«Space Cases»؛ سریال دهه نودی با چهرههای «Star Trek»، «Star Wars» و «Firefly»

در میان سریالهای علمیتخیلی که با گذشت زمان کمتر از آنها یاد میشود، «Space Cases» برای طرفداران این ژانر ارزش کشف دوباره دارد. این ماجراجویی فضایی کودکانه از شبکه نیکلودئون (Nickelodeon)، هم بهخودیخود مجموعهای سرگرمکننده و خلاقانه بود و هم گروهی تماشایی از چهرههای آشنای دنیای علمیتخیلی را کنار هم آورد؛ بازیگرانی با سابقه حضور در «Star Trek»، «Star Wars»، «Firefly»، «Futurama» و چند اثر محبوب دیگر.
پخش «Space Cases» از ۲ مارس ۱۹۹۶ آغاز شد. داستان در آیندهای میگذشت که انسانها و موجودات فضایی در کنار هم میان ستارهها زندگی میکردند و حتی در یک آکادمی فضایی درس میخواندند. ماجرا از جایی شروع میشد که چند دانشآموز مخفیانه وارد سفینهای مرموز در نزدیکی آکادمی میشدند. سفینه ناگهان آنها را همراه با مدیر و یکی از معلمانشان به نقطهای دوردست در کهکشان میبرد؛ جایی در فاصله سالهای نوری از خانه. تلاش این گروه برای بازگشت، محور داستان سریال بود.
والتر امانوئل جونز، بازیگر شناختهشده نقش رنجر سیاه در «Mighty Morphin’ Power Rangers»، یکی از دانشآموزان را بازی میکرد. جوئل استیت نیز عضو دیگر این گروه بود؛ بازیگری که بعدها در نقش کیلی فرای در «Firefly» شناخته شد و در «Stargate: Atlantis» هم حضور داشت.
جورج تاکی، چهره آشنای «Star Trek: The Original Series»، در نقش شخصیت شرور تکرارشونده، جنگسالار شنک، ظاهر میشد. به این ترتیب، «Space Cases» یکی از تجربههای علمیتخیلی او خارج از جهان «Star Trek» بود. فهرست بازیگران مهمان هم کمجاذبه نبود: مارک همیل، بازیگر لوک اسکایواکر، کیتی سگال، صداپیشه لیلا در «Futurama»، و میشل تراختنبرگ، بازیگر «Buffy the Vampire Slayer»، همگی در این سریال حضور پیدا کردند.
بیل مومی نیز علاوه بر مشارکت در خلق مجموعه، بهعنوان بازیگر مهمان جلوی دوربین رفت. او خود سابقه حضور در «Lost in Space»، «Babylon 5» و سه نسخه متفاوت از «The Twilight Zone» را داشت؛ پس پیوند سریال با چهرههای باسابقه ژانر، از همان پشت صحنه آغاز میشد.
البته ایده سفینهای گرفتار در آن سوی کهکشان و سفری طولانی برای رسیدن به خانه، شباهت آشکاری به «Star Trek: Voyager» دارد؛ سریالی که یک سال پیش از «Space Cases» روی آنتن شبکه یوپیان (UPN) رفت. با این حال، پیتر دیوید، خالق مشترک مجموعه با بیل مومی، تاکید داشت که این شباهت کاملا تصادفی بوده است.
دیوید در نوشتهای برای یکی از شمارههای سال ۱۹۹۵ نشریه کامیکس بایرز گاید (Comics Buyer’s Guide)، که در وبسایت شخصیاش نیز بازنشر شده، توضیح داد «نیکلودئون» به دنبال یک سریال علمیتخیلی کودکانه بود. ساخت مجموعهای درباره دانشآموزان یک آکادمی فضایی انتخابی بدیهی به نظر میرسید، اما او نوشته بود: «از تصور یک سریال هفتگی درباره کلاسی پر از وسلی کراشر تنم میلرزید.» این کنایه به شخصیت نوجوان «Star Trek» نشان میداد که دیوید نمیخواست داستان به ماجراهای معمول یک کلاس فضایی محدود بماند. راهحلش فرستادن دانشآموزان به آن سوی کهکشان بود تا برای بازگشت، ماجراجویی کنند.
او زمانبندی این اتفاق را چنین به یاد آورده بود: «چهار ماه بعد از اینکه قسمت آغازین را نوشتم، پارامونت (Paramount) اعلام کرد شبکهاش، یوپیان، راهاندازی میشود و برنامه محوری آن یک سریال تازه از مجموعه استار ترک به نام «Voyager» خواهد بود. یک ماه بعد هم ایده داستان را توضیح دادند: سفینهای از یک اختلال فضایی عبور میکند، سر از دورترین بخش کهکشان درمیآورد و راهی طولانی تا خانه پیش رو دارد. من هم شروع کردم به کوبیدن سرم به دیوار.»
خوشبختانه، دو سریال مخاطبان متفاوتی داشتند و توانستند همزمان در تلویزیون حضور داشته باشند. دیوید هم با شوخطبعی یادآوری کرده بود که هر دو، بهنوعی از «Lost in Space» وام گرفتهاند؛ مجموعهای که خودش نیز داستان سفر و بازگشت به خانه را از «The Odyssey» گرفته بود.





