اندرو رنلز از «Miss You, Love You» گفت؛ «برای نخستینبار نقش اصلی چنین داستانی به من پیشنهاد شد»
اندرو رنلز، بازیگر شناختهشده تئاتر برادوی و آثار تلویزیونی، از تجربه متفاوت بازی در فیلم مستقل «Miss You, Love You» کنار آلیسون جنی گفته است؛ فیلمی که جیم رش نوشته و پس از نمایش در جشنواره ساندنس ۲۰۲۶، به اچبیاو (HBO) رسید و نامزد جایزه امی در بخش فیلم تلویزیونی شد.
رنلز و آلیسون جنی با وجود آنکه شخصاً نامزد امی نشدهاند، از حامیان جدی فیلم و همکارشان جیم رش هستند. رنلز که نقش جیمی سیمز را بازی میکند، از اعتماد رش برای سپردن چنین نقشی به او ابراز خوشحالی کرده و گفته است: «هیچوقت نقشی شبیه این به من پیشنهاد نشده بود. با خودم گفتم: “تا حالا اینهمه دیالوگ نداشتهام.” آلیسون هم گفت: “من هم همینطور.” اما این کار هم هدیه بزرگی بود و هم مسئولیت سنگینی برای روایت یک داستان.»
فیلم «Miss You, Love You» داستان دایان پیترسون با بازی آلیسون جنی را دنبال میکند؛ زنی بازنشسته که پس از مرگ همسر دومش، تلاش میکند با سوگ و تنهایی کنار بیاید. پسر او که همیشه در سفر است، در مراسم خاکسپاری حاضر نمیشود و بهجای خودش دوست و دستیارش، جیمی، را میفرستد. دایان هیچوقت جیمی را ندیده و حتی از وجود او خبر نداشته است، اما این دو بهواسطه مردی که هم پسرِ فاصلهگرفته دایان است و هم برای جیمی معنایی فراتر از یک رئیس دارد، به یکدیگر وصل میشوند.
رنلز فیلمنامه جیم رش را اثری چندلایه دانست که میان طنز و اندوه حرکت میکند: «جیم رش فیلمنامهای واقعاً زیبا، پیچیده و پرجزئیات نوشته بود؛ اثری که هم خیلی خندهدار و هم عمیقاً دلشکن بود. اولین بار که من و آلیسون آن را با هم خواندیم، فقط یک دورخوانی کوچک داشتیم؛ زمانی که هنوز چیزی قطعی نشده بود. همان موقع گفتم: “خدایا، امیدوارم این پروژه ساخته شود. واقعاً امیدوارم بتوانیم انجامش دهیم.”»
ساخت فیلم اما مسیری طولانی داشت. به گفته رنلز، حدود یک سال بعد از نخستین دورخوانی، فیلمبرداری آغاز شد و یک سال بعد نیز اثر پس از نمایشهای بازاری جشنواره ساندنس، خانه پخشش را در اچبیاو پیدا کرد. او گفت: «دقیقاً نمیدانستیم فیلم قرار است کجا به نمایش دربیاید. اکران چنین فیلمی در سینماها در شرایط امروز کمی دشوار به نظر میرسید؛ اینکه آیا گم میشود و اصلاً کسی آن را میبیند یا نه. وقتی تماس گرفتند و گفتند اچبیاو به فیلم باور دارد، دوستش دارد و میخواهد به آن فضا بدهد، من و آلیسون واقعاً بسیار خوشحال شدیم.»
بخش عمده «Miss You, Love You» بر گفتوگوهای فشرده و طولانی میان دو شخصیت اصلی استوار است. رنلز فاش کرد نخستین صحنه کامل فیلم، ۲۵ صفحه دیالوگ میان او و جنی بوده؛ چالشی که باعث شد دو بازیگر باسابقه برادوی، از پیش تمام فیلمنامه را حفظ کنند.
او توضیح داد: «من و آلیسون با هم قرار گذاشتیم که کل فیلمنامه را یاد بگیریم و از روز اول بدون نیاز به متن سر صحنه برویم. بنابراین مثل یک نمایشنامه تمرینش کردیم. وقتی برای شروع فیلمبرداری به آلبوکرکی رفتیم، فکر میکنم سه روز فرصت تمرین داشتیم و میتوانستیم در خانهای که محل فیلمبرداری بود، صحنهها را تمرین کنیم.»
به گفته او، دنی مودر، مدیر فیلمبرداری پروژه، از همان تمرینها حضور داشت تا جای دوربین و بهترین شیوه ثبت لحظههای بازی دو نفره را پیدا کند. رنلز افزود: «فقط ۱۷ روز برای فیلمبرداری زمان داشتیم؛ برنامه بسیار فشردهای بود. اما آن فرصت ابتدایی برای کار کردن روی صحنهها را داشتیم و بعد من و آلیسون بارها آنها را با هم اجرا کردیم.»
