راز هویت «مشتری» در «VisionQuest»؛ چهره انسانی اولتران از کجا آمده است؟

اولتران با بازی جیمز اسپیدر شاید دیگر عروسکی نباشد که نخ‌هایش در دست دیگران است، اما کسی در تمام این مدت اتفاقات «VisionQuest» را مثل یک عروسک‌گردان هدایت کرده است: شخصیتی با نام «مشتری» که پالادین، شکارچی جایزه‌بگیر با بازی تاد استاشویک، را برای دستگیری ویژن با بازی پل بتانی استخدام کرد. در طول فصل، حضور او به صدایی دستکاری‌شده یا آواتاری بی‌چهره محدود بود؛ تا اینکه پایان قسمت هفتم، «Immolation»، بالاخره او را نشان داد.

وقتی ویژن و جوکاستا، معشوقه رباتی اولتران با بازی تی‌نیا میلر، به محل اقامت مشتری تحویل داده می‌شوند، کسی از در بیرون می‌آید که درست شبیه چهره انسانی اولتران است. قسمت «Forever» توضیح می‌دهد که این شباهت اتفاقی نیست و پشت آن، داستانی از عشق، جاه‌طلبی و تلاش برای احیای اعتبار یک خانواده قرار دارد.

«مشتری» در واقع ویرجیل هورتون، نوه فینیاس هورتون است؛ دانشمندی با بازی بتانی که در دهه ۱۹۴۰ مرد مصنوعی، یا همان هیومن تورچ، را ساخت. بتانی نقش این موجود مصنوعی را نیز بازی می‌کند. به گفته ویرجیل، ناتوانی مرد مصنوعی در کنترل قدرت آتشینش باعث شد پروژه دکتر هورتون شکست‌خورده تلقی شود.

ویرجیل سال‌ها پیش با دکتر ژوزفین کارینگتون، با بازی میلر، همکاری کرد تا با تکمیل هوش مصنوعی، اعتبار ازدست‌رفته خانواده هورتون را بازگرداند. آن‌ها امواج مغزی خود را اسکن کردند و پایه چیزی را گذاشتند که بعدها تونی استارک، با بازی رابرت داونی جونیور، آن را تکمیل کرد.

رابطه هورتون و کارینگتون تنها حرفه‌ای نبود؛ آن‌ها عاشق یکدیگر شدند. پس از مرگ کارینگتون بر اثر بیماری لاعلاج، هورتون او را در قالب جوکاستا به زندگی بازگرداند. ویرجیل توضیح می‌دهد که یکی از مهندسان استخدام‌شده سازمان سورد (SWORD) برای بازسازی ویژن در «WandaVision» بوده است. او پس از آن، برای هوش مصنوعی مبتنی بر اسکن ذهن کارینگتون، بدنی رباتی ساخت.

اینکه جوکاستا محصولی نسبتا تازه است، به درک شباهت ظاهرش به نسخه‌ای زنانه از اولتران کمک می‌کند. اما پرسش مهم‌تر این است: چرا ویرجیل خاطرات او از خودش و چگونگی ساخته شدنش را پاک کرده است؟

پاسخ در تصور ویرجیل از عشق نهفته است. او باور دارد تنها معشوق شایسته «الهه‌ای» مانند جوکاستا، یک خداست. به همین دلیل می‌خواهد شخصیت ویژن را حذف کند و ذهن خودش را به بدن او انتقال دهد. هدف نهایی‌اش این است که همراه جوکاستا بر زمینی حکومت کند که نانوربات‌های متصل به ذهن جمعی جوکاستا آن را آلوده کرده‌اند.

این نقشه، با درهم‌آمیختن نقش خالق و معشوق، رابطه‌ای با تداعی‌های شبه‌محارم می‌سازد و به یکی از سرچشمه‌های اصلی شخصیت اولتران برمی‌گردد: «Frankenstein»، به‌خصوص جایی که مخلوق از دکتر فرانکنشتاین می‌خواهد برایش همدمی بسازد. برنامه ویرجیل همچنین به اقتباس سینمایی سال ۱۹۹۴ کنت برانا از «Frankenstein» شباهت دارد؛ فیلمی که در آن ویکتور فرانکنشتاین، با بازی برانا، تلاش می‌کند همسر مرده‌اش الیزابت، با بازی هلنا بونهام کارتر، را با همان روشی زنده کند که مخلوق، با بازی رابرت دنیرو، را ساخته بود.

