جوبی سرنی، صداپیشه شخصیت محبوب پیلزبری، در ۷۸سالگی درگذشت

جوبی سرنی شاید برای بسیاری از مخاطبان چهره‌ای آشنا نبود، اما صدایش را با خنده‌های شخصیت خمیری و بازیگوش پیلزبری به یاد می‌آوردند. این بازیگر و صداپیشه آمریکایی که کارنامه‌اش از کمدی بداهه تا کارگردانی یک نمایش صوتی ۹۸ساعته گسترده بود، در ۷۸سالگی درگذشت.

خانواده سرنی اعلام کردند او که ساکن گریزلِیک در ایالت ایلینوی بود و با بیماری آلزایمر زندگی می‌کرد، روز ۳۰ اکتبر از دنیا رفت.

سرنی پس از پل فریز و جف برگمن، صداپیشگی شخصیت تبلیغاتی پیلزبری داوبوی را بر عهده گرفت؛ همان آدمک خمیری سفیدرنگی که با اشاره به شکمش می‌خندید. او تا حدود سال ۲۰۲۰ به این شخصیت، با نام پاپین فرش، صدا می‌داد و لحن زیر و خنده‌هایش بخشی از هویت تبلیغاتی برند پیلزبری شده بود.

البته این همکاری طولانی همیشه بی‌دردسر نبود. سرنی در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۰۷، با طنز از مدیری یاد کرده بود که علاقه‌ای به صدای این شخصیت نداشت: «گاهی مدیر تازه‌ای می‌آمد. یکی‌شان گفت: می‌دانی، من همیشه از صدای داوبوی بدم می‌آمده؛ یعنی از صدای تو. هر کاری بتوانم می‌کنم که دیگر حرف نزند.»

او ادامه داده بود: «این ماجرا حدود هفت سال پیش بود. آن مدیر سال بعد اخراج شد و کارکنان یک طبقه هم همراهش رفتند. سال بعدش من دو برابر حرف زدم تا جبران شود.»

حضور سرنی در دنیای تبلیغات به پیلزبری محدود نمی‌شد. او در آگهی‌های شوینده چیر، محصول پراکتر اند گمبل، نقش نمایش‌دهنده‌ای بی‌کلام را بازی می‌کرد که به «مرد چیر» یا «نمایش‌دهنده خاموش» معروف بود. در تبلیغات حشره‌کش رِید نیز به حشره‌هایی صدا می‌داد که به تعبیر خودش «هزاران بار» کشته می‌شدند. صداپیشگی یکی از حباب‌های تمیزکننده در آگهی‌های پاک‌کننده حمام داو هم بخشی دیگر از کارنامه تبلیغاتی او بود.

پشت این نقش‌های کوتاه و به‌یادماندنی، فعالیت حرفه‌ای گسترده‌ای جریان داشت. سرنی بیش از ۳۰ سال مالک و مدیر استودیوی ضبط سرنی/آمریکن کریتیو در محله ریور نورث شیکاگو بود. این مجموعه هزاران پروژه، از تبلیغات و فیلم‌های بلند تا کتاب‌های صوتی، را به سرانجام رساند.

یکی از شاخص‌ترین دستاوردهای او، کارگردانی «The Word of Promise» بود؛ تولیدی نمایشی و ۹۸ساعته از کتاب مقدس بر پایه نسخه نیو کینگ جیمز که بیش از ۵۰۰ بازیگر در آن حضور داشتند. جیم کاویزل نقش عیسی، ماریسا تومی نقش مریم مجدلیه و ریچارد دریفوس نقش موسی را اجرا کردند. گری سینیس در نقش داوود، جیسون الکساندر در نقش یوسف، ماکس فون سیدو در نقش نوح، جان وویت در نقش ابراهیم، لوک پری در نقش یهودا و مارسیا گی هاردن در نقش استر نیز از دیگر چهره‌های این پروژه بودند.

سرنی همچنین قسمت‌هایی از سریال «The Twilight Zone» شبکه سی‌بی‌اس را برای رادیو اقتباس کرد و برای یک مجموعه پادکستی نیز قسمت‌های تازه نوشت؛ فعالیت‌هایی که نشان می‌داد علاقه‌اش به قصه‌گویی صوتی، فراتر از اجرای شخصیت‌های تبلیغاتی است.

او پنجم دسامبر ۱۹۴۷ در سیسرو، ایلینوی، به دنیا آمد. پدر و مادرش، جو و بی، نام‌های خود را ترکیب کردند و نام کوچک جوبی را برای او ساختند. سرنی در سال ۱۹۶۶ از دبیرستان مورتون ایست فارغ‌التحصیل شد و سپس مدرک کارشناسی گفتار و نمایش را از دانشگاه والپارایزو گرفت. او که زمانی قصد ورود به مدرسه علوم دینی را داشت، مسیر تئاتر را ادامه داد و کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه نورث‌وسترن دریافت کرد.

در دهه ۱۹۷۰، سرنی به گروه کمدی سکند سیتی پیوست و هم روی صحنه اصلی این گروه در شیکاگو و هم در تورهای سراسری آن، کمدی بداهه اجرا کرد. حضور سینمایی او نیز با نقش‌های مکمل و کوتاه ادامه یافت: کارمند پذیرش در «Somewhere in Time» محصول ۱۹۸۰، خیاط در «My Best Friend’s Wedding» محصول ۱۹۹۷ و بانکدار در «Road to Perdition» محصول ۲۰۰۲.

«Rent-a-Cop»، «Mo’ Money»، «Love and Action in Chicago»، «Novocaine» و «Legally Blonde 2: Red, White & Blonde» از دیگر فیلم‌های کارنامه او بودند. سرنی در قسمت‌هایی از سریال‌های «Lady Blue»، «Early Edition» و «Chicago Hope» نیز ظاهر شد.

او بیرون از استودیو و صحنه هم روحیه‌ای اجتماعی و پرجنب‌وجوش داشت. برای نشریه اسکرین مگزین ستون هفتگی «ADventures in Advertising» را می‌نوشت، در دهه شصت زندگی‌اش همچنان کارتینگ می‌کرد و با اشتیاق قطارهای مدل جمع‌آوری می‌کرد.

آیلین، همسر ۵۶ساله‌اش، دو پسرش تیم و پاتریک، عروس‌هایش آندریا و لیلی و نوه‌هایش آرچر و کلیو از بازماندگان او هستند.

میراث سرنی فقط در نقش‌های سینمایی یا حجم تولیدات استودیویش خلاصه نمی‌شود؛ بخشی از آن در صداهای کوتاهی باقی مانده که بی‌آنکه نام اجراکننده‌شان را بدانیم، به حافظه روزمره راه پیدا می‌کنند. نگاه خودش به این حرفه نیز همین‌قدر صمیمی بود: «خوش‌شانسم که هر روز می‌توانم آدم متفاوتی باشم. آخرش هم خوشحالم که پای تصمیم به‌ظاهر غیرمسئولانه‌ام برای خوش‌گذراندن ماندم. همین باعث می‌شود هر روز، پایان قصه‌ام خوش باشد.»