قسمت دوم فصل چهارم «The Gilded Age»؛ بخشش دشمن و آغاز فروپاشی جورج راسل

جورج راسل همیشه می‌دانست چه می‌خواهد و برای رسیدن به آن، تا کجا حاضر است پیش برود. اما قسمت دوم فصل چهارم «The Gilded Age» با عنوان «You Won’t Hear Me Beg» او را در موقعیتی متفاوت قرار می‌دهد: مردی که می‌تواند درباره سرنوشت دشمنش تصمیم بگیرد، اما دیگر بر خشم و ترس خودش مسلط نیست. بازگشت برتا به نیویورک، هم‌زمان با افشای هویت عامل تیراندازی، فرصتی برای نزدیک شدن دوباره این زوج فراهم می‌کند؛ هرچند آشتی هنوز با بازسازی اعتماد فاصله دارد. ادامه مطلب، داستان و پایان این قسمت را فاش می‌کند.

قسمت با ورود جورج و افرادش به یک ساختمان مسکونی و بازداشت ویل موریس آغاز می‌شود. عامل سوءقصد، پسر پاتریک و آن موریس است؛ خانواده‌ای که رویارویی با راسل‌ها در فصل اول، زندگی‌شان را ویران کرد. انتخاب ویل، معمای تیراندازی را به گذشته سریال پیوند می‌دهد و نشان می‌دهد پیروزی‌های تجاری جورج، برای دیگران پایان ماجرا نبوده‌اند. آنچه او پشت سر گذاشته، در زندگی بازماندگانش هنوز ادامه دارد.

برای درک انگیزه ویل باید به معامله‌ای برگشت که پاتریک و دیگر اعضای شورای شهر کوشیدند در آن جورج را شکست دهند. قرار بود خرید سهام و تصویب مجوز ساخت ایستگاه جدید، به سود دو طرف تمام شود، اما آن‌ها با فروش سهام و عقب‌نشینی از توافق، علیه جورج اقدام کردند. پاسخ او خرید پنهانی سهام و بالا بردن قیمت بود؛ حرکتی که نقشه رقیبان را بر هم زد و موریس‌ها را به ورشکستگی کشاند. پاتریک پس از التماس بی‌نتیجه برای دریافت کمک، به زندگی خود پایان داد.

جورج مستقیما پاتریک را نکشت، اما انکار نقش او در سقوط این خانواده هم آسان نیست. ویل این تمایز را نمی‌پذیرد؛ برای او، نابودی خانواده راسل راه پاسخ دادن به نابودی خانواده خودش است. قسمت انتقامش را موجه جلوه نمی‌دهد، ولی اجازه می‌دهد پشت چهره مهاجم، پسری دیده شود که زندگی‌اش زیر سایه خشم شکل گرفته است. همین نگاه، رویارویی نهایی را از یک تسویه‌حساب ساده فراتر می‌برد.

برتا در چنین شرایطی از انگلستان بازمی‌گردد؛ جایی که هنگام تولد پسر گلدیس کنارش بوده است. استقبال سرد جورج نشان می‌دهد اختلافشان بر سر گلدیس و هکتور هنوز حل نشده. او دیگر نمی‌تواند بازی‌های حساب‌شده همسرش را صرفا بخشی از جاه‌طلبی اجتماعی برتا بداند، چون این بار رابطه خودش با دخترش نیز آسیب دیده است. بااین‌حال، دلتنگی از زیر این سردی پیداست. بوسه ناگهانی میانشان بیشتر نشانه باقی ماندن صمیمیت است تا پایان دلخوری.

قدرت این رابطه همیشه در همراهی بوده: آن‌ها می‌توانستند در برابر دیگران کنار هم بایستند، چون از خواسته‌ها و نقشه‌های یکدیگر خبر داشتند. حالا همین ارتباط مختل شده است. کری کون در گفت‌وگو با «د رپ» توضیح می‌دهد: «برتا خیلی تنهاست، چون جورج کاملا با او صادق نیست که اوضاع چقدر بد شده. می‌داند مشکلی وجود دارد، اما او دقیقا نمی‌گوید چیست؛ بنابراین برتا احساس می‌کند نمی‌تواند کمکش کند و این خیلی کلافه‌کننده است.» این توضیح، درماندگی زنی را روشن می‌کند که معمولا برای هر مسئله‌ای راه‌حلی پیدا می‌کند.

جلسه با جان دی. راکفلر وجه دیگری از بحران جورج را نشان می‌دهد. او که به تحمیل شرایط خودش عادت دارد، این بار با طرفی روبه‌روست که اهرم فشار بیشتری در اختیار دارد. راکفلر قیمت استفاده از خدمات صنایع راسل را پایین می‌آورد و جورج، به‌جای یافتن راهی برای مذاکره، بیشتر در خشم و غرور خود گرفتار می‌شود. ورود لری به گفت‌وگو تلاشی برای شکستن این بن‌بست است، اما پدر آن را به فرصتی برای سرزنش او تبدیل می‌کند.

حرف جورج درباره تفاوت مسیر زندگی‌شان درست است: او ثروتش را ساخته و لری در دل امتیاز و رفاه بزرگ شده است. اما این حقیقت، پاسخ مسئله فعلی نیست. لری در این جلسه مرتکب خطای مشخصی نشده و به نظر می‌رسد بخشی از عصبانیت پدرش را تحمل می‌کند که ریشه‌ای دیگر دارد. بازی مورگان اسپکتور این ناآرامی را به‌خوبی منتقل می‌کند؛ اقتدار آشنای جورج هنوز دیده می‌شود، اما دیگر به همان اندازه قابل اتکا نیست.

