نیکولا کاکلن: برای مقابله با مردانگی سمی به اندازه کافی تلاش نمی‌کنیم
ستاره «Bridgerton» در آستانه پخش درام دو قسمتی «I Am Helen»، از مسئولیتی می‌گوید که برای حفظ امنیت بر دوش زنان گذاشته می‌شود؛ اثری که آسیب‌های یک رابطه معمولی را از نگاه زن روایت می‌کند.
خطر همیشه با چهره‌ای آشکار وارد یک رابطه نمی‌شود؛ گاهی پشت حرف‌هایی ظاهراً منطقی، توقعاتی روزمره و نارضایتی‌هایی پنهان است که به‌تدریج به دیگری آسیب می‌زنند. درام تازه «I Am Helen» همین فضای آشنا و نگران‌کننده را بررسی می‌کند. نیکولا کاکلن، بازیگر نقش اصلی و از شکل‌دهندگان این پروژه، معتقد است جامعه هنوز برای مقابله با مردانگی سمی به اندازه کافی اقدام نکرده و بیش از حد از زنان می‌خواهد خودشان را از خطر دور نگه دارند.
کاکلن در گفت‌وگو با ددلاین، در پاسخ به این پرسش که آیا تلاش‌های اجتماعی در این زمینه کافی بوده، صریح گفت: «نه، فکر نمی‌کنم. روشن است که مردانگی سمی میان مردان جوان رو به افزایش است. مسئولیت زیادی روی دوش زنان جوان گذاشته می‌شود تا مراقب امنیت خودشان باشند و از موقعیت‌های خطرناک دور بمانند، اما باید بپرسیم کسانی که این آسیب‌ها را ایجاد می‌کنند چه کسانی هستند.»
بازیگر «Bridgerton» ماه‌ها با دومینیک ساویج، خالق مجموعه «I Am»، همکاری کرده تا داستان این درام دو قسمتی شکل بگیرد. او در نقش هلن، مقابل جو کول، بازیگر «Gangs of London»، ظاهر می‌شود. کول نقش استیو را دارد؛ مردی که با زندگی روزمره کنار نمی‌آید و فشار و نارضایتی خود را بر شریک عاطفی‌اش تخلیه می‌کند.
«I Am Helen» تازه‌ترین اثر از مجموعه برنده بفتای شبکه چهار بریتانیاست که داستان‌هایش را از زاویه دید زنان روایت می‌کند. این قسمت، فشارها و انتظاراتی را بررسی می‌کند که در یک رابطه بر زن تحمیل می‌شود و نشان می‌دهد نگرش‌های آسیب‌زا چگونه می‌توانند به زندگی مشترک راه پیدا کنند.
موضوع مردانگی سمی و فضای آنلاین موسوم به «مردسپهر» اخیراً در آثاری مانند «Adolescence» نتفلیکس و مستند لوئی ترو، «Inside the Manosphere»، نیز مطرح شده است. بااین‌حال، کاکلن، کول و ساویج تاکید دارند که اثر آن‌ها قرار نیست بر افراطی‌ترین چهره‌های این فضا تمرکز کند. هدف، روایت رابطه‌ای صمیمی و قابل‌شناسایی است؛ رابطه‌ای که تماشاگر شاید نشانه‌هایی از آن را در زندگی خودش یا دوستانش دیده باشد.
کاکلن توضیح داد: «امیدوارم دو آدم واقعی را نشان بدهیم که مخاطبان بتوانند خودشان یا دوستانشان را در آن‌ها ببینند. داستان اغراق‌شده یا غیرواقعی نیست. استیو، شخصیت جو کول، کاریکاتور یک آدم بد نیست. هلن هم زنی معمولی است که مدت زیادی در این رابطه بوده. امیدوارم همین معمولی‌بودن با مردم ارتباط برقرار کند.»
این انتخاب، محور نگاه درام است: آسیب قرار نیست فقط از سوی شخصیتی آشکارا شرور وارد شود. داستان به سراغ کسی می‌رود که ممکن است در برخورد اول عادی به نظر برسد، اما ناکامی‌هایش را با توقعات نابرابر و رفتارهای آزاردهنده به رابطه منتقل کند.
کول برای آماده‌شدن، به گفته خودش، «در فضای موسوم به مردسپهر غرق شد»، اما در نهایت تماشای ویدئوهای مردانی را مفیدتر یافت که دیدگاه‌هایشان کمتر افراطی به نظر می‌رسید، هرچند همچنان خطرناک بود.
او گفت: «ممکن است درباره روش‌های جذب زنان یا بهترکردن خودشان حرف بزنند. شاید منطقی به نظر برسند، اما هر از گاهی چیزی می‌گویند که درست نیست؛ مثلاً اینکه یک زن باید نیازهای من را تامین کند و در خانه بماند.»
کول هدف داستان را چنین توصیف کرد: «می‌خواهیم نشان بدهیم یک آدم نسبتاً معمولی چطور ممکن است تحت تاثیر این حرف‌ها قرار بگیرد، چون زندگی آن‌طور که تصور می‌کرده پیش نرفته است.»
ساویج که تاکنون هشت قسمت از مجموعه «I Am» را با بازیگرانی از جمله کیت وینسلت و لتیشیا رایت ساخته، می‌گوید تفاوت این اثر با برخی روایت‌های دیگر، قرارگرفتن زنان در مرکز داستان است. او درباره مستند ترو توضیح داد که تماشاگر ممکن است افراد حاضر در آن را، با وجود جدی‌بودن موضوع، رقت‌انگیز یا حتی خنده‌دار ببیند؛ اما «I Am Helen» توجه را به تجربه زنی معطوف می‌کند که با پیامدهای این نگرش‌ها زندگی می‌کند.