قسمت «Forever» این برداشت را نیز پیش می‌کشد که اسکن امواج مغزی ویرجیل، بخشی از شخصیت او را در کدهای هوش مصنوعی جای داده است. به همین دلیل اولتران همان شخصیت نمایشی و پرجلوه، همان صدا و همان چهره را دارد؛ چهره‌ای که برای آواتار انسانی خود انتخاب کرده است.

تری ماتالاس، شورانر «VisionQuest»، پیش‌تر گفته بود هدف از دادن ظاهری انسانی به اولتران، استفاده هرچه بیشتر از توانایی‌های بازیگری اسپیدر بوده است. حالا مشخص می‌شود این تصمیم، علاوه بر فراهم کردن میدان بیشتر برای بازی او، در افشای هویت مشتری نیز نقش اساسی داشته است. البته «Forever» شکل رباتی اولتران را هم دوباره به صحنه می‌آورد.

نقشه ویرجیل شکست می‌خورد، چون جوکاستا عاشق اولتران شده و او را به‌عنوان همراه ابدی خود می‌خواهد. اولتران با استفاده از نانوربات‌ها بدن فیزیکی‌اش را بازسازی می‌کند و هورتون را با در آغوش گرفتن و فشردنش می‌کشد.

این مرگ، حال‌وهوایی اودیپی دارد؛ اشاره‌ای به الگوی رویارویی فرزند با پدر. کشتن پدر یا خالق، همواره از انگیزه‌های تعیین‌کننده اولتران بوده است؛ خواه هنک پیم در کمیک‌های مارول (Marvel)، خواه تونی استارک در جهان سینمایی آن. این بار او مردی را می‌کشد که خودش، به‌نوعی، پژواک مصنوعی وجود اوست.

ریشه گرفتن اولتران از ویرجیل، علاقه او به جوکاستا را هم توضیح می‌دهد و بخشی از رابطه آینه‌وار خالق و مخلوق در کمیک‌ها را بازمی‌گرداند. در کمیک‌های «Avengers»، اولتران جوکاستا را از امواج مغزی جنت ون داین، همسر هنک پیم و قهرمان معروف به واسپ، می‌سازد؛ زنی که به‌نوعی مادر معنوی اولتران محسوب می‌شود. از آنجا که شخصیت اولتران بر پایه هنک شکل گرفته، علاقه پدرش به جنت نیز به شکلی به‌شدت منحرف در او ادامه پیدا می‌کند. همین منطق، دلبستگی اولترانِ اسپیدر به این نسخه از جوکاستا را توضیح می‌دهد.

بااین‌حال، ویرجیل هورتون برخلاف پدربزرگش و هیومن تورچ، شخصیتی برگرفته از کمیک‌ها نیست؛ او برای همین سریال خلق شده است. به نظر می‌رسد «VisionQuest» از او به‌عنوان جایگزینی برای دکتر هورتون اصلی استفاده می‌کند. پیش‌تر، استیو انگلهارت و جورج تاسکا در شماره ۱۳۵ «Avengers»، هورتون را به پیوند میان اولتران و ویژن متصل کرده بودند: اولتران فینیاس هورتون را ربوده و مجبورش کرده بود هیومن تورچ غیرفعال را به ویژن تبدیل کند.

اولتران و ویژن در سال ۱۹۶۸ معرفی شدند. آن زمان، زنده بودن دانشمندی که در دوران جنگ جهانی دوم فعالیت می‌کرد و حالا بازنشسته شده بود، باورپذیر به نظر می‌رسید. اما در سال ۲۰۲۶، استفاده از یکی از نوادگان او برای داستانی معاصر منطقی‌تر است. این همان جابه‌جایی تدریجی فاصله‌های زمانی است که باعث شد کاپیتان آمریکا ابتدا تنها حدود دو دهه را در یخ از دست بدهد، اما در روایت‌های بعدی، نزدیک به یک قرن پس از دوران خودش بیدار شود.