گردش آرام گری اولدمن و همسرش در نیویورک؛ دور از دنیای پرتنش «Slow Horses»
بازیگر برنده اسکار و ژیزل اشمیت برای صرف ناهار در منهتن دیده شدند؛ لحظاتی ساده که با نگاه اولدمن به حفظ تعادل میان بازیگری و زندگی خانوادگی همخوانی دارد.
گری اولدمن روی صفحه تلویزیون، در نقش جکسون لمبِ تندزبان و بدبین، با پرونده‌های پیچیده جاسوسی سروکار دارد؛ اما بیرون از قاب، یک پیاده‌روی دونفره و ناهاری آرام هم می‌تواند برنامه روزش باشد. بازیگر «Slow Horses» به‌تازگی همراه همسرش، ژیزل اشمیت، در خیابان‌های منهتن دیده شد؛ حضوری بی‌تکلف از بازیگری که سال‌هاست برای وقت‌گذرانی با خانواده، در کنار موفقیت حرفه‌ای، اهمیت قائل است.
اولدمن و اشمیت در این گردش روزانه، بازو در بازوی یکدیگر قدم می‌زدند و هر دو لباس‌هایی ساده با رنگ‌های تیره پوشیده بودند. اولدمن با عینک آفتابی تیره، پیراهن مشکی آستین‌بلند و شلوار جین رنگ‌ورورفته دیده شد و اشمیت نیز تاپ مشکی و جین کوتاه‌تر از مچ پا به تن داشت. خبری از تشریفات فرش قرمز نبود؛ فقط یک خروج دونفره برای ناهار در میان شلوغی نیویورک.
این زوج در اوت ۲۰۱۷، پس از چند سال دوستی و همکاری، در مراسمی خصوصی در خانه داگلاس اوربانسکی، مدیر برنامه باسابقه اولدمن، در بورلی هیلز ازدواج کردند. اشمیت که نویسنده و کیوریتور هنری است، در سال‌های گذشته در جشنواره‌ها، مراسم سینمایی و سفرهای مختلف همراه اولدمن بوده است.
این تصاویر روزمره، وجهی متفاوت از بازیگری را نشان می‌دهد که شهرتش بر توانایی دگرگون‌شدن در نقش‌ها بنا شده است. اولدمن طی بیش از چهار دهه فعالیت، از شخصیت‌های واقعی تا چهره‌های نامتعارف آثار ژانری را بازی کرده و در سال‌های اخیر، با سریال جاسوسی «Slow Horses» محصول اپل تی‌وی پلاس، دوره‌ای موفق را در تلویزیون پشت سر گذاشته است.
نقش جکسون لمب، مامور باهوش اما بدخلق این سریال، بار دیگر توجه مخاطبان و رای‌دهندگان جوایز را به او جلب کرده است. بااین‌حال، علاقه اولدمن به ادامه این مسیر به معنای کنارگذاشتن زندگی شخصی نیست. او پیش‌تر احتمال داده بود که پس از پایان حضورش در این نقش بازنشسته شود، اما در گفت‌وگوهای بعدی از آن اظهارات فاصله گرفت و از رضایتش از آزادی خلاقانه در تولیدات استریم و لذت همکاری چندفصلی با دیگر بازیگران گفت.
اهمیت خانواده در انتخاب‌های حرفه‌ای اولدمن موضوع تازه‌ای نیست. او در برنامه «The Drew Barrymore Show» توضیح داده بود که حضور در مجموعه‌های «Harry Potter» و «Batman»، زمانی که در دهه چهل زندگی‌اش پدری مجرد بود، به او ثبات مالی و فرصت بیشتری برای بودن کنار فرزندانش داده است.
او با صراحت و لحنی خودمانی گفت: «خدا را شکر بابت «Harry Potter». واقعاً این دو، «Batman» و «Harry Potter»، نجاتم دادند؛ چون می‌توانستم با کمترین میزان کار، بیشترین درآمد را داشته باشم و بعد در خانه کنار بچه‌ها باشم.»
نقش‌های او در «Harry Potter and the Prisoner of Azkaban» و «Batman Begins» از این منظر، فقط بخشی از کارنامه سینمایی‌اش نبودند؛ آن‌ها امکان تنظیم رابطه میان کار و پدر بودن را نیز فراهم کردند. این نگاه، پشت تصویر بازیگری قرار دارد که نقش‌هایش اغلب پرتنش و پرهیاهو هستند، اما برای زندگی بیرون از صحنه، ریتم آرام‌تری می‌خواهد.
گردش اخیر اولدمن و اشمیت به‌تنهایی چیزی درباره تمام زندگی خصوصی آن‌ها نمی‌گوید، اما با اولویتی که او بارها بیان کرده همخوان است: موفقیت حرفه‌ای زمانی ارزش بیشتری پیدا می‌کند که فرصتی برای زندگی‌کردن هم باقی بگذارد. برای بازیگری که مهارتش در تبدیل‌شدن به آدم‌های دیگر است، گاهی دلپذیرترین بخش روز می‌تواند همان چند ساعت باشد که فقط خودش است.
