فصل سوم «Kimler Geldi Kimler Geçti»؛ شروعی درخشان، روایتی پراکنده

فصل سوم «Kimler Geldi Kimler Geçti» که با عنوان انگلیسی «Thank You, Next» در نتفلیکس عرضه شده، از ۸ مه ۲۰۲۶ در دسترس مخاطبان قرار گرفت؛ فصلی که از همان ابتدا نشان می‌دهد قرار نیست صرفا ادامه‌ای ساده و بی‌دردسر بر دو فصل گذشته باشد. این بار سریال با جسارت بیشتری به سراغ روابط عاطفی، دوستی‌های شهری، خاطرات شکست‌خورده و میل به شروع دوباره می‌رود، اما در همین مسیر، گاهی انسجام روایی خود را از دست می‌دهد و میان ایده‌های جذاب، شخصیت‌های محبوب و روایت‌های نیمه‌تمام معلق می‌ماند.

این مجموعه به کارگردانی برتان باشاران و با فیلمنامه و ایده‌پردازی اجه یورنچ ساخته شده و همچنان از یکی از پرستاره‌ترین گروه‌های بازیگری سریال‌های ترکی نتفلیکس بهره می‌برد. سرنای ساریکایا، متین آکدولگر، هاکان کورتاش، بوران کوزوم، گلجان آرسلان، احمد رفعت شونگار، مریچ آرال، اسرا روشان و فاتح آرتمان از جمله چهره‌هایی هستند که در این فصل حضور دارند. ترکیب بازیگران، همچنان یکی از برگ‌های برنده سریال است؛ برگ برنده‌ای که حتی در لحظاتی که فیلمنامه دچار پراکندگی می‌شود، توانایی حفظ توجه مخاطب را دارد.

«Kimler Geldi Kimler Geçti» از ابتدا با رویکردی رنگارنگ، شهری، پرزرق‌وبرق و نزدیک به کمدی رمانتیک‌های مدرن آغاز شد. سریالی درباره نسل جدیدی از آدم‌ها که رابطه را مصرف می‌کنند، از شکست‌های عاطفی عبور می‌کنند، دوباره عاشق می‌شوند، دوباره می‌شکنند و در نهایت، در میان پیام‌های دیده‌شده، قرارهای نیمه‌تمام، دوستی‌های صمیمی و زخم‌های پنهان، به دنبال تعریف تازه‌ای از عشق می‌گردند. فصل سوم نیز همین مسیر را ادامه می‌دهد، اما نسبت به گذشته، حال‌وهوایی کمی تیره‌تر، بزرگسالانه‌تر و از نظر احساسی پیچیده‌تر دارد.

با این حال، مشکل اصلی فصل سوم دقیقا از جایی آغاز می‌شود که سریال می‌خواهد بزرگ‌تر، جسورتر و ساختارمندتر به نظر برسد. استفاده مکرر از فلش‌فورواردها، پرش‌های زمانی، معرفی دوباره برخی شخصیت‌ها، صحنه‌های فانتزی و رویاگونه و تلاش برای گسترش جهان داستان، همه در ظاهر می‌توانند به فصل سوم هویت متفاوتی بدهند؛ اما در عمل، همه این عناصر با یکدیگر به تعادل کامل نمی‌رسند. نتیجه، فصلی است که شروعی کنجکاوی‌برانگیز و پرانرژی دارد، اما هرچه جلوتر می‌رود، بیش از آن‌که منسجم‌تر شود، پراکنده‌تر به نظر می‌رسد.

در فصل سوم، لیلا پس از جدایی از جم موراتان تلاش می‌کند دوباره خودش را پیدا کند. بازگشت او از نیویورک به استانبول، آغاز مرحله‌ای تازه در زندگی شخصی و عاطفی‌اش است. از طرف دیگر، گروه دوستان از تعطیلات قضایی استفاده می‌کنند و راهی بودروم می‌شوند؛ جایی که افتتاح رستوران نیز به یکی از رویدادهای اصلی جمع تبدیل می‌شود.

