جیمی تارت قرار بود جنوبیـآمریکایی باشد؛ نقشی که برای کریستو فرناندز نوشته شد
فیل دانستر با آزمون موفقش، سازندگان «Ted Lasso» را متقاعد کرد جیمی تارت را انگلیسی کنند؛ تصمیمی که به خلق شخصیت محبوب و همیشه خوشحال دنی روخاس انجامید.
تصور «Ted Lasso» بدون فیل دانستر در نقش جیمی تارت تقریباً ناممکن است؛ فوتبالیست مغرور و پرحاشیهای که مسیرش از یک ستاره خودشیفته تا عضوی قابلاعتماد از خانواده ایافسی ریچموند، از جذابترین تغییرات سریال بود. اما برنامه اولیه سازندگان چیز دیگری بود: جیمی تارت قرار بود شخصیتی با پیشینهای از آمریکای جنوبی باشد و بازیگری که برای این نقش مورد توجه قرار گرفته بود، در نهایت دنی روخاس را بازی کرد.
کریستو فرناندز، بازیگر مکزیکی، در نوجوانی و جوانی در کشورش فوتبال بازی میکرد، اما آسیبدیدگیها مسیر حرفهای او در این ورزش را متوقف کرد. او برای نقشی نزدیک به ایده اولیه جیمی تارت آزمون داد و توانست توجه تئو پارک، مدیر انتخاب بازیگران سریال، را جلب کند. با این حال، فیل دانستر نیز برای حضور در پروژه تست داده بود و اجرای او چنان بامزه و طبیعی بود که پارک پیشنهاد کرد ستاره مغرور تیم بهجای یک بازیکن جنوبیـآمریکایی، یک فوتبالیست بریتانیایی باشد.
پارک در گفتوگویی توضیح داده است که هیچکس به اندازه دانستر، هنگام بازی کردن نقش یک بریتانیایی، خندهدار نبود. در همان زمان نیز جستوجو برای بازیگر جنوبیـآمریکایی به کشف فرناندز ختم شد؛ بازیگری با انرژی فراوان، چهرهای گرم و سابقه واقعی فوتبال حرفهای در مکزیک. به گفته او، تیم سازنده به این نتیجه رسید که باید برای فرناندز نقشی پیدا کند و در نتیجه، یک شخصیت تازه متناسب با ویژگیهای او نوشتند.
این تصمیم در عمل دو شخصیت را دگرگون کرد. جیمی تارت با بازی دانستر، به بازیکنی انگلیسی، خودشیفته و پرزرقوبرق تبدیل شد؛ در حالی که کریستو فرناندز در قالب دنی روخاس، مهاجمی مکزیکی و عاشق فوتبال، وارد ریچموند شد. دنی با لبخند همیشگی، شور کودکانه و جمله معروف «فوتبال زندگی است!» خیلی زود به یکی از دوستداشتنیترین شخصیتهای سریال تبدیل شد؛ شخصیتی که از نظر خلقوخو، تقریباً در نقطه مقابل جیمی تارتِ اولیه قرار داشت.
فیل دانستر و کریستو فرناندز پیش از فصل چهارم «Ted Lasso» از سریال جدا شدند، اما مسیر پس از این مجموعه برای فرناندز رنگوبوی جالبی گرفته است. او موفق شده در دنیای واقعی نیز به فوتبال حرفهای بازگردد و حالا برای باشگاه ال پاسو لوکوموتیو افسی در رقابتهای یواسال چمپیونشیپ، سطح دوم فوتبال حرفهای آمریکا، بازی میکند.
فرناندز این بازگشت را تحقق رؤیایی میداند که برایش دور از دسترس به نظر میرسید. او گفته است بازگشت به فوتبال حرفهای شاید باورنکردنی باشد، اما برای آن سخت تلاش کرده است. عشق او به فوتبال نیز به دوران کودکی برمیگردد؛ زمانی که پدر و مادرش میگفتند کریستو فقط فوتبال را نفس میکشد، بازی میکند، میخواند و تماشا میکند.
داستان انتخاب بازیگران «Ted Lasso» نمونهای بامزه از تأثیر یک آزمون بازیگری بر سرنوشت یک سریال است. دانستر و فرناندز نهفقط نقشهای خود، بلکه تصور نویسندگان از دو شخصیت را تغییر دادند؛ یکی جیمی تارت را به ستارهای انگلیسی و فراموشنشدنی بدل کرد و دیگری دنی روخاس را به نمادی از شادی بیپایان در زمین فوتبال. تازه حالا دنی روخاسِ واقعی هم دوباره دارد همان کاری را میکند که همیشه دوست داشته: فوتبال، فوتبال و باز هم فوتبال.
