انجانت کومر، بازیگر «The Loved One» و «The Baby»، در ۸۶سالگی درگذشت

انجانِت کومر، بازیگری که با «The Loved One»، «The Appaloosa» و فیلم ترسناک نامتعارف «The Baby» شناخته می‌شد، در ۸۶سالگی درگذشت. کارنامه او داستان استعدادی بود که خیلی زود به نقش‌های اصلی رسید، اما شهرت ناگهانی و تصمیم‌های شخصی، مسیر حرفه‌ای‌اش را به جهتی دور از انتظار برد.

هالیوود ریپورتر با استناد به گواهی فوت ثبت‌شده در اداره بهداشت عمومی شهرستان لس‌آنجلس گزارش داد که کومر روز ۲۸ مه در مرکز پزشکی یوسی‌ال‌ای سانتا مونیکا درگذشته است. او با سرطان خون و مشکلات قلبی روبه‌رو بود.

کومر در دهه ۱۹۶۰ فرصت داشت در دو فیلمی بازی کند که بعدها به آثار شاخص آن دوران تبدیل شدند: مقابل رابرت ردفورد در «Barefoot in the Park» و در کنار وارن بیتی در «Bonnie and Clyde». او هر دو پیشنهاد را رد کرد و نقش‌ها در نهایت به‌ترتیب به جین فوندا و فی داناوی رسیدند.

این بازیگر در گفت‌وگویی با ورنون اسکات از خبرگزاری یونایتدپرس در سال ۱۹۸۱، دلیل تصمیمش را رابطه‌ای عاطفی با یک بازیگر عنوان کرد: «رابطه‌ای داشتم که برایم خیلی مهم بود؛ با مردی بازیگر که نمی‌خواست در سینما کار کنم. آن موقع جوان و خام بودم.» او در همان مصاحبه گفت که در آن مقطع از حرفه‌اش بیزار بوده است.

ماجرای «Funeral in Berlin» نیز به موقعیت حرفه‌ای او آسیب زد. کومر قرار بود در این فیلم جاسوسی محصول ۱۹۶۶، از مجموعه ماجراهای هری پالمر و دنباله «The Ipcress File»، مقابل مایکل کین بازی کند. اما هنگام فیلم‌برداری، آخر هفته‌ها بدون اطلاع هری سالتزمن، تهیه‌کننده، آلمان را ترک می‌کرد تا نزد شریک عاطفی‌اش برود. سرانجام اوا رنتسی جای او را گرفت.

کومر بعدها با لحنی سخت‌گیرانه نسبت به خودش گفت: «چون “Funeral in Berlin” را رها کرده بودم، به دیوانه‌بودن معروف شدم. شاید هم رفتارم همین‌طور بود. می‌دانید، مثل بیشتر بازیگران موفق، آرام‌آرام حرفه‌ام را نساختم. بعد از چند حضور تلویزیونی، یک‌دفعه ستاره سینما شدم. از نظر عاطفی نمی‌دانستم چطور با همه این‌ها کنار بیایم.»

او روز ۷ اوت ۱۹۳۹ در داوسون، شهری کوچک در تگزاس، به دنیا آمد و در همان‌جا به دبیرستان رفت. در ۱۶سالگی عنوان ملکه نمایشگاه و رودئوی کورسیکانا را به دست آورد و بعدها در پاسادینا پلی‌هاوس بازیگری خواند. بایرون رافائل، مدیر برنامه، همان‌جا استعدادش را دید و نمایندگی او را پذیرفت.

حضور تلویزیونی کومر در سال ۱۹۶۲ با قسمت‌هایی از «My Three Sons» و «The Donna Reed Show» آغاز شد. سال بعد در «Gunsmoke»، «Ben Casey» و درام ۹۰دقیقه‌ای شبکه ای‌بی‌سی، «Arrest and Trial»، نقش مهمان گرفت. بازی او در نقش یک کارگر جنسی در اثر اخیر، نامزدی امی بازیگر نقش مکمل زن را برایش به همراه داشت.

پس از حضور در یک داستان دوقسمتی «Dr. Kildare» در سال ۱۹۶۴، همان سال با کمدی «Quick, Before It Melts» به کارگردانی دلبرت من وارد سینما شد. او در این فیلم، در کنار جورج ماهاریس و رابرت مورس، نقش مهماندار هواپیما را بازی می‌کرد.

