اولین واکنش‌ها به «How to Rob a Bank»؛ رابین‌هودهای عصر تیک‌تاک، میان هیجان و کلیشه
کمدی سرقت دیوید لیچ با استقبال از اکشن و بازیگرانش روبه‌رو شده، اما بعضی تماشاگران نمایش‌های مطبوعاتی معتقدند جسارت پیام فیلم به داستان‌گویی آن راه پیدا نکرده است.
برای سارقان «How to Rob a Bank»، دستبردزدن به بانک فقط نیمی از ماجراست؛ نیم دیگر، تبدیل‌کردن آن به محتوای پربازدید است. نخستین واکنش‌ها به کمدی اکشن تازه دیوید لیچ، پس از برگزاری نمایش‌های مطبوعاتی این هفته، سه‌شنبه‌شب در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد. تصویری که از این اظهارنظرها به دست می‌آید، فیلمی پرتحرک، شوخ‌طبع و درگیر اضطراب‌های اقتصادی نسل زد است؛ اثری که برخی آن را شورشی و تازه می‌دانند و برخی دیگر، سرگرم‌کننده اما گرفتار الگوهای آشنای ژانر سرقت.
این واکنش‌ها هنوز جای نقدهای کامل را نمی‌گیرند. نقدهای تفصیلی «How to Rob a Bank» از ۱۱ نوامبر منتشر می‌شوند و اکران جهانی فیلم آمازون ام‌جی‌ام نیز از ۱۳ نوامبر آغاز خواهد شد.
داستان درباره گروهی از سارقان مسلط به شبکه‌های اجتماعی است که سرقت‌های جسورانه خود را برای مخاطبان پخش می‌کنند. شهرت روزافزون آن‌ها در فضای مجازی، بی‌آنکه متوجه باشند، توجه یک مامور باتجربه اف‌بی‌آی و یک مهندس نرم‌افزار نخبه را جلب می‌کند. با نزدیک‌شدن این زوج نامتعارف به گروه، سارقان به‌جای عقب‌نشینی، برای باورهایشان و اجرای بلندپروازانه‌ترین نقشه خود خطر بیشتری می‌پذیرند.
نیکلاس هولت در کنار زویی کراویتز، آنا ساوای، رنزی فلیز، کریستین اسلیتر، پیت دیویدسون و جان سی. رایلی گروه بازیگران را تشکیل می‌دهد. فیلم‌نامه را مارک بیانکولی نوشته و لیچ، بدلکاری که با آثاری چون «Atomic Blonde»، «Deadpool 2»، «Bullet Train» و «The Fall Guy» به یکی از چهره‌های شناخته‌شده سینمای اکشن تبدیل شد و در کارگردانی «John Wick» نیز مشارکت داشت، پشت دوربین ایستاده است.
ترکیب نارضایتی اقتصادی جوانان با فرهنگی که در آن «همه‌چیز محتواست»، فیلم را به برداشتی امروزی از افسانه رابین‌هود نزدیک می‌کند. لیچ در گفت‌وگو با هالیوود ریپورتر، پیام اثر را دعوت به مشارکت و تغییر توصیف کرده است: «این فیلم آدم‌ها را به چالش می‌کشد که سیستم را تغییر بدهند. شخصیت‌های اصلی از شما می‌خواهند هرطور که می‌توانید فعال باشید. بروید و به چیزی که باور دارید رای بدهید. ما هنوز در یک دموکراسی زندگی می‌کنیم. امیدوارم فیلم به مردم احساس توانمندی و انگیزه بدهد.»
همین وجه اجتماعی در تعدادی از واکنش‌های مثبت برجسته شده است. هانتر بولدینگ، پیام فیلم و آنچه پیش روی مخاطب می‌گذارد را تا حدی غافلگیرکننده دانسته و نوشته که اثر بیش از یک اکشن صرفا پرهیاهو است. او برای توصیف حال‌وهوای آن، ترکیبی از بازی «Fortnite»، فیلم «Point Break» و مقداری احساسات را پیشنهاد کرده و معتقد است کسانی که از وضعیت جامعه ناراضی‌اند، با آن ارتباط برقرار خواهند کرد.