لیلا در ابتدا قصد ندارد به بودروم برود، اما رابطه گرم و آرامی که با علی تجربه می‌کند، مسیر او را تغییر می‌دهد. او پس از گذراندن لحظاتی صمیمی و بی‌تکلف با علی، تصمیم می‌گیرد همراه دایی‌اش به بودروم برود و دوستانش را غافلگیر کند. اما در بودروم، غافلگیری اصلی در انتظار خود اوست: حضور جم موراتان و دفنه، تعادل عاطفی لیلا را دوباره به هم می‌زند.

فصل سوم از همین نقطه، مثلثی احساسی و نه الزاما عاشقانه می‌سازد؛ مثلثی میان گذشته، حال و امکان آینده. جم نماینده گذشته‌ای پرتنش، پرجاذبه و تا حدی فرساینده است. علی در مقابل، به رابطه‌ای آرام‌تر، امن‌تر و کم‌ادعاتر اشاره دارد. لیلا در میانه این دو جهان ایستاده است؛ جهانی که او را با هیجان، زخم و آشفتگی به یاد خودش می‌آورد و جهانی که شاید بتواند بدون فشار و مبارزه، به او حس امنیت بدهد.

این تغییر جهت، یکی از مهم‌ترین نقاط محتوایی فصل سوم است. سریال دیگر فقط درباره یافتن عشق بزرگ یا عبور از رابطه قبلی نیست؛ درباره تغییر سلیقه عاطفی بعد از تجربه آسیب است. لیلا در این فصل کم‌کم از میل به عشق‌های پرهیجان، پیچیده و پرتنش فاصله می‌گیرد و به سمت رابطه‌ای حرکت می‌کند که در آن لازم نیست مدام خودش را اثبات کند.

یکی از موفق‌ترین انتخاب‌های فصل سوم، پررنگ‌تر شدن شخصیت علی با بازی فاتح آرتمان است. علی در ابتدا شاید گزینه‌ای غیرمنتظره برای قرار گرفتن در مسیر عاطفی لیلا به نظر برسد، اما هرچه فصل جلوتر می‌رود، حضور او منطقی‌تر و حتی لازم‌تر به نظر می‌رسد.

لیلا در دو فصل گذشته و بخش‌هایی از این فصل، همواره در معرض رابطه‌هایی بوده که از او انرژی می‌گرفتند. رابطه‌هایی که در آن‌ها کشش عاطفی وجود داشت، اما امنیت کمتر احساس می‌شد. جم موراتان، با تمام جذابیتش، نماد نوعی رابطه پرتنش، خودمحور، گاه نارسیستیک و گاه آمیخته به مالکیت است. در چنین بستری، علی نه به‌عنوان مردی قهرمان یا ناجی، بلکه به‌عنوان انسانی عادی، مهربان، زمینی و امن وارد داستان می‌شود.

رابطه لیلا و علی در فصل سوم به این دلیل قابل قبول است که بیش از حد نمایشی و اغراق‌آمیز نوشته نشده. آن‌ها کنار هم ناگهان به یک عشق آتشین و غیرمنطقی نمی‌رسند، بلکه رابطه‌شان از دل آرامش، شوخی، مراقبت و حضور بی‌فشار شکل می‌گیرد. علی همان شخصیتی است که مخاطب در مواجهه با او شاید با خود بگوید: «پس چنین آدم‌هایی هم وجود دارند.» آدم‌هایی که رابطه را میدان جنگ نمی‌کنند، عشق را به آزمون دائمی تبدیل نمی‌کنند و برای دیده‌شدن، دیگری را فرسوده نمی‌سازند.

از این نظر، فصل سوم در مسیر تحول عاطفی لیلا گام مهمی برمی‌دارد. او دیگر فقط زنی نیست که از یک رابطه شکست‌خورده بیرون آمده؛ زنی است که در حال بازتعریف معیارهای خود برای دوست داشتن و دوست داشته شدن است. این بلوغ، یکی از ارزشمندترین بخش‌های فصل سوم محسوب می‌شود.

جم موراتان با بازی هاکان کورتاش همچنان یکی از شخصیت‌های کلیدی جهان سریال است. او از آن شخصیت‌هایی است که حضورش حتی در سکوت نیز می‌تواند تنش ایجاد کند. جم، برای لیلا فقط یک رابطه تمام‌شده نیست؛ او یادآور بخشی از زندگی لیلاست که هنوز کاملا ته‌نشین نشده. حضوری که هم جذاب است، هم آزاردهنده؛ هم آشناست، هم خطرناک.

