نقد فصل اول «Little House On The Prairie»؛ اقتباسی خوش‌نیت اما فشرده و کم‌جان

بیش از ۵۰ سال پس از پخش نسخه کلاسیک شبکه ان‌بی‌سی (NBC)، نتفلیکس (Netflix) با اقتباس تازه‌ای از «Little House On The Prairie» سراغ رمان‌های کودکانه لورا اینگالز وایلدر (Laura Ingalls Wilder) رفته است؛ اما نتیجه بیشتر شبیه نسخه‌ای خلاصه‌شده و خشک از همان داستان آشناست تا بازآفرینی‌ای که بتواند جای پای مستقلی برای خود بسازد.

نسخه قدیمی «Little House On The Prairie» در طول ۹ فصل و حدود ۲۰۰ قسمت فرصت داشت شخصیت‌ها را آرام‌آرام بزرگ کند، تغییر دهد و به جامعه کوچک اطرافشان عمق ببخشد. همین گستردگی باعث می‌شد سریال، با وجود نگاه بیش از حد خوش‌بینانه و تا حدی پاک‌سازی‌شده‌اش به زندگی در غرب میانه و دشت‌های بزرگ آمریکا در قرن نوزدهم، همچنان تجربه‌ای صبور، وسیع و ماندگار باشد. اما نسخه نتفلیکس تنها در هشت قسمت تلاش می‌کند بخش‌های ابتدایی سفر خانواده اینگالز را روایت کند و همین فشردگی، به آن ضربه می‌زند.

فصل اول از نظر نیت، قابل احترام است و در لحظاتی که سرعتش را کم می‌کند، به‌خصوص در پرداخت روابط شخصیت‌ها و شکل‌گیری جامعه دورافتاده اطراف آن‌ها، بهتر عمل می‌کند. با این حال، اغلب اوقات بیشتر شبیه خلاصه‌ای از وقایع است تا یک درام زنده و نفس‌دار. مشکل فقط زمان محدود نیست؛ ظاهر سریال هم مثل بسیاری از تولیدات نتفلیکس بیش از حد صاف، صیقلی و بی‌بافت است و حس غوطه‌وری در فضای تاریخی را کاهش می‌دهد. حتی صحنه عبور خطرناک از رودخانه در ابتدای فصل، به‌قدری مصنوعی از کار درآمده که شروع سریال را سست می‌کند.

بازیگران، از جمله لوک بریسی (Luke Bracey) در نقش چارلز اینگالز، کرازبی فیتزجرالد (Crosby Fitzgerald) در نقش کارولاین اینگالز و اسکای‌واکر هیوز (Skywalker Hughes) و آلیس هالزی (Alice Halsey) در نقش مری و لورا، اجراهایی صمیمی و تلاش‌مند ارائه می‌دهند. اما سریال به‌ندرت به آن‌ها فرصت می‌دهد واقعا بازی کنند. استفاده زیاد از مونتاژ و موسیقی احساسیِ بیش از حد مستقیم، مدام به مخاطب می‌گوید چه احساسی باید داشته باشد، به‌جای آن‌که اجازه دهد احساسات از دل صحنه‌ها شکل بگیرد.

یکی از تلاش‌های مهم نسخه جدید، پرداختن به مسئله سکونت خانواده اینگالز در قلمرو قوم اوسیج (Osage Nation) است. سریال صریحا نشان می‌دهد که این داستان در سرزمینی متعلق به اوسیج‌ها رخ می‌دهد و مهاجران سفیدپوست در تلاش‌اند بخشی از این زمین را برای ساخت خانه بخرند؛ پیشنهادی که با موافقت کامل روبه‌رو نمی‌شود. این خط روایی از نظر ایده قابل توجه است و یادآور حساسیت‌های تاریخی آثاری مانند «Killers Of The Flower Moon» است.

با این حال، سریال در مواجهه با این موضوع جدی چندان شجاع نیست. برخلاف فیلم مارتین اسکورسیزی (Martin Scorsese) که از نمایش واقعیت‌های تلخ خشونت آمریکایی عقب نمی‌نشست، این نسخه از «Little House On The Prairie» انگار گوشه‌های تاریک‌تر موضوع را نرم و بی‌خطر می‌کند. لازم نیست سریال به سنگینی یک حماسه تاریخی سه‌ساعته باشد، اما وقتی شخصیت‌های اوسیج عمق درونی کافی پیدا نمی‌کنند و رابطه دو طرف بیش از حد سازگار و آرام جلوه می‌کند، تلاش سریال برای بازنگری در این داستان تا حدی خنثی می‌شود.

بهترین قسمت فصل، اپیزودی است که با بارش سنگین برف همراه می‌شود و اریکا ترمبلی (Erica Tremblay)، سازنده «Fancy Dance»، آن را کارگردانی کرده است. در این قسمت، سریال برای مدتی ریتم بهتری پیدا می‌کند؛ صحنه‌ها آرام‌تر، ظریف‌تر و تاثیرگذارتر می‌شوند و بازیگران فرصت بیشتری برای نفس کشیدن پیدا می‌کنند. قرار گرفتن شخصیت‌ها در فضاهای بسته، گفت‌وگوهای آرام و تأمل درباره گذشته و آینده، همان چیزی است که باقی فصل کمتر به آن دست می‌یابد.

در بعضی لحظات بعدی نیز، سریال به حال‌وهوایی ملانکولیک‌تر و سنجیده‌تر نزدیک می‌شود؛ مثلا وقتی چارلز از خانه بیرون می‌آید و نور روی چهره‌اش می‌افتد، برای لحظه‌ای حسی نزدیک به «Train Dreams» شکل می‌گیرد. اما این کیفیت گذراست و فصل هرگز نمی‌تواند آن را به استاندارد ثابت خود تبدیل کند.

در نهایت، «Little House On The Prairie» نتفلیکس به بدی اقتباس لایو اکشن «Avatar: The Last Airbender» نیست، اما گرفتار بسیاری از همان مشکلات اقتباس‌های فشرده می‌شود: جابه‌جایی و گسترش برخی عناصر بدون افزودن عمق احساسی واقعی. سریال از رودخانه داستان عبور می‌کند، اما به‌سختی؛ و در مسیر، بخش زیادی از ظرفیت و وعده‌ای را که می‌توانست داشته باشد، از دست می‌دهد.