رابرت ردفورد از این بخش «Butch Cassidy and the Sundance Kid» متنفر بود؛ تصمیمی که اسکار گرفت
«Butch Cassidy and the Sundance Kid» پرفروشترین فیلم سال ۱۹۶۹ بود و هر کسی که آن را دیده باشد، احتمالا دلیل این محبوبیت را بهخوبی درک میکند. بااینحال، یکی از بخشهای فیلم حسابی رابرت ردفورد را کلافه کرده بود؛ انتخابی که او نهتنها دوست نداشت، بلکه از اساس با آن مخالف بود.
یکی از مهمترین نقاط قوت «Butch Cassidy and the Sundance Kid»، دو ستاره اصلی آن بودند. رابرت ردفورد و پل نیومن در نقش شخصیتهای اصلی هماهنگی فوقالعادهای داشتند و کاترین راس نیز بازی درخشانی ارائه کرد. کارگردانی جرج روی هیل و فیلمنامه تحسینشده ویلیام گلدمن را هم باید به این ترکیب اضافه کرد؛ مجموعهای از عوامل که مثل قطعات یک پازل، بهخوبی کنار هم قرار گرفتند.
با وجود این، یک بخش فیلم اصلا به مذاق ردفورد خوش نیامد؛ بخش عجیبی که مدیران استودیو و ناظران تولید نیز چندان از آن راضی نبودند. موضوع، موسیقی متن فیلم و بهویژه ترانه موفق «Raindrops Keep Fallin’ on My Head» بود.
برت باکاراک، آهنگساز موسیقی متن، گفته بود ایده این ترانه شاد و بهیادماندنی با نوای یوکللی، هنگام تماشای صحنه دوچرخهسواری پل نیومن و کاترین راس به ذهنش رسید. ملودی تقریبا بلافاصله شکل گرفت و او هنگام کار روی قطعه، برای تکمیل آن از کلمات موقتی و بیهدف استفاده کرد؛ عبارتهایی که تصور میکرد بعدا، با کاملتر شدن ترانه، تغییرشان خواهد داد.
هرچه باکاراک بیشتر روی قطعه کار کرد، بیشتر به این نتیجه رسید که همان کلمات موقتی کاملا مناسباند؛ حتی اگر ارتباط چندانی با داستان فیلم نداشته باشند. همین بیارتباطی ظاهری، یکی از دلایلی بود که ردفورد را به منتقد جدی ترانه تبدیل کرد.
ردفورد سال ۲۰۱۹ در گفتوگو با برایان الکساندر از یواسای تودی (USA Today) به مخالفت اولیهاش اعتراف کرد و گفت: «وقتی فیلم اکران شد، بهشدت از آن انتقاد کردم. این ترانه چه ربطی به فیلم داشت؟ اصلا بارانی در کار نبود. آن زمان به نظرم ایده احمقانهای میآمد. اما اشتباه میکردم؛ چون ترانه به موفقیتی عظیم تبدیل شد.»
بیتردید تصمیمی که ردفورد آن را احمقانه میدانست، نتیجهای کاملا متفاوت داشت. «Raindrops Keep Fallin’ on My Head» نهتنها در آمریکا، بلکه در کانادا نیز به رتبه نخست جدول فروش رسید. این تکآهنگ در گذر سالها بیش از دو میلیون نسخه فروخت و جایزه اسکار (Academy Award) بهترین ترانه اورجینال را به دست آورد.
این پایان موفقیت موسیقی فیلم نبود و برت باکاراک جایزه اسکار بهترین موسیقی اورجینال را نیز دریافت کرد. نتیجهای درخشان برای ترانهای که یکی از ستارههای اصلی فیلم ابتدا هیچ اعتقادی به آن نداشت؛ ترانهای که در نهایت به یکی از ماندگارترین بخشهای «Butch Cassidy and the Sundance Kid» تبدیل شد.
رابرت ردفورد در سال ۲۰۲۵ و در ۸۹ سالگی درگذشت. پس از مرگ او، مجله اکسترا (Extra) گزارش داد که باربرا استرایسند، همبازی ردفورد در «The Way We Were»، با انتشار پیامی در شبکههای اجتماعی به او ادای احترام کرده و این بازیگر را «هنرمندی درخشان و ظریف» نامیده است.
استرایسند با یادآوری روزهای همکاریشان نوشت: «بازی در کنار یکدیگر برایمان فوقالعاده بود، چون هیچوقت دقیقا نمیدانستیم طرف مقابل قرار است در یک صحنه چه کاری انجام دهد.»