فصل سوم تلاش می‌کند جم را در موقعیتی قرار دهد که مخاطب میان قضاوت و درک او مردد بماند. اما در برخی صحنه‌ها، نوع نگاه، جایگاه دوربین و شیوه برخورد او با لیلا، به مرز نوعی وسواس و مالکیت نزدیک می‌شود. این ویژگی می‌توانست اگر دقیق‌تر و عمیق‌تر پرداخته می‌شد، یکی از لایه‌های روان‌شناختی قوی فصل باشد؛ اما گاهی بیشتر در حد حس و حال باقی می‌ماند تا تحلیل کامل شخصیت.

در برخی لحظات، صحنه‌های مرتبط با جم و لیلا یادآور درام‌های عاشقانه‌ای می‌شوند که در آن‌ها عشق و کنترل با هم اشتباه گرفته می‌شوند. این شباهت حسی، مخصوصا برای مخاطب آشنا با آثار قبلی سرنای ساریکایا مانند «Fi»، قابل لمس است. البته مسئله کپی‌برداری یا شباهت مستقیم نیست، بلکه نوعی تداعی در لحن، نگاه، میل و وسواس عاطفی است.

یکی از شاخص‌ترین انتخاب‌های روایی فصل سوم، استفاده از فلش‌فوروارد در پایان قسمت‌هاست؛ یعنی نمایش صحنه‌ای از آینده داستان و سپس حرکت روایت به سمت رسیدن به آن لحظه. این تکنیک اگر درست و حساب‌شده به کار رود، می‌تواند کشش زیادی ایجاد کند. مخاطب از خود می‌پرسد چگونه شخصیت‌ها به آن موقعیت می‌رسند، چه اتفاقی در این فاصله رخ می‌دهد و آن صحنه چه معنایی در کلیت روایت خواهد داشت.

اما در فصل سوم «Kimler Geldi Kimler Geçti»، این تکنیک همیشه به نتیجه مطلوب نمی‌رسد. مشکل از خود ایده نیست؛ مشکل از اجرای آن در بستر کلی فصل است. در برخی قسمت‌ها، پرش‌های زمانی و تغییر ناگهانی موقعیت‌ها باعث می‌شود حس کنیم بخشی از مسیر حذف شده است. گویی صحنه‌ای میان دو اتفاق وجود داشته که باید رابطه عاطفی یا منطقی میان آن‌ها را توضیح می‌داده، اما در نسخه نهایی دیده نمی‌شود.

از قسمت دوم به بعد، این حس گسست بیشتر می‌شود. گاهی مخاطب با خود می‌پرسد شخصیت‌ها چه زمانی از یک نقطه به نقطه دیگر رسیده‌اند، یک تصمیم عاطفی چگونه شکل گرفته، یا چرا یک گفت‌وگو بدون تکمیل شدن بار دراماتیک خود، ناگهان به صحنه‌ای دیگر سپرده شده است. این مسئله به‌خصوص در فصل‌هایی که روابط شخصیت‌ها و تغییرات درونی آن‌ها اهمیت زیادی دارد، آسیب‌زننده است.

سریال قصد دارد پرشتاب، مدرن و چندلایه به نظر برسد، اما در برخی لحظات این شتاب به قیمت از دست رفتن پیوستگی تمام می‌شود. نتیجه آن است که مخاطب همزمان هم درگیر اتفاقات می‌ماند و هم احساس می‌کند روایت، در بخش‌هایی از زیر دستش لیز می‌خورد.

یکی از احساسات تکرارشونده هنگام تماشای فصل سوم، این است که انگار برخی صحنه‌ها کوتاه شده‌اند یا حذف شده‌اند. البته نمی‌توان درباره روند تولید، تدوین یا تصمیم‌های پشت صحنه با قطعیت حرف زد، اما از منظر تماشاگر، ریتم بعضی قسمت‌ها چنین حسی را ایجاد می‌کند.