نقش تعیین‌کننده بعدی‌اش، ایمی تاناتوجنوس، آرایشگر اجساد در طنز تلخ تونی ریچاردسون درباره صنعت مراسم تدفین، «The Loved One» محصول ۱۹۶۵ بود. جالب آنکه کومر ابتدا حاضر نشد برای نقش تست بدهد. او در مصاحبه‌ای با تی‌وی گاید گفته بود: «فکر کردم چه مسخره؛ من و ۴۹ نفر دیگر. برای همین نرفتم.»

اما دیداری مستقیم با ریچاردسون همه‌چیز را تغییر داد: «بعداً ترتیب دادند که شخصاً با آقای ریچاردسون ملاقات کنم. درباره نقش حرف زدیم و روز بعد زنگ زد و گفت نقش مال من است.»

کومر در این فیلم دوباره با مورس هم‌بازی شد و یکی از دیالوگ‌های به‌یادماندنی آن را گفت؛ فهرستی از شیوه‌های مختلف تدفین که با لحنی شیرین و کاملاً عادی ارائه می‌شد. بازلی کراوتر، منتقد نیویورک تایمز، نیز بازی او را در نقش دختر شیرین‌زبان و ساده‌لوح مجموعه تدفین ویسپرینگ گلیدز تحسین کرد.

او در وسترن «The Appaloosa» به کارگردانی سیدنی جی. فیوری، مقابل مارلون براندو و جان ساکسون ظاهر شد و در «Guns for San Sebastian» محصول ۱۹۶۸ نیز نقش زنی مکزیکی را بازی کرد. میان این دو فیلم، در «Banning» محصول ۱۹۶۷ با رابرت واگنر و جیل سنت جان هم‌بازی شد.

فیلم‌های بعدی او، از جمله «In Enemy Country»، «Rabbit, Run» و «The Firechasers»، توجه چندانی برنینگیختند. بااین‌حال، حضورش در نقش یک مددکار اجتماعی جدی و متعهد، مقابل روث رومن در «The Baby» محصول ۱۹۷۳، برای طرفدارانش به یکی از نقش‌آفرینی‌های قابل‌توجه کارنامه او تبدیل شد.

ماریانا هیل، دیگر بازیگر «The Baby»، در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۶ با شان چانگ برای وبلاگ هیل پلیس، از دقت کومر در ساخت شخصیتش یاد کرد: «به من می‌گفت: “می‌خواهم برای شخصیتم یک زندگی درونی بسازم و روی این و آن کار کنم.” به حرفش گوش می‌دادم و من هم برای شخصیت خودم انتخاب‌های پنهانی می‌ساختم.»

کارنامه کومر در سال‌های بعد با آثاری چون «Lepke» در کنار تونی کرتیس، «Fire Sale»، «The Underneath» ساخته استیون سودربرگ و «A Bird of the Air» ادامه یافت. او همچنین در سریال‌هایی از جمله «Bonanza»، «Mod Squad»، «Love, American Style»، «Mannix»، «Columbo»، «Jake and the Fatman»، «The Blue Knight»، «Hotel» و «The Practice» نقش مهمان داشت.

رابطه‌ای که در دهه ۱۹۶۰ بر انتخاب‌های حرفه‌ای کومر سایه انداخت، سرانجامی پیدا نکرد. او بعدها، از سال ۱۹۷۶ تا زمان جدایی در ۱۹۸۳، همسر رابرت کلین، نویسنده، فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان آثاری چون «Weekend at Bernie’s»، «Where’s Poppa?» و «Fire Sale» بود. خواهر بزرگ‌ترش، جرا تیلمن، از بازماندگان اوست و هنگام تماس هالیوود ریپورتر، تمایلی به اظهارنظر درباره درگذشتش نداشت.

زندگی حرفه‌ای کومر را می‌توان با نقش‌هایی که نپذیرفت به یاد آورد، اما چنین نگاهی، بازی‌های ماندگار و تلاشش برای ادامه‌دادن را نادیده می‌گیرد. او در همان مصاحبه سال ۱۹۸۱، با وجود همه فرازونشیب‌ها، گفته بود: «کاملاً مطمئنم دوباره به اوج حرفه‌ام برمی‌گردم. قبلاً توانسته‌ام و باز هم می‌توانم. باید خودم باورش داشته باشم تا دیگران هم باور کنند.»