جین لیوز از خالق «Frasier» گفت؛ کلماتی که پس از ۱۱ سپتامبر هم تسلی‌بخش بودند
بازیگر نقش دفنی مون با یادآوری دیوید انجل و همسرش لین، از نیکوکاری بی‌سروصدای این زوج و نامه‌ای گفت که به گروه سازنده سریال انگیزه بازگشت به کار داد.
برای جین لیوز، یاد دیوید انجل تنها با موفقیت‌های «Frasier» گره نخورده است. او از نویسنده‌ای به خاطر می‌آورد که آرام حرف می‌زد، غافلگیرکننده می‌خنداند و بی‌آنکه همکارانش بدانند، همراه همسرش برای بهترشدن زندگی دیگران تلاش می‌کرد. انجل و همسرش لین در حملات ۱۱ سپتامبر جان باختند، اما مدتی بعد، کلمات او در یک قسمت از همین کمدی به تماشاگری کمک کرد دوباره بخندد؛ اتفاقی که برای همکاران سوگوارش معنای تازه‌ای به ادامه کار داد.
لیوز، بازیگر نقش دفنی مون در «Frasier»، در قسمت ۲۷ اکتبر پادکست «Dinner’s On Me» با اجرای جسی تایلر فرگوسن، از این زوج یاد کرد و گفت: «می‌خواستم مردم بدانند چه آدم‌های فوق‌العاده‌ای بودند. واقعاً فوق‌العاده بودند.»
دیوید انجل که همراه پیتر کیسی و دیوید لی «Frasier» را خلق کرده بود، با همسرش از مسافران پرواز شماره ۱۱ امریکن ایرلاینز بود؛ هواپیمایی که تروریست‌ها ربودند و به برج شمالی مرکز تجارت جهانی کوبیدند.
لیوز او را «مردی کم‌نظیر» با طنزی آرام و غافلگیرکننده توصیف کرد: «با آن کفش‌های کالج و پیراهن‌هایش، خیلی شبیه استادهای دانشگاه بود. بعد خیلی آرام چیزی می‌گفت که بامزه‌ترین حرفی بود که تا آن موقع شنیده بودی. اما در کنار این‌ها، او و همسرش بی‌سروصدا زندگی خیلی‌ها را بهتر می‌کردند؛ کارهایی که تا وقتی از دستشان ندادیم، چیزی درباره‌شان نمی‌دانستیم.»
بازیگران و عوامل «Frasier» قرار بود شب ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ یکی از قسمت‌های سریال را ضبط کنند. لیوز صبح آن روز با خبر حملات روبه‌رو شد و همسرش، مارشال کوبن، به او گفت باید خودشان را برای این احتمال آماده کنند که یکی از آشنایانشان میان جان‌باختگان باشد. همان روز، کوبن خبر کشته‌شدن دیوید و لین را به او داد.
لیوز آن لحظه را این‌طور به یاد آورد: «از آن لحظه‌هایی بود که نفست بند می‌آید و از هم می‌پاشی.»
آنچه بعدها به گروه کمک کرد دلیلی برای بازگشت به کار پیدا کند، نامه‌ای بود که دیوید هاید پیرس، بازیگر نقش دکتر نایلز کرین، از یکی از دوستان نزدیکش دریافت کرده بود. به روایت لیوز، پیرس از همه، از بازیگران تا عوامل پشت صحنه، خواست در محل فیلم‌برداری جمع شوند تا نامه را برایشان بخواند.
مضمون نامه این بود: «فکر نمی‌کردم دوباره حالم عادی شود. فکر نمی‌کردم بتوانم دوباره بخندم. بعد دیدم دارم یک قسمت از “Frasier” را تماشا می‌کنم و می‌خندم… کاری که می‌کنید ارزش دارد، چون برای مدتی مرا از این وحشت بیرون آورد.»
برای گروهی که یکی از چهره‌های اصلی و محبوبش را از دست داده بود، این چند جمله صرفاً تعریف از یک سریال نبود؛ یادآوری می‌کرد که کارشان هنوز می‌تواند به دیگران کمک کند. لیوز گفت: «اینکه دیوید آن نامه را خواند، اینکه دلیلی پیدا کردیم دوباره کار کنیم و فهمیدیم کلماتی که دیوید انجل نوشته بود در غیاب خودش به مردم آرامش داده‌اند… خیلی عمیق و تکان‌دهنده بود.»
انجل، کیسی و لی پیش از خلق «Frasier»، هر سه از نویسندگان «Cheers» بودند. سپس از آن‌ها خواسته شد سریالی با محوریت دکتر فریژر کرین، شخصیت محبوب آن مجموعه با بازی کلسی گرمر، بسازند. حاصل این همکاری، کمدی‌ای بود که پخش اصلی آن از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۴ ادامه داشت و با دریافت پنج جایزه پیاپی امی بهترین سریال کمدی، رکوردی ثبت کرد. سال‌ها بعد «Modern Family»، با بازی فرگوسن، به همین رکورد رسید.
میراث دیوید و لین به تلویزیون محدود نماند. آن‌ها بنیاد انجل را نیز تأسیس کردند؛ بنیادی که هدفش حمایت از فرصت‌های تحول‌آفرین، پرورش رهبران دلسوز و همکاری با سازمان‌هایی است که برای جهانی عادلانه‌تر فعالیت می‌کنند.
روایت لیوز، این دو وجه از زندگی انجل را کنار هم می‌گذارد: نویسنده‌ای که مخاطبان را می‌خنداند و انسانی که دور از توجه عمومی به دیگران کمک می‌کرد. نامه‌ای که در صحنه «Frasier» خوانده شد، نشان داد این دو مسیر چندان هم از یکدیگر جدا نبودند؛ گاهی یک شوخی و چند دقیقه خنده نیز می‌تواند در دل اندوه، فرصتی کوتاه برای نفس‌کشیدن فراهم کند.