برخی سکانس‌ها قبل از آن‌که از نظر احساسی کامل شوند، تمام می‌شوند. برخی گفت‌وگوها به جای آن‌که به نقطه تأثیرگذار برسند، در میانه راه قطع می‌شوند. برخی تغییرات رابطه‌ای نیز نیاز به مقدمه بیشتری دارند، اما سریال با سرعت از کنار آن‌ها عبور می‌کند. این مسئله باعث می‌شود فصل سوم با وجود داشتن ایده‌های جذاب، در انتقال کامل احساسات شخصیت‌ها همیشه موفق نباشد.

به بیان ساده‌تر، سریال گاهی می‌داند چه می‌خواهد بگوید، اما همیشه نمی‌داند چگونه باید آن را به شکلی روان و پیوسته به مخاطب منتقل کند. این همان جایی است که ضعف در ریتم دراماتیک و پیوند صحنه‌ها خودش را نشان می‌دهد.

یکی از بهترین و دلنشین‌ترین انتخاب‌های فصل سوم، بخشی است که داستان را از نگاه بادی، سگ لیلا، دنبال می‌کنیم. این انتخاب نه تنها با لحن بازیگوش و شهری سریال هماهنگ است، بلکه به اثر نوعی صمیمیت و گرمای انسانی می‌دهد. شاید حتی بتوان گفت رابطه لیلا و بادی یکی از واقعی‌ترین و بی‌واسطه‌ترین روابط سریال است.

در جهانی که اغلب شخصیت‌ها درگیر روابط پیچیده، سوءتفاهم‌ها، زخم‌ها، جدایی‌ها و بازگشت‌ها هستند، رابطه لیلا و بادی ساده، صادقانه و قابل لمس است. این رابطه نیاز به توضیح اضافه ندارد. در آن نه بازی قدرت وجود دارد، نه نقاب اجتماعی، نه اضطراب دیده‌شدن و نه ترس از قضاوت. همین سادگی باعث می‌شود حضور بادی در فصل سوم از سطح یک عنصر بامزه فراتر برود و به بخش مهمی از عاطفه سریال تبدیل شود.

همچنین پرداختن به روان‌شناسی حیوانات، حس ترس، وفاداری و وابستگی، انتخابی تازه و کمتر دیده‌شده در چنین سریال‌هایی است. این بخش نشان می‌دهد «Kimler Geldi Kimler Geçti» هنوز توانایی خلق لحظات خلاقانه و گرم را دارد؛ لحظاتی که اگر با انسجام بیشتری در کل فصل توزیع می‌شدند، تأثیر فصل را افزایش می‌دادند.

فصل سوم چند بار به سمت سکانس‌های رویاگونه، فانتزی و ذهنی حرکت می‌کند. یکی از نمونه‌های مهم آن، سکانس خیال‌پردازی لیلا درباره علی در قسمت چهارم است. از همان ابتدا مشخص است که با یک سکانس واقعی طرف نیستیم و سریال عمدا می‌خواهد فضایی ذهنی، اغراق‌شده و بصری بسازد.

از نظر ایده، این انتخاب می‌توانست بسیار جذاب باشد. چنین سکانس‌هایی فرصتی برای ورود به ناخودآگاه شخصیت و نمایش میل، ترس یا خیال او هستند. اما اجرای بصری این بخش، در برخی لحظات بیش از حد یادآور آثار دیگر می‌شود. ترکیب رنگ‌ها، فضای استیلیزه، طراحی صحنه و نوع حرکت بدن‌ها می‌تواند تداعی‌هایی از «Alice in Wonderland»، «Black Swan» یا حتی سکانس‌های فانتزی مربوط به هارلی کویین و جوکر در «Suicide Squad» ایجاد کند.

وجود ارجاع یا تداعی بصری لزوما ضعف نیست. بسیاری از آثار از زبان تصویری مشترک یا الهام‌های بینامتنی استفاده می‌کنند. مسئله اینجاست که این سکانس‌ها باید در نهایت به جهان خود سریال تعلق داشته باشند. در اینجا، هرچند سکانس از نظر بصری چشمگیر است، اما کاملا به هویت «Kimler Geldi Kimler Geçti» گره نمی‌خورد. انگار برای چند دقیقه وارد جهان دیگری می‌شویم؛ جهانی جذاب، اما کمی جدا از بافت اصلی سریال.

