مونیکا باربارو از «Artificial» لوکا گوادانینو گفت؛ کمدی دیوانهوار یا داستانی ترسناک از دنیای هوش مصنوعی؟
مونیکا باربارو از فضای غیرقابلپیشبینی فیلم تازه لوکا گوادانینو گفته است؛ اثری الهامگرفته از رویدادهای واقعی پیرامون اوپنایآی که میان کمدی پرهیاهو، هجو و وحشت حرکت میکند.
فیلم «Artificial» از همین حالا یکی از کنجکاویبرانگیزترین پروژههای سینمایی سال به شمار میرود؛ نه فقط بهخاطر نام لوکا گوادانینو، فیلمساز ایتالیاییِ شناختهشده برای امضای بصری خاص و دوربینپردازی جسورانهاش، بلکه بهدلیل موضوعی که در مرکز قصه قرار دارد: هوش مصنوعی و رخدادهای واقعی مرتبط با سم آلتمن، مدیرعامل اوپنایآی (OpenAI).
این پروژه ابتدا در آمازون امجیام استودیوز (Amazon MGM Studios) قرار داشت؛ اما پس از آنکه آمازون قراردادی ۵۰ میلیارد دلاری با اوپنایآی امضا کرد، از تولید یا پخش فیلمی درباره مدیرعامل این شرکت کنار کشید. در ادامه، نئون (Neon) مسئولیت عرضه «Artificial» را بر عهده گرفت؛ اتفاقی که بر حساسیتها و پرسشها درباره زاویه نگاه فیلم افزوده است.
مونیکا باربارو، یکی از بازیگران فیلم، در گفتوگو با پادکست «Happy Sad Confused» به میزبانی جاش هوروویتز، تصویری جذاب از لحن اثر ارائه کرده است. او گفت گوادانینو در روزهای مختلف فیلمبرداری، توصیفهای کاملاً متفاوتی از فیلم داشت؛ گاهی آن را یک «کمدی دیوانهوار» میدانست و گاهی با صراحت میگفت: «این یک داستان ترسناک است.»
باربارو تأکید کرده که این تغییر ظاهری در لحن، به آشفتگی فیلم منجر نشده است. او پس از دیدن فیلم باور دارد «Artificial» واقعاً همه این ویژگیها را همزمان دارد؛ ترکیبی از طنز، جنون، تنش و هراس که در نهایت از نظر روایی یکپارچه از کار درآمده است. چنین توصیفی با کارنامه گوادانینو نیز بیگانه نیست؛ فیلمسازی که معمولاً حتی در روایتهای ظاهراً ساده، اضطراب، میل، طنز تلخ و بیقراری را کنار هم مینشاند.
بخش مهمی از حساسیت «Artificial» به این موضوع بازمیگردد که شخصیتها و اتفاقات آن، ریشه در واقعیت و افرادی دارند که همچنان در کانون صنعت فناوری و رسانه قرار گرفتهاند. باربارو گفته گروه سازنده با متنی دشوار روبهرو بودهاند، زیرا فیلم درباره آدمهای زنده و رویدادهای واقعی حرف میزند. او همچنین توضیح داده که فیلمنامه سایمون ریچ، برخلاف بسیاری از تجربههای پیشین گوادانینو، به پژوهش و بررسی جزئیات واقعی وابستگی زیادی داشته است.
این بازیگر از روش کار گوادانینو نیز تمجید کرده و گفته او بازیگرانش را تشویق میکند که از غریزه خود پیروی کنند و در فضای صحنه، امکان گسترش و کشف داشته باشند. به گفته باربارو، میزانسنها و حرکتهای دوربین فیلمساز نیز بخش مهمی از هویت فیلم را شکل میدهند؛ رویکردی که احتمالاً در «Artificial» برای نمایش جهان پرتبوتاب شرکتهای فناوری و جاهطلبیهای انسانی، نقش پررنگتری خواهد داشت.
هنوز تاریخ اکران و نخستین تریلر رسمی «Artificial» اعلام نشده است و حتی بازیگران نیز اطلاع دقیقی از شیوه تبلیغات نئون برای فیلم ندارند. با نزدیکشدن پاییز، انتظار میرود نخستین تصاویر رسمی یا تیزری از اثر منتشر شود؛ بهویژه که نئون ممکن است برای حضور فیلم در فصل جوایز برنامهریزی کند.
«Artificial» میتواند آزمونی مهم برای گوادانینو باشد: فیلمی درباره یکی از جنجالیترین پدیدههای زمانه، با تکیه بر ماجرایی واقعی و لحنی که هم میخنداند و هم نگران میکند. اگر توصیف باربارو درست باشد، این اثر قرار نیست پاسخهای سادهای درباره هوش مصنوعی و قدرت بدهد؛ بلکه احتمالاً تماشاگر را به دل موقعیتی میبرد که در آن مرز میان پیشرفت، شهرت، هراس و طنز، بهطرزی نگرانکننده محو شده است.
