لیلا علی؛ دختری که از سایه اسطوره بیرون آمد
وقتی در امریکا نام خانوادگیات علی باشد و پدرت محمد علی کلی، یکی از بزرگترین بوکسورهای تاریخ، طبیعی است که هر قدمت با مقایسه همراه شود. اما لیلا علی / Laila Ali فقط «دختر محمد علی» نماند؛ او وارد رینگ شد، جنگید، قهرمان شد و با رکوردی بینقص، میراث مستقل خودش را ساخت.
شروعی برخلاف میل پدر
لیلا علی در سال ۱۹۷۷ در آمریکا به دنیا آمد. او دختر محمد علی و همسر سومش، ورونیکا پورشه علی، است. برخلاف چیزی که شاید تصور شود، محمد علی در ابتدا چندان با بوکسور شدن دخترش موافق نبود. دلیلش هم فقط نگرانی پدرانه نبود؛ بوکس زنان در آن دوره هنوز جایگاه امروز را نداشت و مسیر حرفهای آن پر از بیتوجهی رسانهای، کمبود فرصت و نگاههای تردیدآمیز بود.
اما لیلا تصمیم خودش را گرفته بود. او نمیخواست فقط نامی بزرگ را حمل کند؛ میخواست خودش ثابت کند که شایسته حضور در رینگ است.
نخستین مبارزه؛ فقط ۳۱ ثانیه
لیلا علی در سال ۱۹۹۹ وارد بوکس حرفهای شد. نخستین مبارزه او در تاریخ ۸ اکتبر ۱۹۹۹ مقابل اپریل فاولر / April Fowler برگزار شد؛ مسابقهای که تنها ۳۱ ثانیه طول کشید و لیلا با ناکاوت پیروز شد.
این شروع برقآسا باعث شد رسانهها بلافاصله به او توجه کنند، اما همان توجه با فشار سنگینی همراه بود. از همان ابتدا بسیاری او را نه با رقبایش، بلکه با پدرش مقایسه میکردند. برای لیلا، مهمترین مبارزه فقط داخل رینگ نبود؛ او باید ثابت میکرد که موفقیتش فقط به نام خانوادگیاش وابسته نیست.
رکوردی کامل: ۲۴ مبارزه، ۲۴ پیروزی
لیلا علی در طول دوران حرفهای خود ۲۴ مبارزه انجام داد و در همه آنها پیروز شد. از این تعداد، ۲۱ پیروزی با ناکاوت به دست آمد؛ آماری که نشان میدهد او فقط یک نام مشهور نبود، بلکه قدرت، تکنیک و آمادگی بدنی بالایی داشت.
رکورد نهایی او چنین بود:
- ۲۴ پیروزی
- ۰ شکست
- ۲۱ ناکاوت
- پایان دوران حرفهای بدون حتی یک باخت
او در دستههای سوپرمیانوزن و نیمهسنگینوزن مبارزه کرد و کمربندهای مهمی از جمله عناوین WBC، WIBA، IWBF و IBA را به دست آورد.
مبارزهای با وزن تاریخی: علی مقابل فریزر
یکی از مهمترین لحظات دوران حرفهای لیلا علی، مبارزه او با جکی فریزر-لاید / Jacqui Frazier-Lyde در سال ۲۰۰۱ بود؛ دختر جو فریزر، رقیب تاریخی محمد علی.
این مسابقه با عنوان غیررسمی Ali–Frazier IV شناخته شد؛ چون یادآور رقابت افسانهای محمد علی و جو فریزر بود. اما این بار دختران دو اسطوره مقابل هم قرار گرفته بودند. لیلا علی در این مبارزه پیروز شد و این مسابقه نقش مهمی در جلب توجه بیشتر رسانهها به بوکس زنان داشت.
آخرین مبارزه و خداحافظی بدون شکست
لیلا علی آخرین مبارزه حرفهای خود را در سال ۲۰۰۷ مقابل گوِندولین اونیل / Gwendolyn O’Neil انجام داد. او این مسابقه را نیز در همان راند اول با پیروزی به پایان رساند و پس از آن، با رکوردی کامل از بوکس حرفهای کنار رفت.
نکته مهم این است که لیلا پیش از آنکه بوکس زنان وارد برنامه المپیک شود، بازنشسته شد. بوکس زنان برای نخستین بار در المپیک ۲۰۱۲ لندن حضور رسمی پیدا کرد؛ یعنی پنج سال بعد از خداحافظی لیلا. این یعنی او در دورهای قهرمان شد که مسیر زنان در بوکس هنوز بسیار دشوارتر از امروز بود.
فراتر از نام محمد علی
محمد علی برای دخترش نامی بسیار بزرگ به جا گذاشته بود؛ نامی که میتوانست هم فرصت باشد و هم سنگینی. لیلا علی از این نام استفاده کرد، اما پشت آن پنهان نشد. او با پیروزیهای پیاپی، ناکاوتهای قاطع و قهرمانیهای جهانی نشان داد که خودش هم بخشی از تاریخ بوکس است.
او بعدها در رسانه، تلویزیون، سبک زندگی سالم و فعالیتهای انگیزشی نیز حضور پررنگی پیدا کرد و به یکی از چهرههای شناختهشده ورزش زنان تبدیل شد.
در نهایت، لیلا علی فقط دختر محمد علی نبود؛ او بوکسوری بود که در دوران حرفهای خود شکست نخورد، ۲۱ بار حریفانش را ناکاوت کرد و با چندین عنوان جهانی از رینگ کنار رفت. اگر محمد علی میراثی افسانهای در بوکس مردان ساخت، لیلا نیز در مسیر خودش نشان داد که نام خانوادگی بزرگ، زمانی ارزشمندتر میشود که بتوانی با تلاش و توانایی، معنای تازهای به آن اضافه کنی.