مصرف لادانوم نیز وضعیت او را نگران‌کننده‌تر می‌کند. این ترکیب تاریخی تریاک و الکل، در کنار درد باقی‌مانده از جراحت و کابوس‌های تیراندازی، بخشی از بحران جورج است. سریال خشم او را صرفا به دارو تقلیل نمی‌دهد؛ فشار تجاری، آسیب جسمی و شکاف زناشویی همگی حضور دارند. اسپکتور درباره این مسیر گفته است: «جالب بود ببینم کسی که معمولا واقعا مسلط است، وقتی آن کنترل را از دست می‌دهد چه حالی دارد.» مسئله این فصل فقط دشمنان تازه جورج نیست، بلکه از دست رفتن همان تسلطی است که هویتش را بر آن بنا کرده.

وقتی آن موریس برای نجات پسرش به برتا پناه می‌برد، گذشته به شکلی دردناک تکرار می‌شود. زنی که روزی برتا را تحقیر می‌کرد، دوباره ناچار است از او کمک بخواهد. تفاوت این بار، جان فرزندش است. برتا می‌تواند از جایگاه یک مادر، استیصال او را درک کند، بی‌آنکه عمل ویل را ببخشد. مقایسه ویل با لری نیز به جورج کمک می‌کند فردی را ببیند که فراتر از عنوان دشمن، جوانی گرفتار تصمیمی فاجعه‌بار است.

جورج سرانجام ویل را نمی‌کشد و اجازه می‌دهد او و مادرش نیویورک را ترک کنند. این تصمیم با مرزهایی که پیش‌تر در برخورد او با کارگران دیده بودیم سازگار است. اسپکتور می‌گوید: «جورج قاتل نیست. کسی نیست که بتواند بدون عذاب وجدان، خیلی راحت جان یک انسان را بگیرد.» بخشش، گذشته او را پاک نمی‌کند و پیامدهای خشونتش را از بین نمی‌برد؛ اما نشان می‌دهد هنوز می‌تواند پیش از عبور از آخرین مرز، متوقف شود. بازگشتش به برتا و اعتراف به اینکه جهتش را گم کرده، نخستین قدم واقعی به سوی نزدیکی دوباره است.

در مقابل، لری و ماریان همچنان از هم فاصله می‌گیرند. احساس شرم ماریان پس از شب مشترکشان را باید در چارچوب زمانه دید: افشای رابطه برای او پیامدهایی دارد که لری با آن‌ها روبه‌رو نخواهد شد. پیشنهاد ازدواج لری، هرچند از علاقه می‌آید، به نگرانی او پاسخ نمی‌دهد. ماریان می‌خواهد انتخابش حاصل خواستن باشد، نه راهی برای فرار از احساس گناه. لری به‌جای شنیدن این تفاوت، عجله دارد مشکل را حل کند.

فعالیت داوطلبانه ماریان در مرکز خدمات اجتماعی نیز زاویه دیگری به شخصیتش می‌دهد. تذکر پرستار درباره قضاوت کردن دیگران، یادآوری مناسبی است که نیت خیر به‌تنهایی کافی نیست. کمک کردن زمانی معنا پیدا می‌کند که با شناخت همراه باشد، نه با این تصور که فرد مرفه لزوما بهتر می‌داند دیگران چگونه باید زندگی کنند.

پگی نیز در جمع زنان «دختران دوستی» با محدودیت‌های پذیرش اجتماعی روبه‌رو می‌شود. نویسندگی او برای برخی از حاضران نامانوس است و الیزابت برای آسان‌تر کردن ورودش به جمع، او را بیوه معرفی می‌کند؛ درحالی‌که ازدواجش باطل شده بود. این ظاهرا لطف، از پگی می‌خواهد گذشته‌اش را به شکلی قابل‌قبول‌تر عرضه کند. مقاومت او اهمیت دارد، چون نمی‌خواهد برای پذیرفته شدن، هویتی ساختگی داشته باشد.

هم‌زمان، ویلیام در بیمارستان بلویو به دلیل سیاه‌پوست بودن از ادامه درمان بیمارش منع می‌شود و بیمار می‌میرد. کنار هم قرار گرفتن این دو خط، فاصله میان اعتبار اجتماعی و برابری واقعی را آشکار می‌کند: حضور در محافل مرفه، تبعیض نهادی را از زندگی پگی و ویلیام حذف نکرده است.

در خانه ون‌راین، آماده‌سازی شام رئیس‌جمهور کلیولند به اگنس احساس هدف می‌دهد، اما اختلاف سیاسی با آدا و مصاحبه‌های مطبوعاتی، کار را پیچیده می‌کنند. صراحت اگنس همان‌قدر که جذاب است، می‌تواند برای مراسم دردسر بسازد. استخدام الیور، خدمتکار تازه و بی‌تجربه، هم تفاوت دو خواهر را ادامه می‌دهد: آدا در او امکان یادگیری می‌بیند، درحالی‌که بنیستر نگران ناآمادگی‌اش است.

«You Won’t Hear Me Beg» با حل معمای تیراندازی، تنش را تمام نمی‌کند؛ آن را از هویت مهاجم به وضعیت قربانی منتقل می‌کند. حالا می‌دانیم چه کسی به جورج شلیک کرده، اما پرسش مهم‌تر این است که او با درد، ترس و قدرتش چه خواهد کرد. پایان قسمت امیدبخش است، چون جورج سرانجام آسیب‌پذیری‌اش را نشان می‌دهد؛ نه چون مشکلاتش حل شده‌اند. همین تفاوت، آشتی احتمالی او و برتا را به مسیری جذاب‌تر از یک بازگشت ساده تبدیل می‌کند.