داستان عکس ماندگار فرح فاوست؛ پوستری که بیش از ۱۲ میلیون نسخه فروخت
در سال ۱۹۷۶، فرح فاوست و بروس مکبروم، عکاس، یک بعدازظهر آفتابی در کالیفرنیا را به خلق یکی از ماندگارترین پوسترهای تاریخ فرهنگ عامه تبدیل کردند. این عکس در حیاط خانه فاوست در لسآنجلس گرفته شد و خیلی زود به تصویری نمادین از او بدل شد.
فاوست با پوست برنزه، موهای پریشان و لباس شنای یکتکه نارنجی سوخته مقابل دوربین نشست؛ بدون گروه آرایش و مو و تنها با ظاهر طبیعی خودش. در ابتدا قرار بود او بیکینی بپوشد، اما فاوست لباس یکتکه را انتخاب کرد تا جای زخمی مربوط به دوران کودکی را روی شکمش بپوشاند.
مکبروم یک زیرانداز مکزیکی را از کامیونش بیرون آورد و پیشنهاد کرد فاوست مقابل آن بنشیند. او عکسهای متعددی با ژستهای مختلف گرفت، اما در نهایت این خود فاوست بود که تصویر مشهور را از میان تمام عکسها انتخاب کرد.
مکبروم در گفتوگو با مجله تایم (Time) گفت: «ژست متعلق به فرح بود، لباس را خودش انتخاب کرده بود و ایده هم مال خودش بود. او همان عکس را انتخاب کرد.»
این پوستر در سال ۱۹۷۶ بهوسیله شرکت پرو آرتس (Pro Arts Inc.) منتشر شد و پس از ورود به فروشگاهها خیلی زود به موفقیتی بزرگ رسید. فروش بیش از ۱۲ میلیون نسخه از آن، جایگاه فاوست را بهعنوان یکی از نمادهای فرهنگی آن دوران تثبیت کرد و در عین حال نشان داد او نگاه تجاری هوشمندانهای هم دارد.
فاوست در مقالهای که سال ۱۹۷۷ در روزنامه واشنگتن پست (The Washington Post) منتشر شد، درباره دلیل موافقتش با تولید پوستر گفته بود: «دلیل اینکه تصمیم گرفتم پوستر منتشر کنم این بود که اگر خودت برای انجامش قرارداد نبندی، بالاخره یک نفر این کار را میکند و آن وقت هیچ چیزی نصیبت نمیشود.»
او سالها بعد، در ویدیویی از بنیاد سگ-افترا (SAG-AFTRA Foundation) در سال ۲۰۰۶، با شوخطبعی درباره این تصویر گفت: «خب، عکس خوبی است… فقط کاش شکمم را تو داده بودم!»
نورما کمالی، طراح لباس شنای معروف فاوست، نیز در پادکست دیوید یونتف با نام «Behind the Velvet Rope» گفت که فاوست مرتب در نیویورک خرید میکرد و بخش زیادی از لباسهای شنای خود را از او میخرید.
کمالی با یادآوری نخستین واکنشش به پوستر گفت: «وقتی پوستر را دیدم، وحشت کردم؛ چون آزمایشهای زیادی روی آن مدل انجام داده بودم. شش لباس شنا طراحی کردم و آن را در فروشگاه گذاشتم، اما با خودم گفتم: دیگر این یکی را تولید نمیکنم. خوب نیست و از طراحیاش خوشم نمیآید. بعد ناگهان آن را روی پوستر دیدم!»
کمالی حتی پیش از آنکه لباس شنا در موسسه اسمیتسونین (Smithsonian Institution) برای همیشه حفظ شود، قصد داشت نسخه تازهای از آن بسازد، اما موزه با درخواست او موافقت نکرد. این لباس در سال ۲۰۱۱ به اسمیتسونین اهدا شد.
اکنون همزمان با پنجاهمین سالگرد انتشار پوستر، بنیاد فرح فاوست (Farrah Fawcett Foundation) مجموعهای از محصولات یادبود با این تصویر، از تیشرت و ماگ گرفته تا کارت تبریک و حوله ساحلی، عرضه کرده است. درآمد حاصل از فروش این محصولات به بنیاد اختصاص مییابد؛ موسسهای که از پژوهشهای نوآورانه در زمینه سرطان حمایت مالی میکند.