از قسمت پنجم به بعد، سریال به شکلی محسوس شروع به معرفی یا بازمعرفی برخی شخصیت‌ها می‌کند. در ابتدا ممکن است این تصور به وجود بیاید که فصل در حال آماده‌سازی برای یک جمع‌بندی نهایی است و قرار است گذشته و اکنون شخصیت‌ها را منسجم‌تر کند. اما هرچه جلوتر می‌رویم، مشخص می‌شود این معرفی‌ها همیشه با خط اصلی داستان پیوند محکمی ندارند.

این انتخاب در ظاهر می‌تواند به عمق بخشیدن به شخصیت‌ها کمک کند، اما وقتی جزئیات تازه به شکل ارگانیک وارد روایت نشوند، نتیجه برعکس می‌شود. مخاطب به جای آن‌که حس کند شناخت بیشتری از شخصیت‌ها پیدا کرده، احساس می‌کند روایت برای پر کردن خلأهای خود به سراغ اطلاعات پراکنده رفته است.

مشکل بزرگ‌تر این است که برخی از این بخش‌ها به جای تقویت ساختار فصل، حس گسست را تشدید می‌کنند. انگار سریال می‌خواهد به همه شخصیت‌ها سهمی بدهد، اما برای همه آن‌ها مسیر دراماتیک کافی طراحی نکرده است. در نتیجه، شخصیت‌هایی که می‌توانستند نقش مؤثرتری داشته باشند، گاهی فقط برای حضور داشتن در قاب ظاهر می‌شوند.

با وجود همه ایرادهای روایی، بازیگران همچنان مهم‌ترین سرمایه سریال هستند. گروه بازیگری «Kimler Geldi Kimler Geçti» توانسته از همان فصل اول، حس یک جمع دوستانه واقعی را بسازد؛ جمعی که شوخی‌ها، اختلاف‌ها، نزدیکی‌ها و فاصله‌هایشان تا حد زیادی طبیعی به نظر می‌رسد.

سرنای ساریکایا در نقش لیلا، همچنان حضوری کاریزماتیک و مسلط دارد. او شخصیت لیلا را میان شوخ‌طبعی، آسیب‌پذیری، خشم، سردرگمی و میل به استقلال نگه می‌دارد. لیلا در این فصل زنی است که می‌خواهد از گذشته عبور کند، اما گذشته هنوز گاهی با ظاهری جذاب، مقابلش می‌ایستد. ساریکایا این دوگانگی را خوب منتقل می‌کند.

فاتح آرتمان در نقش علی، یکی از بهترین اضافه‌ها و پررنگ‌ترین عناصر موفق فصل سوم است. بازی او آرام، بی‌تکلف و باورپذیر است. علی با بازی آرتمان نه اغراق‌شده است، نه بیش از حد رمانتیک‌سازی شده. همین زمینی بودن، او را به یکی از شخصیت‌های دلپذیر فصل تبدیل می‌کند.

متین آکدولگر در نقش عمر و بوران کوزوم در نقش شی‌یاز نیز همچنان بازی‌های قابل قبولی ارائه می‌دهند، اما مشکل اینجاست که فصل سوم برای آن‌ها مسیر دراماتیک کافی و پرقدرتی نمی‌سازد. عمر با آن لحن آرام، صمیمی و کنترل‌شده‌اش می‌توانست حضور مؤثرتری داشته باشد. شی‌یاز نیز با انرژی رنگارنگ و گاه اغراق‌آمیز خود، ظرفیت ایجاد لحظات پرجنب‌وجوش‌تری داشت. اما فیلمنامه گاهی با آن‌ها مانند شخصیت‌هایی رفتار می‌کند که باید در فصل حضور داشته باشند، نه شخصیت‌هایی که ضرورتا روایت را پیش می‌برند.

این مسئله درباره برخی شخصیت‌های فرعی دیگر نیز صدق می‌کند. سریال گروه بازیگری قدرتمندی دارد، اما همیشه نمی‌داند چگونه باید از همه این ظرفیت‌ها در مسیر داستان استفاده کند.