جونیور فلیکس نیز «How to Rob a Bank» را فیلم سرقتی نامتعارف و نسخه‌ای پرقدرت‌تر از «Point Break» توصیف کرده است. از نگاه او، لیچ داستانی بی‌وقفه و پر از اکشن ساخته که به مسائل روز جامعه نزدیک می‌شود. فلیکس همچنین پیت دیویدسون را چهره‌ای دانسته که توجه‌ها را به خود جلب می‌کند و بازی جان سی. رایلی را درخشان خوانده است.
فیل رابرتس، مقایسه دیگری مطرح کرده: «The Fast and the Furious» برای نسل امروز، این بار با شبکه‌های اجتماعی. او از جلوه بصری، موسیقی پرانرژی و فیلم‌نامه تیزوتند تمجید کرده و فیلم را اثری خوش‌ظاهر و سرکش دانسته است. در واکنشی دیگر، لوئیس پاول بیش از هر چیز روی نیکلاس هولت دست گذاشته و نقش‌آفرینی او را شاهد تازه‌ای بر جایگاهش به‌عنوان یک ستاره سینما توصیف کرده است.
با این حال، تحسین انرژی فیلم به معنای رضایت یکدست از داستان نیست. کریستوفر ریتس ایت، تعقیب‌وگریزهای پلیسی، تیراندازی‌ها و سرقت‌ها را پرجنب‌وجوش دانسته و فضای اثر را با بازی «GTA VI» و رگه‌هایی از «Bonnie and Clyde» مقایسه کرده است. او در عین حال، فیلم را ضعیف‌ترین ساخته لیچ در این دهه می‌داند: تدوین سبک‌پردازانه، مخاطب را سرگرم و درگیر نگه می‌دارد، اما شخصیت‌ها در این روایت مرتبط با سرمایه‌داری، به اندازه کافی پرورش پیدا نکرده‌اند.
دارن مووی ریویوز نیز با تعبیر «رابین‌هود برای نسل تیک‌تاک» به سراغ فیلم رفته است. او می‌گوید روایت گروه سارقان و کانال یوتیوبشان، با ویدئوهای آموزشی و تعقیب‌وگریزهای اجرایی خوش‌ساخت، سرعت زیادی دارد؛ اما این شتاب به بهای فرصت شناخت خود سارقان تمام می‌شود. به باور او، ضعف پیوند عاطفی با شخصیت‌ها باعث شده نیمه دوم بیش از حد به کلیشه‌های فرسوده ژانر سرقت تکیه کند. با وجود این انتقاد، او حضور هولت و ساوای در نقش سارقان اصلی و زوج کمدی غیرمنتظره کراویتز و رایلی را از دلایل لذت‌بخش‌بودن تماشای فیلم می‌داند.
گاوین اسپورز همین فاصله میان محتوا و شیوه اجرا را صریح‌تر مطرح کرده است: کاش فیلم‌سازی و داستان‌گویی «How to Rob a Bank» به اندازه شخصیت‌های آن آشوب‌طلب بود. از نظر او، فیلم سرگرم‌کننده است، اما حتی زمانی که پیامش نظم سرمایه‌داری را به چالش می‌کشد، در مسیرهای داستانی آشنا باقی می‌ماند.
در نتیجه، اختلاف اصلی واکنش‌های اولیه کمتر بر سر میزان هیجان فیلم است و بیشتر به عمق شخصیت‌ها و نسبت پیام اعتراضی آن با قالب روایی برمی‌گردد. ایده سارقی که هم‌زمان باید به فرار از پلیس و افزایش بازدید فکر کند، ظرفیت طنز و نقد اجتماعی قابل‌توجهی دارد؛ اما پرسش این است که آیا فیلم از این موقعیت فراتر می‌رود یا اعتراض را هم به بخشی از نمایش تبدیل می‌کند. نقدهای کامل روشن‌تر خواهند کرد که «How to Rob a Bank» واقعا قواعد را به هم می‌زند یا فقط با مهارت و سروصدای بیشتر، همان بازی آشنا را ادامه می‌دهد.