رنلز میگوید از همان نخستین مطالعه فیلمنامه، تصویر روشنی از جیمی در ذهنش شکل گرفت؛ مردی که در بخش شرقی لسآنجلس، در محلههایی مانند لوس فلیز و سیلور لیک زندگی میکند و دیرتر از بسیاری از آدمها بهطور علنی هویت خود را پذیرفته است. او گفت: «با خودم گفتم: “بسیار خب، این بخش را تا حدی میفهمم”، هرچند تجربه او با زندگی من خیلی فرق داشت.»
او در همکاری با طراح لباس، به این نتیجه رسید که جیمی به ظاهرش اهمیت میدهد، اما نه به شکلی وسواسگونه. رنلز با اشاره به صحنهای که بدون پیراهن ظاهر میشود، گفت: «گفتم قرار نیست برای این صحنه استرس بگیرم و خارج از کادر شنا بروم. او فقط مردی است که دارد زندگیاش را میکند. حس کردم چندان اهل خودشیفتگی و ظاهرپرستی نیست و این نقطه ورود خوبی به شخصیت بود.»
آلیسون جنی نیز با مدل موی کوتاه باب و لباسهای شخصیت دایان، به گفته همبازیاش خیلی زود هویت او را کامل کرد. رنلز گفت: «وقتی سر صحنه آمد و آن مدل موی باب و لباسش را داشت، گفتم: “من این زن را میشناسم. میدانم او کیست.”» او در پاسخ به این پرسش که آیا مدل موی خاص دایان در فیلمنامه جیم رش وجود داشته، با لبخند گفت: «نه، مدل باب در فیلمنامه نبود. شاید انتخاب خود آلیسون بود، اما انتخاب کاملاً درستی بود.»
با وجود تمام صحنههای پرتنش میان جنی و رنلز، دشوارترین بخش فیلم برای او، مونولوگی پس از مراسم خاکسپاری بوده است؛ لحظهای که جیمی حقیقتِ هدفش از توقف در نیومکزیکو را آشکار میکند و از ناتوانیاش برای پیش رفتن در زندگی میگوید.
رنلز درباره این سکانس گفت: «مونولوگ خیلی زیبایی است که جیم نوشته و از همان لحظهای که خواندمش، نمیتوانستم بدون گریه اجرا کنم. واقعاً نمیتوانستم. چیزی در آن مستقیم به مرکز وجودم میرسید.» او افزود: «آن روز بابت اجرای این صحنه خیلی مضطرب بودم. باید بارها و از زاویههای مختلف فیلمبرداریاش میکردیم، اما آلیسون بسیار مهربان، سخاوتمند و حاضر در لحظه بود. هر بار که صحنه را میگرفتیم، او همانجا کنارم بود و کار را برایم آسان میکرد.»
به باور رنلز، این مونولوگ هسته اصلی شخصیت جیمی را در خود دارد: «فیلمبرداری آن روز سخت بود، اما در عین حال رضایتبخش هم بود، چون حس میکردم این، تز اصلی شخصیت است؛ همان لحظهای که باید واقعاً درست از کار درمیآمد. فشار زیادی وجود داشت، اما وقتی به آلیسون نگاه میکردم، با خودم میگفتم: “فکر میکنم همهچیز درست میشود.”»
رنلز که قرار است در فیلم مستقل دیگری به نام «Dedicated to Morris Burke» مقابل دواین جوی رندولف بازی کند، اذعان دارد که فرصت حضور در مرکز یک روایت سینمایی برایش اتفاقی کمیاب بوده است. او که در تئاتر نقشهای بزرگ زیادی بر عهده داشته، در سینما بیشتر با نقشهای مکمل شناخته میشود.
او گفت: «در فیلم خیلی کم، یا شاید اصلاً، فرصت بازی کردن به این شکل را داشتهام. در تئاتر بله؛ نقشهای بزرگ و مسئولیت زیادی در روایت داستان داشتهام، اما در فیلم معمولاً نقشهای مکمل بودهاند. بنابراین اینکه در مرکز چنین داستانی باشم، آن هم مقابل آلیسون، برای من بهعنوان بازیگر اتفاق بزرگی است؛ اینکه به من برای روایت این داستان اعتماد شده است.»
رنلز در پایان از واکنش دوستان بازیگرش به «Miss You, Love You» گفت: «وقتی دوستان بازیگرم فیلم را میبینند، خوشحالاند که چنین فرصتی نصیبم شده است. این برای من خیلی ارزش دارد.»
