دنباله «Inherit» با بازگشت داویکا هورن ساخته می‌شود؛ کابوس مادربزرگ جاودانه ادامه دارد

مادربزرگی با ظاهری جوان، سلیقه‌ای امروزی و روحی چندصدساله که در وجودش پنهان شده است؛ بانجونگ پیسانتاناکون برای ترساندن تماشاگران «Inherit» به سراغ شخصیتی رفته که به همان اندازه که جذاب است، خطرناک هم هست. حالا این کارگردان تایلندی در گفت‌وگو با ورایتی تایید کرده که فیلم وحشت روان‌شناختی تازه‌اش دنباله خواهد داشت و داویکا هورن نیز برای بازی در آن بازمی‌گردد.

«Inherit» نخستین نمایش جهانی خود را در سپتامبر، در بخش سنترپیس جشنواره فیلم تورنتو تجربه کرد و به‌عنوان فیلم اختتامیه جشنواره سینمای جهان جاکارتا نیز انتخاب شده است. اکران عمومی آن در تایلند از ۱۹ نوامبر آغاز می‌شود. هنوز جزئیاتی درباره داستان، زمان تولید یا اکران دنباله اعلام نشده است.

این فیلم همکاری دوباره پیسانتاناکون و هورن پس از کمدی ترسناک «Pee Mak» محصول ۲۰۱۳ است؛ اثری که عنوان پرفروش‌ترین فیلم داخلی تاریخ گیشه تایلند را در اختیار دارد. در همکاری تازه، هورن نقش ورانات را بازی می‌کند؛ مادربزرگی جوان‌چهره که به خانه خانواده ثروتمند نوه‌اش نقل مکان می‌کند. اعضای خانواده به‌تدریج درمی‌یابند که او میزبان روح یک صدپای چندصدساله است؛ موجودی با نقشه‌هایی شوم برای اویی، جوان‌ترین عضو خانه با بازی بایپور تیتیا جیراپورنسیلپ.

هورن از ابتدا انتخاب نخست کارگردان برای نقش این مادربزرگ جاودانه بود. پیسانتاناکون درباره تصویری که از شخصیت داشت، می‌گوید: «این زن باید هم‌زمان جذاب، زیبا و بامزه باشد. برای من یک چهره شاخص مد هم هست. اولین تصویری که از او در ذهنم داشتم، زنی بود که با بیکینی کنار استخر آفتاب می‌گیرد؛ کاملا امروزی. مثل زن‌های همین دوره حرف می‌زند، با چت‌جی‌پی‌تی صحبت می‌کند و خیلی خوب خودش را با زمانه وفق می‌دهد.»

برای رسیدن به ترکیب اغواگری و تهدید، کارگردان از هورن خواسته بود دو شخصیت مشهور سینما را مطالعه کند: کاترین ترامل با بازی شارون استون در «Basic Instinct» و هانیبال لکتر با بازی آنتونی هاپکینز در «The Silence of the Lambs». این الگوها نشان می‌دهند که قرار نیست ترس فقط از ماهیت فراطبیعی ورانات بیاید؛ جذابیت و تسلط او بر دیگران نیز بخشی از خطر است.

هورن که در کمدی‌تریلر هجوآمیز تایلندی «A Useful Ghost»، برنده جایزه بزرگ هفته منتقدان کن در سال ۲۰۲۵، نیز بازی کرده، این دو فیلم را بازگشت خود به سینما می‌داند. او می‌گوید انتخاب نقش سینمایی برایش تصمیمی طولانی‌مدت است: «برای فیلم خیلی با دقت پروژه انتخاب می‌کنم. هر کار تقریبا یک سال از زندگی‌ام را می‌گیرد، پس باید چیزی باشد که بتوانم این مدت با آن زندگی کنم و روحم را به‌عنوان بازیگر درگیر کند. پس به من اعتماد کنید و ببینیدشان؛ من از قبل برایتان دست‌چین کرده‌ام.»

پیسانتاناکون در این گفت‌وگو از تغییر نگاه خودش به سینمای وحشت نیز گفته است. به اعتقاد او، حدود ۲۰ سال پیش رقابت فیلم‌سازان بیشتر بر سر ایده اولیه بود: روح در عکس ظاهر شود یا روی نوار ویدئو؟ پرسش اصلی اغلب این بود که موجود ترسناک را کجا می‌توان پنهان کرد.

