مالی مک‌کان از «The Hunger Games Sunrise on the Reaping» می‌گوید؛ ترس را باید در چشم‌ها نگه می‌داشتم
بازیگر ۱۵ساله ایرلندی در نقش لوئلا مک‌کوی، متحد نزدیک هیمیچ، به دنیای پانم می‌آید؛ تجربه‌ای همراه با پنهان‌کردن خبر انتخابش، شناخت هواداران پرشمار مجموعه و تمرین برای یکی از دشوارترین لحظه‌های فیلم.
برای مالی مک‌کان، نخستین چالش حضور در «The Hunger Games: Sunrise on the Reaping» نه مقابل دوربین، بلکه پیش از آغاز فیلم‌برداری بود: باید یک ماه خبر انتخاب‌شدنش را مخفی نگه می‌داشت. بازیگر نوجوان ایرلندی در گفت‌وگویی ویدئویی با ددلاین از خانه خانوادگی‌اش در دوبلین می‌گوید: «سخت‌ترین بخش برایم همین بود. دلم می‌خواست به همه بگویم.»
مک‌کان در ۱۵سالگی، با آثاری چون «Bad Sisters» و درام «Herself»، از فیلم‌های مورد توجه جشنواره ساندنس ۲۰۲۰، تجربه قابل‌اعتنایی اندوخته است. با این حال، بازگشت تازه لاینزگیت به جهان پادآرمان‌شهری سوزان کالینز، بزرگ‌ترین پروژه کارنامه او تا امروز محسوب می‌شود. او در این فیلم نقش لوئلا مک‌کوی، یکی از دختران منتخب منطقه ۱۲ برای شرکت در بازی‌ها و از نزدیک‌ترین همراهان هیمیچ، را بازی می‌کند.
«The Hunger Games: Sunrise on the Reaping» که از ۲۰ نوامبر در سراسر جهان اکران می‌شود، حدود ۲۴ سال پیش از ماجرای کتنیس اوردین می‌گذرد؛ شخصیتی که جنیفر لارنس بیش از یک دهه پیش به سینما آورد. داستان در صبح روز انتخاب شرکت‌کنندگان پنجاهمین دوره بازی‌ها آغاز می‌شود؛ دوره‌ای که کاپیتول به‌جای ۲۴ کودک و نوجوان، ۴۸ نفر را مطالبه می‌کند.
در مرکز روایت، هیمیچ ۱۶ساله قرار دارد؛ پسری باهوش و چاره‌جو از منطقه ۱۲ که جوزف زادا نقش او را بازی می‌کند. نسخه بزرگسال این شخصیت را در فیلم‌های قبلی وودی هارلسون ایفا کرده بود. رابطه نزدیک هیمیچ و لوئلا یکی از بخش‌هایی است که مک‌کان برای شکل‌دادن به آن، به رمان رجوع کرده است.
او می‌گوید: «هیمیچ و لوئلا پیوند خیلی خاصی دارند. فکر می‌کنم من و جو توانستیم آن را خوب بازآفرینی کنیم. کتاب کمکمان کرد نزدیکی این دو را روی پرده نشان بدهیم.»
مک‌کان در این پروژه کنار بازیگرانی چون مک‌کنا گریس، ال فانینگ، مایا هاوک، رالف فاینز، جسی پلمونس و گلن کلوز قرار گرفته است. همچنین انتظار می‌رود جنیفر لارنس و جاش هاچرسون، بازیگر نقش پیتا در فیلم‌های قبلی، در صحنه‌ای بازگردند که هیمیچ سالخورده تجربه حضورش در بازی‌ها را برای آن‌ها تعریف می‌کند.
پیوند لوئلا با کتنیس، فقط به حضورشان در یک مجموعه محدود نیست. در بخش پایانی رمان، هیمیچ می‌گوید کتنیس جوان او را به یاد لوئلا می‌انداخت؛ هم به‌دلیل دو گیس بافته‌اش و هم به‌خاطر سرسختی و هوشش. مک‌کان توضیح می‌دهد: «هر دویشان را “عزیزم” صدا می‌زند و می‌گوید شبیه هم هستند.» همین شباهت، دوستان بازیگر را هم به اشتباه انداخته بود: «مدام می‌پرسیدند نقش بچگی کتنیس را بازی می‌کنم؟ من هم می‌گفتم: “نه، دقیقا این نیست.” حسابی گیج شده بودند.»
مک‌کان در جریان فیلم‌برداری با جنیفر لارنس روبه‌رو نشد، اما امیدوار است او از بازی‌اش خوشش بیاید: «اینکه می‌توانم چنین نقطه اشتراکی با کسی به فوق‌العادگی جنیفر لارنس داشته باشم، برایم خیلی خاص است.»
آشنایی مک‌کان با بازیگری از سال‌های کودکی آغاز شده است. پدر و مادرش هر دو بازیگرند و مادرش یک مدرسه هنرهای نمایشی را اداره می‌کند. به گفته او، بزرگ‌شدن در چنین فضایی باعث شده از سن پایین در محیط فیلم‌برداری احساس راحتی کند.
