چیزی وحشی؛ از آزادی بی‌پروا تا دام خطر، سفری که با نگاه آغاز می‌شود

فیلم «چیزی وحشی» (Something Wild) ساخته جاناتان دِمی، یکی از آن آثار دههٔ ۸۰ است که با ترکیب کمدی پرانرژی، رمانس غیرمعمول و لبه‌های تیز روایتی نوآر-جنایی، تجربه‌ای سرکش و پیش‌بینی‌ناپذیر در سینما خلق می‌کند. این فیلم در آغاز خود چنان انرژی شهوانی و بازیگوشانه دارد که گویی قرار است تا انتها روی همان ریل بی‌مهار حرکت کند. اما دِمی، پس از حدود یک ساعت، این شور اولیه را به سمت مسیر روایی کلاسیک‌تری هدایت می‌کند و هرچند فیلم همچنان جذاب باقی می‌ماند، بخشی از ریسک و بی‌پروایی آغازین را از دست می‌دهد.

آغاز فیلم با برخوردی کوتاه و پرکشش میان چارلی (جف دانیلز)، یک مرد «به‌ظاهر» معمولی و پایبند به چارچوب‌های اجتماعی، و لولو (ملانی گریفیث)، زنی بی‌باک، غیرقابل‌پیش‌بینی و متمایل به رفتارهای پرخطر، شروع می‌شود. لولو با نگاهی مستقیم به چشمان چارلی، او را به فرار از رستوران بدون پرداخت صورتحساب متهم می‌کند — نه به عنوان یک جرم جدی، بلکه به‌عنوان یک نشانهٔ پنهان از میل او به تجربهٔ هیجان اروتیک از تخلف‌های کوچک.

چارلی، گیج و کمی معذب، سعی در انکار دارد، اما بازی لولو به‌سرعت او را از «نیت بازگشت به دفتر» به «دستبند شدن به تخت در یک موتل ارزان» می‌کشاند، در حالی که لولو تلفن را جلوی دهانش می‌گیرد تا او به رئیسش دروغ بگوید.

دانیلز نقش مردی را ایفا می‌کند که ظاهرش از انضباط و زندگی اداری خبر می‌دهد، اما پشت آن، میل به تجربهٔ لذت‌های خطرناک پنهان است؛ مشابه شخصیتی که او در Terms of Endearment ارائه کرده بود — مردی مسئول اما با وسوسه‌های پنهان.

گریفیث، در نقش لولو، تکیه‌اش نه بر اغواگری صرف، بلکه بر بی‌پروایی و جسارت رفتاری است. بازی او باعث می‌شود مخاطب و چارلی در هر لحظه آمادهٔ دیدن اقدامی غیرمنتظره باشند. شیمی میان این دو بازیگر از همان صحنهٔ اولیه قابل لمس است: ترکیبی از کنجکاوی، چالش و کشش خام. این همخوانی غریزی ضروری است، زیرا بدون آن، دیالوگ‌ها و کنش‌های پرخطر شخصیت‌ها بی‌اثر می‌ماند.

پس از شکل‌گیری این رابطه، چارلی داوطلبانه وارد مسیر ناآشنا می‌شود: از رانندگی در امتداد ساحل شرقی و توقف‌های ناقانونی لولو برای برداشتن پول از صندوق مغازه‌ها، تا تجربهٔ یک خلسه نیمه‌رویاگونه ناشی از خستگی و هیجان اروتیک. در یکی از لحظات خاص، لولو او را نزد مادرش می‌برد و به‌عنوان همسرش معرفی می‌کند: «دیدی مامان؟ همون مردی که گفتی باید باهاش ازدواج کنم.»

مادر، با لبخند آگاه، فقط هشدار می‌دهد: «مواظب این دختر باش.» لحظه‌ای که یادآور مادر بانی در Bonnie and Clyde است؛ شخصیتی که پایان تراژیک را از ابتدا در چشم‌انداز می‌بینند.

فیلم در میانهٔ مسیر، در مراسم دیدار دوبارهٔ همکلاسی‌های دبیرستان لولو، جابه‌جایی مهمی پیدا می‌کند: چارلی با همکار حسابدار شرکتش روبه‌رو می‌شود، و لولو با شوهر سابقش (ری لیوتا) — مردی خشونت‌طلب که به‌تازگی از زندان آزاد شده و با نیت انتقام، دنبال آن‌ها می‌افتد. لیوتا، با کاریزما و تهدید خام، تنش داستان را به اوج می‌رساند و دو شخصیت اصلی را وارد حوزهٔ خطر جسمی و مرگباری می‌کند.

از این نقطه، فیلم هرچه بیشتر شبیه تریلر جنایی کلاسیک می‌شود، و پیش‌بینی سرانجام داستان ساده‌تر است. این تغییر، در حالی که همچنان سرگرم‌کننده باقی می‌ماند، بخشی از آزادی و آنارشی خلاقانهٔ شروع و میانهٔ فیلم را کاهش می‌دهد.

جاناتان دِمی در روایت Something Wild همان مهارت خود را در پیدا کردن عنصر بیزارکننده یا غیرمنتظره در موقعیت‌های معمولی به کار می‌گیرد؛ همان‌طور که در Melvin and Howard توانسته بود با یک عنصر جزئی مانند «رقصندهٔ عریان با دست گچ‌گرفته» بیننده را غافلگیر کند.

آنچه فیلم را از یک «کمدی دیوانه‌وار» ساده متمایز می‌کند، پیش‌زمینهٔ دقیق شخصیت‌ها است: دِمی و نویسنده فیلم، ای. مکس فرای، پیش از نخستین صحنه، مسیر ذهنی و رفتاری چارلی و لولو را تعیین کرده‌اند، و به همین دلیل، هر انتخابی که پس از آشنایی آن‌ها رخ می‌دهد، منطقی و در عین حال غیرمنتظره احساس می‌شود.

«چیزی وحشی» فیلمی است که در نیمهٔ نخست، با ادغام طنز اروتیک، رفتار آنارشیستی و رابطهٔ جذاب میان دو شخصیت ناسازگار، جذابیتش را به بالاترین حد می‌رساند. اما در نیمهٔ دوم، با ورود عنصر جنایی کلاسیک، برقراری تعلیق جایگزین آزادی داستان می‌شود و بخشی از بی‌پروایی اولیه از دست می‌رود.

با این حال، این اثر همچنان نمونه‌ای از رویکرد تازهٔ سینمای آمریکای مستقل در دههٔ ۸۰ است که نشان داد می‌توان از دل روزمره‌ترین موقعیت‌ها، ماجراهایی حیرت‌انگیز و پرکشش بیرون کشید.