او اعتراف می‌کند: «بعد از «Shutter» و «Alone» به جایی رسیدم که واقعا از ساختن فیلم ترسناک خسته شده بودم؛ حتی برای تماشای فیلم وحشت به سینما می‌رفتم، خیلی زود خوابم می‌برد. بعد فیلم‌هایی مثل «Hereditary» و «It Follows» آمدند و احساس کردم هنوز راه‌های تازه و نفس‌گیری برای کار در این ژانر وجود دارد. وحشت مدرن، به‌خصوص در هالیوود، حالا خیلی خلاقانه است. به نظرم تنها ژانری است که هنوز مدام چیز تازه‌ای ارائه می‌کند.»

تجربه ساخت «The Medium» با تهیه‌کنندگی نا هونگ‌جین، کارگردان کره‌ای، نیز نگاه بین‌المللی پررنگ‌تری به روند کار او داده است. پیسانتاناکون توضیح می‌دهد که هنگام ساخت آن فیلم، خودش با شیوه معمولش پیش می‌رفت، اما نا هونگ‌جین مرتب درباره برداشت و واکنش احتمالی مخاطبان خارج از تایلند نظر می‌داد.

با این حال، اولویت او همچنان استحکام ایده و داستان و خلق فضایی اصیل است: «می‌خواهم ایده‌ها و قصه تا جای ممکن محکم باشند و اتمسفر همه‌چیز را در بر بگیرد. فضا باید خیلی منحصربه‌فرد باشد و همه‌چیز حس اصالت داشته باشد.» درباره هوش مصنوعی نیز موضعی مشروط دارد: حضور آن در فرایند کار را اجتناب‌ناپذیر می‌داند، اما استفاده از آن را تنها تا جایی قابل قبول می‌شمارد که حقوق دیگران نقض نشود.

پشت هیجان ساخت دنباله، نگرانی اقتصادی جدی‌تری هم وجود دارد. پیسانتاناکون می‌گوید: «وضع صنعت سینمای تایلند الان خوب نیست. فشار واقعی همین است، چون می‌خواهم این فیلم مخاطبان تایلندی را دوباره به سالن سینما برگرداند.» به گفته او، حمایت مالی دولتی از تولید فیلم نه قوی است و نه استمرار دارد و فقط به آثار وحشت اختصاص پیدا می‌کند.

هورن نیز که وارد تهیه‌کنندگی آثار عاشقانه زنانه یا جی‌ال شده، از دشواری تامین سرمایه و جذب مخاطب برای ژانرهای دیگر می‌گوید. از نگاه او، حمایت دولت می‌تواند به پروژه‌های مستقل با ظرفیت حضور بین‌المللی کمک کند. او توضیح می‌دهد که برای درام، کمدی یا آثاری که در نگاه تماشاگر «کوچک» به نظر می‌رسند، کشاندن مردم به سالن دشوارتر است؛ مخاطبان اغلب ترجیح می‌دهند منتظر بمانند و برای دیدنشان به سینما نروند.

هورن به‌تازگی فیلم‌برداری فیلم کوتاه خانوادگی «Soap Opera» را در مقام کارگردان به پایان رسانده و قصد دارد در سال ۲۰۲۷ بیشتر بر سریال‌های تلویزیونی تمرکز کند. پیسانتاناکون هم هدایت یک پروژه ترسناک مشترک میان تایلند و کره جنوبی را بر عهده دارد.

«Inherit» در نتیجه با دو انتظار روبه‌روست: ارائه کابوسی تازه برای مخاطب جهانی و ایجاد انگیزه‌ای برای بازگشت تماشاگران داخلی به سالن‌ها. همکاری دوباره سازندگان «Pee Mak» پشتوانه قابل‌توجهی است، اما فروش فیلم هنوز آزموده نشده. در صنعتی که به گفته این دو هنرمند، تامین سرمایه برای تنوع ژانری دشوار است، موفقیت احتمالی این مادربزرگ هراس‌انگیز پرسش مهم‌تری هم پیش می‌کشد: آیا رونق وحشت می‌تواند راه را برای قصه‌های متفاوت تایلندی باز کند؟