«Steve»؛ درام کمتر دیده‌شده کیلین مورفی در نتفلیکس که ارزش تماشا دارد
کیلین مورفی در فیلم «Steve» محصول ۲۰۲۵، نقش مدیر فرسوده یک مرکز آموزشی اصلاح و بازپروری نوجوانان در انگلستان را بازی می‌کند؛ مردی که در یکی از سخت‌ترین روزهای زندگی‌اش، هم باید موسسه در آستانه تعطیلی را سرپا نگه دارد و هم خودش از پا نیفتد. نتیجه، یکی از بهترین نقش‌آفرینی‌های اخیر اوست؛ اجرایی که متاسفانه با وجود انتشار فیلم در نتفلیکس (Netflix)، آن‌طور که شایسته بود توجه مخاطبان گسترده را جلب نکرد.
برای کسی که می‌خواهد بداند مورفی پس از نقش‌آفرینی درخشانش در زندگی‌نامه هولناک و سرشار از تناقض «Oppenheimer» چه مسیری را دنبال کرد، پاسخ فقط یک فیلم نیست. این بازیگر ایرلندی پیش‌تر در فصل سوم «Peaky Blinders» با تیم میلانتس، کارگردان بلژیکی، همکاری کرده بود و در سال ۲۰۲۴ برای اقتباس سینمایی «Small Things Like These»، نوشته کلر کیگن، دوباره مقابل دوربین او رفت. این نخستین فیلم مورفی بود که پس از نقش‌آفرینی برنده اسکار (Oscar) او در «Oppenheimer» منتشر شد؛ انتخابی که ادامه‌ای شایسته برای آن موفقیت به حساب می‌آمد.
«Small Things Like These» با استقبال گسترده منتقدان روبه‌رو شد و امتیاز ۹۴ درصد را در راتن تومیتوز (Rotten Tomatoes) به دست آورد. بنابراین، همکاری دوباره مورفی و میلانتس در «Steve» تصمیمی منطقی به نظر می‌رسید؛ تصمیمی که حاصلش بار دیگر تحسین‌برانگیز بود. مکس پورتر، نویسنده رمان کوتاه «Shy» منتشرشده در سال ۲۰۲۳، خودش فیلمنامه این اقتباس را نوشت. فیلم به اندازه همکاری قبلی این بازیگر و کارگردان تحسین نشد، اما واکنش منتقدان در مجموع مثبت بود؛ هرچند این استقبال چندان به بیرون از محافل نقد راه پیدا نکرد.
«Shy» بر نوجوانی به همین نام تمرکز دارد، اما «Steve» مرکز توجه را به مدیر مدرسه منتقل می‌کند. شای با بازی جی لایکورگو همچنان نقشی مهم در داستان دارد، ولی محور اصلی فیلم، استیو است؛ مدیری مقاوم و درعین‌حال گرفتار که مورفی نقش او را بازی می‌کند. داستان در میانه دهه ۱۹۹۰ می‌گذرد و مسئولیتی را پیش روی او می‌گذارد که هر لحظه سنگین‌تر می‌شود.
استیو اداره مرکز خیالی استنتون وود را بر عهده دارد؛ موسسه‌ای با بودجه دولتی که پس از کاهش منابع مالی، در آستانه تعطیلی قرار گرفته است. عمارت فرسوده‌ای که مرکز در آن فعالیت می‌کند، نشانه‌ای روشن از همین وضعیت است. نوجوانان آنجا نیز برای استفاده از فرصتی تقلا می‌کنند که عملا آخرین شانسشان برای تغییر مسیر زندگی و بازگشت به جامعه است؛ جامعه‌ای که پیشاپیش آن‌ها را پس زده است.