«Kimler Geldi Kimler Geçti» از ابتدا به عنوان سریالی خوش‌رنگ، خوش‌لباس، شیک و نزدیک به جهان کمدی رمانتیک‌های غربی شناخته می‌شد. فصل سوم نیز از این قاعده جدا نیست. طراحی لباس‌ها، لوکیشن‌ها، رستوران‌ها، خانه‌ها، مهمانی‌ها و فضای کلی شهر، همه در خدمت ساختن جهانی جذاب و دیدنی هستند.

اما همین ویژگی، یکی از بحث‌برانگیزترین جنبه‌های سریال هم هست. جهانی که «Thank You, Next» نمایش می‌دهد، بیش از آن‌که نماینده طیف گسترده‌ای از جامعه ترکیه باشد، به تصویر زندگی طبقه‌ای خاص، ثروتمند، شهری، جهانی‌شده و تا حدی آمریکایی‌شده نزدیک است. در این جهان، مسئله مالی تقریبا غایب است. شخصیت‌ها درگیر رنج‌های عاطفی‌اند، نه محدودیت‌های اقتصادی. آن‌ها مدام سفر می‌کنند، در فضاهای شیک جمع می‌شوند، روابط پیچیده دارند و بحران‌هایشان بیشتر در سطح عشق، هویت و انتخاب شریک عاطفی تعریف می‌شود.

این موضوع برای یک کمدی رمانتیک لزوما ضعف محسوب نمی‌شود؛ زیرا ژانر اجازه ساختن جهانی فانتزی و جذاب را می‌دهد. اما وقتی سریال تلاش می‌کند درباره روابط مدرن، تنهایی، تروما و بحران‌های عاطفی حرف‌های جدی‌تری بزند، فاصله آن با واقعیت اجتماعی بیشتر به چشم می‌آید. در واقع، سریال همزمان می‌خواهد هم فانتزی شهری باشد، هم آینه روابط معاصر؛ و این دو خواسته همیشه در کنار هم به تعادل نمی‌رسند.

از نظر بصری، فصل سوم در مجموع کیفیت قابل قبولی دارد. کالر گریدینگ سریال همچنان با لحن رمانتیک، مدرن و شهری آن هماهنگ است. رنگ‌ها زنده، چشم‌نواز و مناسب فضای نتفلیکسی اثر هستند. بودروم نیز به عنوان لوکیشن اصلی بخشی از فصل، به سریال فرصت می‌دهد تا از نور، دریا، فضاهای باز و حس تعطیلات برای ساختن حال‌وهوایی گرم‌تر استفاده کند.

با این حال، در برخی صحنه‌های گفت‌وگوی دونفره، به‌خصوص صحنه‌هایی که با نور معکوس یا ضدنور فیلم‌برداری شده‌اند، چهره شخصیت‌ها بیش از حد در سایه قرار می‌گیرد. در چنین لحظاتی، اگرچه تصویر از نظر ترکیب‌بندی ممکن است زیبا باشد، اما بخشی از احساس صحنه از دست می‌رود. در درامی که بخش بزرگی از بار عاطفی آن روی نگاه‌ها، مکث‌ها و جزئیات صورت شخصیت‌هاست، خوانایی چهره اهمیت زیادی دارد.

ممکن است هدف حفظ حس نور طبیعی، غروب یا فضای واقع‌گرایانه بوده باشد، اما در برخی قاب‌ها استفاده از نور پرکننده ملایم، بازتاب‌دهنده یا کنترل بهتر کنتراست می‌توانست نتیجه را متعادل‌تر کند. وقتی صورت شخصیت در سایه گم می‌شود، مخاطب بخشی از لرزش احساسی صحنه را دریافت نمی‌کند. این مسئله به‌خصوص در گفت‌وگوهای مهم عاطفی، تأثیر صحنه را کاهش می‌دهد.

یکی از پرسش‌هایی که درباره «Kimler Geldi Kimler Geçti» مطرح می‌شود این است که آیا این سریال تصویری واقعی از جامعه ارائه می‌دهد یا صرفا یک فانتزی شیک درباره روابط طبقه مرفه است؟ پاسخ احتمالا به انتظار مخاطب بستگی دارد.

