سینمایی عجیب، هراسانگیز و پیشگامی ساختهاند که با فاصله، بهترین فیلم سال تا این لحظه است. خالق آن به بازی با زمان شهرت دارد و شاید این بزرگترین بازی او باشد: تبدیل یکی از قدیمیترین داستانهای ادبیات به رای اعتمادی برای آینده سینمای بلاکباستر.»
