مت دیمون از جراحی مغز همسرش یک هفته پیش از اسکار گفت
بازیگر «Oppenheimer» در گفت‌وگو با جی‌کیو از بحران پزشکی لوسیانا، حضور غیرمنتظره‌شان در مهمانی پس از اسکار و نگاهش به ماندگاری فیلم‌ها فراتر از جوایز صحبت کرد.
شبی که «Oppenheimer» جوایز اسکار را یکی پس از دیگری به دست می‌آورد، برای مت دیمون و همسرش لوسیانا معنایی فراتر از موفقیت سینمایی داشت. دیمون به‌تازگی فاش کرده که همسرش در اوایل سال ۲۰۲۴ دچار آنوریسم مغزی شده و تنها یک هفته پیش از نودوششمین دوره اسکار تحت جراحی قرار گرفته بود؛ اتفاقی که باعث شد آن‌ها در مراسم حاضر نشوند، اما پایان آن شب را به خاطره‌ای شخصی و عاطفی تبدیل کرد.
دیمون در گفت‌وگوی روی جلد مجله جی‌کیو، ضمن اطمینان دادن درباره وضعیت همسرش گفت: «خدا را شکر، حالش کاملاً خوب است. اما هفته قبل از اسکار جراحی مغز داشت. شب اسکار اولین شبی بود که آن‌قدر حالش بهتر شده بود و انرژی داشت که بتواند بلند شود.»
به گفته او، لوسیانا برای آن شب لباسی تهیه کرده بود و با پیشنهاد رفتن به مهمانی پس از مراسم، غافلگیرش کرد. پشت این تصمیم، خاطره‌ای قدیمی قرار داشت: غیبت آن‌ها در شبی که «The Departed» اسکار بهترین فیلم را برد و مارتین اسکورسیزی جایزه بهترین کارگردانی را گرفت.
دیمون آن روزها برای فیلم‌برداری واحد دوم «The Bourne Ultimatum» مشغول کار بود و همراه همسر و فرزند نوزادشان در میامی زندگی می‌کرد. او تعریف کرد: «من و لوسی روی تخت دراز کشیده بودیم و مراسم را می‌دیدیم. برای مارتی خیلی استرس داشتیم. وقتی برنده شد، از خوشحالی توی اتاق بالا و پایین می‌پریدم. بعد نوبت بهترین فیلم شد و «The Departed» برد. همان لحظه فهمیدم اصلاً به این احتمال فکر نکرده بودم. برگشتم به لوسی گفتم: لعنتی، باید آنجا می‌بودیم!»
تماس‌های بازیگران و استودیو در هفته‌های بعد، با این پرسش که «پس تو کجا بودی؟»، حس از دست دادن آن جشن مشترک را بیشتر کرده بود. لوسیانا این خاطره را فراموش نکرده بود و نمی‌خواست موفقیت «Oppenheimer» هم بدون حضور آن‌ها در کنار همکاران دیمون بگذرد.
دیمون گفت: «یادش بود دفعه قبل نرفته بودم. گفت: این بار می‌رویم بیرون. کاری که کرد واقعاً شجاعانه بود و برایم خیلی معنا داشت.»
«Oppenheimer» آن شب علاوه بر بهترین فیلم، جوایز بهترین کارگردانی برای کریستوفر نولان، بهترین بازیگر مرد برای کیلین مورفی و بهترین بازیگر نقش مکمل مرد برای رابرت داونی جونیور را به دست آورد. دیمون نه برای این فیلم و نه برای «The Departed» نامزد اسکار بازیگری نشده بود، اما می‌گوید این موضوع لذت کار را برایش کم نمی‌کند.
او توضیح داد: «این چیزی نیست که بتوانی کنترلش کنی. باید کارت را انجام بدهی و پاداشت هم همان کار باشد. وگرنه اگر برنده نشوی، قرار است بابت تجربه‌ای که واقعاً مثبت بوده احساس بدی پیدا کنی؟ نباید آن را به چیزی منفی تبدیل کرد.»
از نگاه دیمون، فاصله گرفتن از هیجان فصل جوایز، تصویر روشن‌تری از ارزش آثار می‌دهد. او با اشاره به تماشای فیلم‌های قدیمی گفت دانستن اینکه کدام بازیگر اسکار گرفته و کدام نگرفته، دیگر معیار اصلی قضاوت تماشاگر نیست.
پیشنهادش هم این است که جوایز را با ۲۰ یا ۲۵ سال تاخیر بدهند؛ زمانی که بهتر می‌توان فهمید کدام فیلم‌ها ماندگار شده‌اند و کدام‌ها بیشتر محصول تب‌وتاب زمانه بوده‌اند. برای او، آشنایی نسل تازه با «Good Will Hunting» نمونه‌ای ملموس از همین ماندگاری است: «آدم‌هایی درباره فیلم با من حرف می‌زنند که موقع اکرانش هنوز به دنیا نیامده بودند. برای من و بن خیلی جذاب است که نسل تازه‌ای آن را می‌بیند.»
دیمون با «The Odyssey» نولان بار دیگر در مرکز گمانه‌زنی‌های فصل جوایز قرار گرفته است؛ پیش‌بینی‌هایی که او را از گزینه‌های جدی نامزدی بهترین بازیگر مرد و فیلم و کارگردانش را از مدعیان رشته‌های اصلی می‌دانند، هرچند نتیجه هنوز روشن نیست. با این حال، معیار موفقیت برای او ظاهراً جای دیگری است: فیلمی که سال‌ها بعد همچنان تماشاگر پیدا کند، و شبی که ارزشش نه فقط با مجسمه‌های طلایی، بلکه با همراهی همسرش به یاد بماند.