اگر سریال را به عنوان یک کمدی رمانتیک پرزرق‌وبرق ببینیم، بسیاری از انتخاب‌هایش قابل پذیرش است. خانه‌های زیبا، لباس‌های طراحی‌شده، مهمانی‌ها، سفرها، رستوران‌ها و آدم‌هایی که بیش از مشکلات اقتصادی، درگیر مشکلات عاطفی‌اند، همه بخشی از قرارداد ژانر هستند. اما اگر قرار باشد سریال را به عنوان روایتی درباره روابط مدرن در ترکیه امروز بخوانیم، مسئله پیچیده‌تر می‌شود.

جهان سریال بیش از حد آمریکایی‌شده است. روابط، دیالوگ‌ها، مدل دوستی‌ها، شیوه برخورد با رابطه‌های سابق و حتی ایده دوست ماندن با همه اکس‌ها، بیش از آن‌که از واقعیت اجتماعی منطقه بیاید، به فانتزی جهانی‌شده سریال‌های پلتفرمی شباهت دارد. این موضوع باعث می‌شود اثر گاهی از زمینه فرهنگی خود فاصله بگیرد.

ایده دوست ماندن با معشوق‌های سابق نیز در سریال بارها تکرار می‌شود. این ایده از نظر دراماتیک به سریال کمک می‌کند تا همه شخصیت‌ها را در کنار هم نگه دارد، اما از نظر واقع‌گرایی، همیشه قابل باور نیست. در زندگی واقعی، چنین شبکه پیچیده‌ای از روابط سابق، دوستی‌های فعلی، عشق‌های نیمه‌تمام و معاشرت‌های بی‌دردسر، به‌ندرت تا این اندازه تمیز و بدون انفجار پیش می‌رود.

مهم‌ترین تحول محتوایی فصل سوم را می‌توان در تغییر نگاه لیلا به عشق دید. اگر فصل‌های ابتدایی بیشتر بر جست‌وجوی عشق، جذابیت رابطه، شور شروع دوباره و بازی‌های عاطفی تأکید داشتند، فصل سوم به نقطه‌ای می‌رسد که در آن شخصیت اصلی از خود می‌پرسد: آیا عشق همیشه باید پرتنش، بزرگ، پیچیده و خسته‌کننده باشد؟

پاسخ فصل سوم، حداقل در مورد لیلا، منفی است. لیلا کم‌کم یاد می‌گیرد که شاید رابطه سالم آن رابطه‌ای نباشد که قلب را مدام به تپش بیندازد، بلکه رابطه‌ای باشد که بدن و ذهن را آرام کند. این تغییر، اگرچه در فیلمنامه همیشه با ظرافت کامل پیش نمی‌رود، اما از نظر مضمون، نقطه قوت فصل است.

فصل سوم می‌گوید آدم‌ها بعد از رابطه‌های سمی، معیارهایشان عوض می‌شود. ممکن است چیزی که زمانی هیجان‌انگیز به نظر می‌رسید، بعدها تهدیدکننده جلوه کند. ممکن است جذابیت یک آدم پررمزوراز، جای خود را به ارزش حضور یک انسان امن بدهد. این بلوغ احساسی، یکی از بخش‌های قابل تأمل فصل سوم است.

در نتیجه تمام موارد تا اینجا باید دوباره یاداور شد فصل سوم چند نقطه قوت مهم دارد. نخست، بازیگران همچنان جذاب، هماهنگ و تماشایی‌اند. شیمی میان اعضای گروه دوستان، رابطه لیلا و علی، حضور کاریزماتیک جم و انرژی شخصیت‌های فرعی، همگی باعث می‌شوند سریال حتی در بخش‌های پراکنده نیز تماشایی باقی بماند.

دوم، ایده تغییر مسیر عاطفی لیلا از رابطه‌های پرتنش به سمت رابطه‌ای آرام‌تر و امن‌تر، انتخابی درست و قابل دفاع است. این تغییر به شخصیت لیلا عمق بیشتری می‌دهد.

سوم، رابطه لیلا و بادی و استفاده از زاویه دید بادی، از خلاقانه‌ترین و گرم‌ترین لحظات فصل است. این بخش نشان می‌دهد سریال هنوز می‌تواند با انتخاب‌های کوچک اما هوشمندانه، مخاطب را غافلگیر کند.

چهارم، کیفیت بصری کلی سریال، طراحی لباس‌ها، لوکیشن‌ها و فضای مدرن اثر همچنان برای مخاطب جذاب است و به هویت پلتفرمی و بین‌المللی آن کمک می‌کند.

