استیون کینگ از نادیده‌گرفتن «Landman» در امی انتقاد کرد: «پای سیاست در میان است؟»
استیون کینگ فقط خالق داستان‌های ترسناک نیست؛ او در شبکه‌های اجتماعی به یکی از چهره‌های فعال در معرفی فیلم و سریال هم تبدیل شده است. پیشنهادهایش گاهی سراغ یک مینی‌سریال ترسناک در نتفلیکس (Netflix) می‌روند و گاهی به فیلم اکشن فراموش‌شده‌ای می‌رسند که تنها ۲۸ درصد امتیاز مثبت در راتن تومیتوز (Rotten Tomatoes) دارد. این بار اما نویسنده مشهور به‌جای معرفی اثری تازه، از بی‌توجهی جوایز امی (Emmy Awards) به سریال «Landman» گلایه کرده است.
درام نفتی تیلور شریدان با بازی بیلی باب تورنتون، از نوامبر ۲۰۲۴ پخش خود را آغاز کرد؛ سریالی که ملودرام پرحادثه را با روابط خانوادگی ملموس ترکیب می‌کند و می‌توان آن را از تماشایی‌ترین آثار خالق «Yellowstone» دانست. بااین‌حال، این مجموعه در طول سه فصل خود از فهرست نامزدهای «امی» جا مانده است؛ اتفاقی که برای کینگ، به‌عنوان یکی از طرفداران سریال، قابل‌درک نیست.
او در حساب خود در ایکس (X)، توییتر سابق، نوشت: «نمی‌فهمم چرا «Landman» نامزد جوایز امی نشد؛ به‌خصوص بیلی باب تورنتون برای بهترین بازیگر و استیون کی برای بهترین کارگردان. پای سیاست در میان است یا چه؟»
پرسش کینگ، فارغ از اینکه چقدر با سبک داستان‌گویی شریدان همراه باشیم، به دو نقطه قوت مهم سریال اشاره دارد: بازی تورنتون در نقش تامی نوریس، مردی درگیر مناسبات صنعت نفت، و کارگردانی استیون کی. ترکیب ماجراهای اغراق‌آمیز با لحظه‌های عاطفی باورپذیر، همیشه بخشی از فرمول شریدان بوده، اما «Landman» در بهترین لحظه‌هایش این دو وجه را چنان به هم پیوند می‌دهد که به‌سختی می‌توان تماشایش را متوقف کرد.
کینگ تنها کسی نیست که از غیبت این سریال در رقابت «امی» تعجب می‌کند. تورنتون برای ایفای نقش تامی نوریس نامزد گلدن گلوب (Golden Globe Awards)، جایزه ستلایت (Satellite Awards) و جوایز انتخاب منتقدان (Critics Choice Awards) شده است. با وجود این توجه و حتی کارزار تبلیغاتی گسترده فصل دوم «Landman» برای رقابت سال ۲۰۲۶، نه او و نه خود سریال نامزدی «امی» به دست نیاورده‌اند.
البته این فاصله میان آثار شریدان و آکادمی تلویزیون (Television Academy) به «Landman» محدود نمی‌شود. «Yellowstone» در طول پنج فصل تنها یک نامزدی «امی»، آن هم در بخش طراحی صحنه، کسب کرد. دیگر سریال‌های او نیز بیشتر در بخش‌های فنی و هماهنگی بدلکاری مورد توجه قرار گرفته‌اند، نه برای بازیگران نقش اصلی، نویسندگی شریدان یا کارگردانی.
آثار شریدان اغلب با گرایش‌های سیاسی مخافظه‌کارانه پیوند داده می‌شوند و خود او نیز در برخورد با منتقدان، اهل ملاحظه‌کاری نیست. تصویری که از جایگاهش ارائه می‌دهد، بیشتر به یک چهره معترض به قواعد هالیوود شباهت دارد تا فیلم‌سازی مشتاق تایید محافل جوایز. او پیش‌تر در گفت‌وگو با گلد دربی (Gold Derby)، «Yellowstone» را چنین توصیف کرده بود: «پروژه‌ای پانک‌راک و شبیه نوجوانی سرکش که با هر دو دست به تلویزیون و هالیوود انگشت وسط نشان می‌دهد.»
بااین‌حال، نسبت‌دادن غیبت سریال‌های او در جوایز به سیاست، همچنان یک گمانه است، نه دلیلی قطعی. پرسش کینگ هم بیش از آنکه پاسخی قطعی بدهد، همین ابهام را برجسته می‌کند.
خود شریدان می‌گوید چندان درگیر دریافت جایزه نیست. او در پادکست «The Bill Simmons Podcast»، به نقل از هالیوود ریپورتر (The Hollywood Reporter)، گفته است: «با من قرار نیست امی ببرید، اما من هم دنبال بردن امی نیستم. هدفم این نیست. هدفم این است که کسی را روی مبل خانه‌اش بنشانم و احساساتش را تکان بدهم.»
«Landman» دست‌کم در برخی لحظه‌ها به این هدف می‌رسد. پشت هیاهوی داستان و موقعیت‌های گاه دور از انتظارش، صحنه‌هایی وجود دارد که تاثیرشان از جنس رابطه آدم‌ها با یکدیگر است؛ همان وجهی که باعث می‌شود نادیده‌گرفتن کامل سریال برای طرفدارانش هر بار بیشتر به چشم بیاید.
نکته جالب در واکنش کینگ، اشاره مستقیم او به استیون کی است. بیشتر بحث‌ها درباره بی‌توجهی «امی» به «Landman» حول شریدان و تورنتون می‌چرخد، اما کی از نیروهای موثر پشت دوربین این مجموعه و چند اثر دیگر شریدان بوده است.
کارنامه سینمایی او البته بی‌فرازونشیب نیست. «Get Carter» با بازی سیلوستر استالونه، که کی کارگردانی کرد، تنها ۱۱ درصد امتیاز مثبت در «راتن تومیتوز» دارد. بااین‌حال، کار او در تلویزیون تصویر متفاوتی می‌سازد: کارگردانی ۱۵ قسمت از «Yellowstone» و همکاری در «Lioness»، تریلر جاسوسی با بازی زویی سالدانا، از تجربه‌های مهم او هستند. پایان فصل دوم «Lioness»، با تیراندازی پرتنش در بیابان ایران، نمونه‌ای از ظرفیت این مجموعه برای ساختن یک پایان‌بندی نفس‌گیر است.
کی علاوه بر کارگردانی بیشتر قسمت‌های فصل اول «Landman»، تمام فصل دوم را نیز کارگردانی کرده، اما این فعالیت‌ها هنوز برایش نامزدی «امی» به همراه نداشته است. اشاره کینگ به او، بحث را از نام‌های پرخبرتر فراتر می‌برد و توجه را به سهم کارگردانی در موفقیت سریال جلب می‌کند.
در نهایت، واکنش کینگ هم اعتراضی به نادیده‌گرفتن یک سریال محبوب است و هم توصیه‌ای برای تماشای آن. «Landman» ممکن است با اغراق‌ها و جنجال‌هایش سلیقه همه نباشد، اما در دل همان آشوب، لحظه‌هایی پیدا می‌شود که صمیمانه و غافلگیرکننده تاثیر می‌گذارند؛ حتی اگر هنوز جایی در فهرست نامزدهای «امی» نداشته باشند.