شای یکی از همین نوجوانان است. او خودش را «عصبانی و بی‌حوصله» توصیف می‌کند و نمی‌تواند میان گرایش‌های خودویرانگرش و روحیه حساسش تعادل برقرار کند. فیلم در کنار بحران استیو، به این کشمکش هم توجه دارد؛ دشواری کمک به نوجوانانی که هم به حمایت نیاز دارند و هم گاهی در برابر آن مقاومت می‌کنند.
داستان طی یک روز به‌ویژه دشوار پیش می‌رود؛ روزی که گروهی مستندساز برای ثبت وضعیت استنتون وود از راه می‌رسند. زیر فشار مسئولیت‌ها، سلامت روان استیو مقابل چشم تماشاگر رو به وخامت می‌رود. او در خلوت با اعتیاد و دردهای ماندگار گذشته دست‌وپنجه نرم می‌کند و حالا ممکن است مجبور شود از تنها چیزی دست بکشد که به زندگی‌اش معنا می‌دهد.
قدرت درام از همین موقعیت می‌آید: مردی می‌خواهد کار درست را انجام دهد، اما با مشکلاتی روبه‌روست که بسیاری از آن‌ها خارج از اختیار او هستند. «Steve» همه منتقدان را به یک اندازه تحت‌تاثیر قرار نداد، ولی تصویرش از این تلاش نابرابر، تحسین گسترده‌ای به همراه داشت و می‌توان آن را از گزینه‌های قابل‌اعتنای میان بهترین فیلم‌های استریم سال ۲۰۲۵ دانست.
مورفی بارها نشان داده حتی در فیلم‌هایی که هم‌سطح استعدادش نیستند، می‌تواند حضوری به‌یادماندنی داشته باشد؛ نمونه‌اش تریلر فراطبیعی «Red Lights» در کنار رابرت دنیرو که چندان موفق از کار درنیامد. در «Steve»، بازی طبیعی و بی‌تکلف او کاملا با نقش هماهنگ است؛ نکته‌ای که حتی بعضی منتقدان ناراضی از خود فیلم هم به آن اذعان کرده‌اند.
«Steve» نخست در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو (Toronto International Film Festival) در سال ۲۰۲۵ نمایش داده شد و در سپتامبر همان سال، اکرانی محدود در بریتانیا و آمریکا داشت. فیلم در اکتبر ۲۰۲۵ به «نتفلیکس» رسید و تا آن زمان امتیاز منتقدانش در «راتن تومیتوز» به ۷۷ درصد رسیده بود.
دیوید فیر از رولینگ استون (Rolling Stone) چندان تحت‌تاثیر قرار نگرفت و نوشت: «فیلم آن‌قدر شلخته و ناشیانه اجرا شده و حس ارزان‌بودن دارد که شاید شما هم کنار نوجوان‌هایش از کوره در بروید.» در مقابل، جان اندرسون در وال‌استریت ژورنال (The Wall Street Journal) واکنشی کاملا متفاوت داشت: «اگر تحت‌تاثیر قرار نمی‌گیرید، بهتر است نبضتان را چک کنید.»
وندی آید از آبزرور (The Observer) نیز در جمع موافقان بود: ««Steve» گیرا و فرساینده است و از نظر مضمون با «Short Term 12» ساخته دستین دنیل کرتون و «System Crasher» پرشور نورا فینگشایت اشتراک دارد. اما این فیلم و بازی تکان‌دهنده مورفی، جایگاهی جداگانه دارند.»
رابرت آبل در لس‌آنجلس تایمز (Los Angeles Times) پذیرفت که «فرمول احساساتی» فیلم آشناست، اما اجرای مورفی را «تصویری دیگر از شدتی تیره و آمیخته به احساس گناه که تماشاگر را در خود غرق می‌کند» توصیف کرد؛ اجرایی در فیلمی که «تپش پرتنشِ پیش‌بینی‌ناپذیری و آسیب‌پذیری را ثبت می‌کند». برای تماشای این وجه از توانایی مورفی، «Steve» همچنان در «نتفلیکس» در دسترس است.