در مقابل، بزرگ‌ترین ضعف فصل سوم، نبود انسجام روایی کافی است. پرش‌های زمانی، فلش‌فورواردهای نه‌چندان کامل، صحنه‌هایی که حس حذف‌شدگی دارند و معرفی‌های دوباره شخصیت‌ها، باعث می‌شوند فصل در برخی بخش‌ها از نظر ریتم و ساختار دچار لغزش شود.

ضعف دیگر، استفاده ناکافی از برخی بازیگران و شخصیت‌هاست. متین آکدولگر و بوران کوزوم همچنان خوب بازی می‌کنند، اما فیلمنامه فضای کافی برای درخشش کامل آن‌ها فراهم نمی‌کند. برخی صحنه‌های مربوط به شخصیت‌های فرعی بیشتر شبیه اضافه شدن اجباری به داستان هستند تا بخشی ضروری از روایت.

همچنین سکانس‌های فانتزی و رویاگونه، هرچند از نظر بصری چشمگیرند، اما همیشه با جهان خود سریال پیوند عمیق پیدا نمی‌کنند. این سکانس‌ها می‌توانستند شخصی‌تر، خلاقانه‌تر و متعلق‌تر به ذهن لیلا طراحی شوند.

از نظر اجتماعی نیز سریال همچنان در جهانی بسیار شیک، مرفه و دور از زندگی روزمره بخش بزرگی از جامعه حرکت می‌کند. این انتخاب برای ژانر قابل درک است، اما وقتی سریال می‌خواهد درباره روابط مدرن به شکل جدی حرف بزند، این فاصله بیشتر به چشم می‌آید.

فصل سوم «Kimler Geldi Kimler Geçti» یا «Thank You, Next» فصلی است که با انرژی و ایده‌های جذاب آغاز می‌شود، اما در ادامه میان مسیرهای مختلف روایی پخش می‌شود. سریال همچنان خوش‌ساخت، خوش‌بازیگر، خوش‌رنگ و تماشایی است، اما از نظر انسجام داستانی به قدرتی که انتظار می‌رود نمی‌رسد.

لیلا در این فصل مسیر احساسی مهمی را طی می‌کند؛ مسیری از عشق‌های پرتنش و فرساینده به سمت رابطه‌ای آرام‌تر، سالم‌تر و قابل اعتمادتر. رابطه او با علی، یکی از نقاط موفق فصل است و حضور فاتح آرتمان به سریال تعادلی دلپذیر می‌دهد. از سوی دیگر، جم موراتان همچنان سایه گذشته را بر زندگی لیلا نگه می‌دارد و همین تقابل، بخشی از تنش احساسی فصل را می‌سازد.

با این حال، پرش‌های زمانی، حس حذف شدن برخی صحنه‌ها، بازمعرفی‌های نه‌چندان ضروری شخصیت‌ها و کم‌استفاده ماندن برخی بازیگران، باعث می‌شود فصل سوم در مقایسه با ظرفیت‌هایش کمی آشفته به نظر برسد. این فصل بیش از آن‌که حس یک جمع‌بندی کامل بدهد، در را برای احتمالات بعدی باز می‌گذارد؛ احتمالاتی که اگر در فصل چهارم با ساختار محکم‌تر، ریتم دقیق‌تر و پرداخت عمیق‌تر شخصیت‌ها همراه شوند، می‌توانند مسیر سریال را دوباره منسجم‌تر کنند.

در نهایت، فصل سوم «Kimler Geldi Kimler Geçti» اثری بی‌نقص نیست، اما همچنان تماشایی و بحث‌برانگیز است. سریالی که می‌داند چگونه مخاطب را سرگرم کند، چگونه رابطه‌ها را جذاب نشان دهد و چگونه لحظات احساسی بسازد؛ اما هنوز باید یاد بگیرد میان زرق‌وبرق، بازی‌های روایی و عمق دراماتیک، تعادل پایدارتری برقرار کند. این فصل مثل خود روابطی است که به تصویر می‌کشد: جذاب، پرلحظه، گاهی صمیمی، گاهی سردرگم و در نهایت، ناتمام.