«گیل داثری و مجوز رابطه با سلبریتی»؛ پارودیِ دیوانه‌وار هالیوود؛ سفری ابزورد از کانزاس تا قلب رویاها و فریب‌ها

«Gail Daughtry and the Celebrity Sex Pass» تازه‌ترین ساخته دیوید وین (David Wain)، اثری است که بی‌هیچ تردیدی در دسته «کمدی‌های کاملاً بی‌منطق، بی‌پروا و عامدانه احمقانه» جای می‌گیرد؛ درست همان قلمرویی که وین با «Wet Hot American Summer» و «They Came Together» آن را به قلمرو شخصی خود تبدیل کرده است. این‌بار اما وین پا را فراتر گذاشته و فیلمی ساخته که همزمان یک پارودی آگاهانه، یک کمدی جنسیِ گروتسک، یک ادای احترام به فیلم‌های جاده‌ای، یک تمسخر تمام‌قد هالیوود، و یک بازآفرینی آشکار «جادوگر شهر اُز» (The Wizard of Oz) است—از کانزاس تا هالیوود، از کفش‌های یاقوتی تا جست‌وجوی «جادوگر»: جان هم (Jon Hamm).

اما مهم‌ترین نکته این است: این فیلم اصلاً نمی‌خواهد «منطقی» باشد. هدفش فقط و فقط یک چیز است—خنداندن. و در این هدف، غالباً موفق می‌شود.

قهرمان داستان، گیل داثری با بازی زوئی دویچ (Zoey Deutch)، یک آرایشگر ساده و بسیار خوش‌قلب از کانزاس است؛ دختری که زندگی‌اش کاملاً معمولی، بی‌حاشیه و خیلی هم از جنس «رویابافی‌های هالیوودی» نیست. او قرار است تا دو هفته دیگر ازدواج کند و حتی نمی‌داند «مجوز رابطه جنسی با سلبریتی» چیست—تا این‌که نامزدش اعلام می‌کند اگر روزی قرار باشد با یک چهره مشهور همبستر شود، انتخابش تیلدا سوینتن یا جنیفر آنیستون است!

یک شوخی سطحی آغاز ماجرایی عمیقاً جنون‌آمیز می‌شود: نامزدِ گیل در یک موقعیت کاملاً بامزه و پیش‌بینی‌نشده با جنیفر آنیستون واقعی رابطه برقرار می‌کند. خیانت، تحقیر و شوک باعث می‌شود گیل همراه دوست صمیمی‌اش اوتو (Miles Gutierrez-Riley)—کلیشه آگاهانه «رفیق گرایش متفاوتِ بامزه»—راهی لس‌آنجلس شود تا از هم‌تراز شدن «حقِ خیانت قانونی»، سراغ کاندیدای خودش برود: جان هم.

ناگفته پیداست که وین هرچه دلش خواسته از کلیشه‌های ژانر رمانتیک-کمدی بیرون کشیده و اغراق کرده تا ساختمان روایی فیلم کاملاً در خدمت پارودی باشد.

دیوید وین در سال ۲۰۱۴ در «They Came Together» نشان داد که شهر می‌تواند «شخصیت» فیلم باشد. این‌بار او همین ترفند را با لس‌آنجلس پیاده کرده؛ البته نه لس‌آنجلسِ رویاها، بلکه لس‌آنجلسِ واقعی و کم‌جذابیت:

• رستوران‌های زنجیره‌ای
• نقشه خانه سلبریتی‌ها
• آدم‌های شیاد که توریست‌ها را سرکیسه می‌کنند
• خاطره‌بازی‌های پوچ درباره «هالیوود سابق»

وین در این فیلم با چنان اشتیاقی به تمسخر شهر می‌پردازد که گویی یک نسخه «مشوقه‌وار» از فیلم‌های «نامه عاشقانه به شهر» ساخته است؛ نامه‌ای پر از نیش و کنایه و بی‌رحمی، اما عمیقاً بامزه.