به باور ساویج، میان زنان و مردان در روابط امروزی نوعی گسست ایجاد شده است. او گفت: «چیزهایی از هم پاشیده‌اند. خیلی از زنان ترجیح می‌دهند وارد رابطه نشوند، چون ممکن است مشکلات زیادی در آن وجود داشته باشد. این همان فضایی بود که می‌خواستیم بررسی کنیم.»
شیوه تولید نیز بخشی مهم از هویت این اثر است. ساویج معمولاً کار را با گفت‌وگو با بازیگری آغاز می‌کند که احساس می‌کند حرفی درباره جامعه برای گفتن دارد. داستان از دل همین جلسات رشد می‌کند و سپس فیلم‌برداری فشرده، به ترتیب زمانی رویدادها و با اتکا به بداهه‌پردازی نسبی انجام می‌شود؛ رویکردی نزدیک به سنت فیلم‌سازانی مانند مایک لی و کن لوچ.
کاکلن که پایان‌نامه کارشناسی ارشدش را درباره آثار لی و لوچ نوشته، گفت ایده این پروژه به‌صورت طبیعی از گفت‌وگوهایش با ساویج بیرون آمد. بااین‌حال، تجربه فیلم‌برداری برای او یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های حرفه‌ای‌اش بود.
او توضیح داد: «ترسناک بود، چون واقعاً امیدوارید آن روز، روز بدتان نباشد. ما بازیگرها به دیالوگ‌هایی که نویسندگان می‌دهند تکیه می‌کنیم. اینجا با خودت می‌گویی اگر امروز نتوانم خوب بداهه‌پردازی کنم، همه‌چیز خراب می‌شود؟ در عین حال، تجربه فوق‌العاده رهایی‌بخشی بود. گروه خیلی کوچک بود و همه در کار مشارکت داشتند.»
ساویج، کاکلن را بازیگری «بی‌باک و آماده تجربه‌کردن» توصیف کرد و کول نیز گفت هم‌بازی «خوش‌بیان و باهوش» او، تمام وجودش را به نقش آورده است. به گفته کول، کاکلن و هلن از نظر باورها تا حد زیادی به یکدیگر نزدیک‌اند، اما او باید شخصیتی را پیدا می‌کرد که جهان‌بینی‌اش کاملاً با خودش متفاوت است.
کول گفت: «در طول کار، نقش را کشف کردم. نیکولا انرژی زیادی می‌آورد و سوال‌های زیادی می‌پرسد؛ در نقش هلن چیزهای زیادی به صحنه اضافه می‌کند. استیو همیشه نمی‌تواند به همان خوبی منظورش را بیان کند و این تضاد خیلی خوب جواب داد.»
این تفاوت از همان صحنه آغازین نمایان می‌شود؛ صحنه‌ای که موضوع فشردن گردن هنگام رابطه اروتیک را مطرح می‌کند. این مسئله هم‌زمان با اقدام دولت بریتانیا برای ممنوع‌کردن محتوای پورنوگرافیک دارای چنین تصاویر خشونت‌آمیزی، بار دیگر در خبرها مطرح شده است.
کول و کاکلن پیش از فیلم‌برداری این صحنه فرصت چندانی برای آشنایی نداشتند، اما به گفته کول، ارتباط روشن میان آن‌ها و همکاری با هماهنگ‌کننده صحنه‌های صمیمی، مبنای اجرای آن بود. او تاکید کرد: «با اینکه صحنه خام و بی‌واسطه به نظر می‌رسد، برایش برنامه‌ریزی کردیم تا همه احساس امنیت کنند. همین مرزها اجازه می‌دهند از نظر احساسی جلوتر بروید.»
کول آزادی این شیوه کار را فرصتی برای کنارزدن تشریفات و محدودیت‌های تولیدهای بزرگ می‌داند. ساویج نیز می‌گوید حاضر نیست این مجموعه را به روش دیگری بسازد و معتقد است بازیگران در دوره تولید انبوه محتوا، مشتاق تجربه رویکردهای متفاوت‌اند.
با وجود فضای تلخ داستان، پایان «I Am Helen» روزنه‌ای امیدبخش دارد. ساویج می‌گوید نشان‌دادن روحیه مقاومت و تسلیم‌نشدن هلن برایش اهمیت داشته است. او همچنین امیدوار است در اثر بعدی مجموعه، به سراغ عشق برود؛ نه تصویری شیرین و ساده‌انگارانه، بلکه بررسی جدی معنای عاشق‌شدن.
«I Am Helen» قرار است دوشنبه پیش رو از شبکه چهار بریتانیا آغاز شود و قسمت پایانی آن سه‌شنبه‌شب روی آنتن برود. این نخستین داستان چندقسمتی مجموعه است. تولید را می اند یو پروداکشنز بر عهده دارد، اسکای استودیوز در تامین مالی مشارکت کرده و فروش بین‌المللی نیز به بخش توزیع جهانی تلویزیونی ان‌بی‌سی‌یونیورسال سپرده شده است. آثار پیشین «I Am» در آمریکا از اچ‌بی‌او مکس در دسترس‌اند.
اهمیت این درام در انتخاب زاویه نگاه آن است: به‌جای خیره‌شدن به پرصداترین چهره‌های مردسپهر، به رابطه‌ای نزدیک می‌شود که آسیب در آن ممکن است تدریجی و کم‌صدا باشد. پرسش کاکلن نیز از همین‌جا قوت می‌گیرد؛ اگر بار پیشگیری از خطر همیشه بر دوش زنان بماند، رفتار کسانی که آن خطر را ایجاد می‌کنند چه زمانی در مرکز توجه قرار خواهد گرفت؟