او پنج‌ساله بود که برای بازی در درام «Rosie»، محصول ۲۰۱۸ با حضور سارا گرین، انتخاب شد. چند سال بعد، بازی در «Herself» برایش نامزدی جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل زن آکادمی فیلم و تلویزیون ایرلند، ایفتا، را به همراه آورد. مک‌کان در فیلم فیلیدا لوید نقش دختر مادری تنها با بازی کلر دان را داشت؛ زنی که پس از رهایی از رابطه‌ای خشونت‌آمیز، می‌کوشد به شیوه‌ای متفاوت زندگی تازه‌ای بسازد. هریت والتر نیز در آن فیلم حضور داشت.
مک‌کان از همکاری با لوید به‌عنوان تجربه‌ای مهم در مسیر یادگیری‌اش یاد می‌کند: «کارگردان فوق‌العاده‌ای بود و هریت والتر هم که یک اسطوره است. آن کار برایم فرصت بزرگی برای یادگرفتن بود.»
او اوایل سال ۲۰۲۵ برای «The Hunger Games: Sunrise on the Reaping» تست داد؛ در حالی که تنها چند ماه از تماشای فیلم‌های اصلی مجموعه می‌گذشت و هنوز ابعاد جامعه هوادارانش را نمی‌شناخت. حالا با نگاهی شوخ‌طبعانه به آن بی‌خبری می‌گوید: «فکر می‌کنم اگر می‌دانستم چقدر بزرگ است، خیلی مضطرب می‌شدم.»
این پروژه چند تجربه تازه هم برایش داشت؛ از کار در فضای استودیویی، در استودیو بابلسبرگ آلمان، تا رنگ‌کردن موهایش. تغییر ظاهر برای او بخشی هیجان‌انگیز از آماده‌شدن برای نقش بود: «نمی‌دانستم وقتی موهایت را رنگ می‌کنی، چقدر نگاهت به خودت عوض می‌شود. به نظرم خیلی باحال بود.»
در جریان فیلم‌برداری، فرانسیس لارنس به همراهی مهم برای این بازیگر جوان تبدیل شد. مک‌کان از آمادگی کارگردان برای گفت‌وگو درباره صحنه‌ها و شنیدن نظر بازیگران نوجوان تمجید می‌کند: «همیشه آماده صحبت بود. خیلی خوب بود که می‌دانستم می‌توانم درباره جزئیات با او حرف بزنم. موقع بازی‌کردن صحنه‌ها واقعا احساس امنیت می‌کردم.»
با این همه، اجرای صحنه‌های انتخاب شرکت‌کنندگان آسان نبود. مک‌کان برای آماده‌شدن، واکنش‌های کتنیس با بازی جنیفر لارنس و پریم با بازی ویلو شیلدز را در فیلم‌های پیشین بررسی کرد. مسئله اصلی، نشان‌دادن ترسی بود که شخصیت هم‌زمان تلاش می‌کند آن را پنهان نگه دارد.
او توضیح می‌دهد: «سخت بود حالتی پیدا کنم که هم ترسیده باشد و هم خودش را کنترل کند؛ چون نمی‌خواستی کاپیتول ترست را ببیند و ضعیف به نظر برسی. فرانسیس همیشه می‌گفت از چشم‌هایم استفاده کنم، همه‌چیز را از طریق چشم‌ها منتقل کنم و بازی‌ام را مهار‌شده نگه دارم. خیلی می‌خواستم درست از آب دربیاید و همان حسی را داشته باشد که در فیلم‌های قبلی دیده بودیم.»
این توضیح، یکی از ظرافت‌های نقش را روشن می‌کند: لوئلا باید وحشت موقعیت را به تماشاگر منتقل کند، بی‌آنکه آن را آشکارا در برابر صاحبان قدرت نشان دهد. برای مک‌کان، وفاداری به زبان بازیگری فیلم‌های قبلی، بیش از تقلید ظاهر شخصیت‌ها اهمیت داشته است.
پروژه بعدی او «The Butler»، کمدی اکشنی به کارگردانی تام ادموندز با حضور تام هالندر و ژان رنو است که پیش از فیلم تازه «The Hunger Games» در آن بازی کرده بود. رنو نقش تکاوری سابق از جنگ جهانی اول را دارد که حالا پیشخدمت شده، اما ورود تبهکارانی برای وصول بدهی قدیمی، آرامش زندگی‌اش را به هم می‌زند. مک‌کان نقش هریت، دختری تحت مراقبت او، را بازی می‌کند و فعلا تنها می‌گوید فیلم «حال‌وهوای کریسمسی دارد و پر از لحظه‌های اکشن است».
با وجود این تجربه‌های تازه، آرزوی بعدی مک‌کان به دنیای موزیکال تعلق دارد. انتخاب محبوبش هم مشخص است: لیدیا در اقتباسی سینمایی از موزیکال «Beetlejuice». او می‌گوید: «اگر روزی چنین فیلمی بسازند، خیلی دوست دارم لیدیا باشم. عاشق “Beetlejuice” هستم؛ به نظرم فوق‌العاده است.»
مک‌کان در آستانه دیده‌شدن در بزرگ‌ترین پروژه کارنامه‌اش، همچنان با اشتیاق همان بازیگر جوانی حرف می‌زند که نمی‌توانست خبر انتخابش را پیش خودش نگه دارد. اما شرح او از کار روی لوئلا، سوی دیگری هم دارد: توجه به جزئیات، استفاده از رمان و تلاش برای بیان احساسات بدون نمایش آشکار آن‌ها؛ مهارت‌هایی که در جهانی پرهیاهو مانند پانم، می‌توانند به یک نگاه وزن بدهند.
