تارانتینو با کنار کشیدن از دنباله «Once Upon a Time in Hollywood» احساس کردم برد پیت را ناامید کرده‌ام

کوئنتین تارانتینو وقتی تصمیم گرفت کارگردانی ادامه داستان کلیف بوث را بر عهده نگیرد، بیش از همه نگران برد پیت بود؛ بازیگری که این نقش برایش اسکار به همراه آورد و مشتاق بود دوباره به دنیای آن برگردد. حالا با سپرده شدن کارگردانی «The Further Mis-Adventures of Cliff Booth» به دیوید فینچر، تارانتینو از احساس گناه اولیه و هیجانی گفته که جای آن را گرفت: دیدن فیلم‌نامه‌اش در دستان فیلم‌سازی که تحسینش می‌کند.

تارانتینو در گفت‌وگو با امپایر، درباره واکنش خود به کنار کشیدن از کارگردانی این پروژه گفت: «وقتی تصمیم گرفتم فیلم را نسازم، برد همان کسی بود که واقعاً احساس می‌کردم دارم ناامیدش می‌کنم. از این بابت احساس بدی داشتم.»

پیت برای بازی در نقش بدلکار هالیوودی، کلیف بوث، در فیلم محصول ۲۰۱۹ «Once Upon a Time in Hollywood» اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را گرفت. او بنا بر گزارش‌ها علاقه داشت داستان این شخصیت ادامه پیدا کند، اما تارانتینو با وجود نوشتن فیلم‌نامه تازه، تصمیم گرفت این پروژه دهمین و آخرین فیلمش در مقام کارگردان نباشد.

در شرایطی که به گفته تارانتینو، پیت از اینکه دیگر قرار نیست کلیف بوث را بازی کند ناامید شده بود، احتمال ورود فینچر مسیر پروژه را تغییر داد. این انتخاب برای پیت به معنای همکاری دوباره با کارگردانی بود که پیش‌تر در «Seven»، «Fight Club» و «The Curious Case of Benjamin Button» با او کار کرده بود.

تارانتینو می‌گوید شنیدن خبر علاقه احتمالی فینچر چنان غافلگیرش کرد که باورش نمی‌شد: «از تعجب خشکم زد. گفتم: جدی؟ فکر می‌کنید علاقه‌مند باشد؟ معلوم است که آره؛ فیلم‌نامه را به او نشان بدهید!»

با این حال، همان اشتیاق زیاد به نگرانی تازه‌ای تبدیل شد. تارانتینو نمی‌خواست در گفت‌وگوهای اولیه چیزی بگوید که فینچر را از پذیرفتن پروژه منصرف کند. او با تشبیهی بی‌پرده و شوخ‌طبعانه، وضعیت خود را به مردی تشبیه کرد که می‌کوشد زنی بسیار جذاب را به رابطه ترغیب کند و مدام مراقب است حرفی نزند که همه‌چیز را خراب کند.

پشت این شوخی، مسئله‌ای جدی‌تر درباره جایگاه او به‌عنوان نویسنده قرار دارد. تارانتینو توضیح داد: «یکی از چیزهایی که باعث شد این همکاری شکل بگیرد، هیجان من برای کارگردانی نوشته‌ام توسط دیوید بود. به‌عنوان فیلم‌نامه‌نویس احترام زیادی دیده‌ام، اما هنوز حس می‌کنم مردم مرا کارگردانی می‌دانند که فقط برای خودش می‌نویسد. اینکه کارگردانی در سطح دیوید حاضر باشد یک سال و نیم از زندگی‌اش را صرف نوشته من کند، فوق‌العاده بود. این خیلی چیزها درباره خود فیلم‌نامه می‌گفت.»

داستان «The Further Mis-Adventures of Cliff Booth» هشت سال پس از وقایع فیلم قبلی می‌گذرد. هالیوود سال ۱۹۶۹ جای خود را به سال ۱۹۷۷ داده و کلیف بوث این بار در نقش کارچاق‌کن یک استودیو ظاهر می‌شود؛ کسی که وظیفه‌اش حل‌وفصل دردسرهای استودیو است. این فیلم نتفلیکس قرار است ۲۵ نوامبر در سالن‌های آی‌مکس به نمایش درآید.

فینچر نیز در همان گفت‌وگو با امپایر، از اشتیاق پیت و موقعیت نامعمولی گفته که شناخت عمیق بازیگر از شخصیت برای او ایجاد کرده است: «برد حسابی درگیر این نقش است. عجیب‌ترین و جالب‌ترین بخش ماجرا برای من این بود که هیچ‌وقت در موقعیتی نبوده‌ام که بازیگر، شخصیت را بیشتر از آنچه من هرگز بتوانم بشناسم، بشناسد. گاهی هم لازم است در برابر این شناخت مقاومت کنی.»

به گفته فینچر، همکاری آن‌ها بر تفاوت میان آشنایی او با اتفاقات تازه فیلم‌نامه و شناخت پیت از هویت کلیف بنا شده بود: «من بخش‌های تازه داستان را می‌شناختم و برد می‌دانست این آدم کیست. برای همین می‌توانست در برابر طوفان سوال‌های من، از “این چه می‌شود؟” تا “آن چه می‌شود؟”، دوام بیاورد. می‌گفت: نه، نه، نه؛ این را می‌شناسم، خیالت راحت.»

این جابه‌جایی پشت دوربین، ادامه داستان کلیف بوث را به تجربه‌ای متفاوت تبدیل کرده است: تارانتینو شخصیت و موقعیت‌های تازه را نوشته، پیت حافظ شناختی است که از نقش با خود آورده و فینچر قرار است به این ترکیب شکل سینمایی بدهد. برای تارانتینو، جذابیت پروژه حالا فقط بازگشت کلیف نیست؛ فرصتی است تا فیلم‌نامه‌اش بیرون از جهان کارگردانی خودش، با نگاه فیلم‌سازی دیگر جان بگیرد.