فیلم پر است از نقش‌آفرینی‌های کوچک و بزرگ، اما سه بازی واقعاً می‌درخشند:

1. زوئی دویچ
   با انرژی و دقتی مثال‌زدنی، گیل را ترکیبی از سادگی، سردرگمی و معصومیت می‌کند؛ انگار نسخه‌ای مدرن و کُمدی از «دوروتی» در کانزاس باشد.
2. جان اسلتری (John Slattery)
   بی‌شک بهترین نقش فیلم را دارد. او نسخه‌ای بامزه، بی‌پول، افسرده و نیازمند توجه از خودش را بازی می‌کند که سال‌هاست جوابی از جان هم دریافت نکرده! درخشش او از نیمه فیلم آغاز می‌شود و تا پایان ادامه دارد.
3. جان هم (Jon Hamm)
   نقش خودش را بازی می‌کند، اما آن‌قدر تصنعی و آگاهانه احمقانه که به معنای واقعی کلمه «جادوگر پشت پرده» داستان می‌شود.

فیلم ترکیبی است از:

• شوخی‌های جنسی
• هجو هالیوود
• پارودی از فیلم‌های اکشن
• لحظات اسلپ‌استیک
• شوخی‌های متا
• غیرمنتظره‌ترین کمدی‌های موقعیت

هرچند برخی قطعات کمدی مانند یک اسکت طولانی «شنبه‌شب زنده» (SNL) به نظر می‌رسند و گاهی فیلم از ریتم می‌افتد، اما بخش زیادی از شوخی‌ها واقعاً مؤثرند. توالی ظهورهای کوتاه چهره‌های مشهور—از «ویرد ال یانکوویک» مسلحِ عاشق اصلاحیه دوم تا ستاره‌های «Shark Tank»—فیلم را به نوعی جشنوار‌ی کمدی تبدیل می‌کند.

فیلم بدون پنهانکاری ساختار مشهور «Wizard of Oz» را دوباره‌سازی می‌کند:

• گیل: دوروتی
• اوتو: مترادف مترسک/رفیق همراه
• همسفران: یک دستیار آژانس مدیریتی، یک پاپاراتزی ساقط‌شده، و جان اسلتری بیکار
• جان هم: جادوگر
• لس‌آنجلس: جاده آجری زرد
• خلافکاران: سربازان جادوگر شرور

وین با این ساختار، یک کمدی جاده‌ای فوق‌العاده شاد و بی‌منطق خلق کرده است که معنای واقعی «بی‌خیالی» را به سینما بازمی‌گرداند.

نقاط ضعف فیلم کاملاً مشخص است:

• ریتم نامتوازن
• برخی شوخی‌ها که کش‌دار یا کم‌اثرند
• کارگردانی که گاهی شلخته به نظر می‌رسد
• ظاهر ارزان‌قیمت که بیشتر شبیه اسکت‌های تلویزیونی است
• بخش‌هایی از روایت که هنوز نیاز به چند پیش‌نویس بهتر دارند

اما باید پذیرفت: وین اصلاً نمی‌خواسته فیلمی «تمیز» بسازد؛ او تعمداً خام، پراکنده و ابزورد کار کرده است.

«Gail Daughtry and the Celebrity Sex Pass» فیلمی نیست که جوایز ببرد یا در کلاس‌های دانشگاهی تدریس شود. این فیلم آمده تا:

• بخنداند
• هالیوود را مسخره کند
• فرار از واقعیت را پیشنهاد دهد
• و یادآور دوران کمدی‌های ساده، بی‌تکلف و میان‌رده دهه ۲۰۰۰ باشد

نتیجه؟ یک اثر مفرح، گاه بسیار خنده‌دار، گاه ناموزون، اما همیشه سرگرم‌کننده.

• گرترود بل؛ «لارنس عربستانِ زن» در انگلستان ویکتوریایی